O piątej rano znalazłam pusty pokój bliźniąt, a kiedy mój mąż poczuł zapach na swoim płaszczu, nagle pobladł

O 5:03 rano Wiktor Rinaldi otworzył drzwi penthouse’u i zobaczył dwa puste łóżeczka, a ja byłam już daleko od człowieka, którego bało się całe Chicago.

Prywatna winda zatrzymała się bezszelestnie. Wiktor wyszedł na marmurowy korytarz, otrzepując śnieg z wełnianego płaszcza. Na mankiecie miał ciemną plamę po winie, a z kołnierza unosił się słodki zapach wiśniowego balsamu Sylwii.

Miałam go w pamięci aż nazbyt dobrze.

Wcześniej tego wieczoru stałam boso w kuchni, z Mią przy piersi i butelką mleka stygnącą na blacie.

— Znowu wychodzisz? — zapytałam.

— Mam spotkanie.

— O pierwszej w nocy?

Wiktor zapiął zegarek, nawet na mnie nie patrząc.

— Nie zaczynaj, Noro.

— Nie zaczynam. Kończę wierzyć w twoje wymówki.

Wtedy nie odpowiedział. Tylko pocałował mnie w czoło, jakby odgrywał rolę troskliwego męża, i zniknął za drzwiami.

Teraz wrócił do mieszkania, w którym nie czekał na niego ani płacz dziecka, ani światło lampki w pokoju niemowląt.

Drzwi wejściowe były uchylone na kilka centymetrów.

Wiktor natychmiast się zatrzymał.

Tacy jak on nauczyli się rozpoznawać ciszę, która nie oznacza spokoju. Jego dłoń powędrowała pod płaszcz, gdzie miał broń. Przesunął wzrokiem po salonie. Żadnych śladów włamania. Żadnych przewróconych mebli. Żadnej krwi.

Tylko pustka.

— Nora? — zawołał.

Śnieg uderzał w wysokie okna, zasłaniając Chicago białą mgłą. Na stoliku leżała jedna dziecięca grzechotka w kształcie drewnianego księżyca. Wiktor podniósł ją i zacisnął palce tak mocno, że krawędź wbiła mu się w skórę.

W kuchni brakowało sterylizatora, zapasowych butelek i termicznej torby z lekami. Z sypialni zniknęły moje zimowe płaszcze, wygodne buty oraz dwie torby podróżne.

Wiktor otworzył szufladę z pieniędzmi.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów leżało nietknięte.

Paszporty zapasowe wciąż były na miejscu. Zabrakło tylko moich dokumentów oraz paszportów Leo i Mii.

— Nie — powiedział cicho.

Pobiegł do pokoju dzieci.

Dwa mahoniowe łóżeczka stały pod ścianą. Leo miał jeszcze odciśnięcie główki na prześcieradle. W łóżeczku Mii nie było białego królika, którego nigdy nie wypuszczała z rąk.

Wiktor uklęknął między łóżeczkami. Przez całe dorosłe życie potrafił odnaleźć każdego człowieka. Miał ludzi w porcie, na lotnisku i w każdym komisariacie, który przyjmował jego pieniądze.

Ale teraz nie wiedział, dokąd pojechałam.

Zobaczył na komodzie kartkę. Jedną, złożoną na pół. Nie było na niej ani jego imienia, ani wyjaśnienia. Tylko zdanie napisane moim charakterem pisma:

„Nie szukaj nas, dopóki nie zrozumiesz, dlaczego uciekłyśmy.”

Wiktor przeczytał je dwa razy.

Potem wyciągnął telefon i zadzwonił do Romana, swojego szefa ochrony.

— Sprawdź wszystkie drogi wyjazdowe — rozkazał.

— Panie Rinaldi, w taką pogodę nie ma sensu…

— Znajdź ją.

— A jeśli nie chce być znaleziona?

Wiktor spojrzał na pustą kołyskę.

— Wtedy znajdź powód.

W tej samej chwili telefon zawibrował. Nie dzwonił Roman. Na ekranie pojawił się numer Sylwii.

Wiktor odebrał.

— Wiktorze — powiedziała. — Musisz natychmiast przyjechać. Znalazłam coś, co Nora zostawiła w sejfie.

— Gdzie jesteś?

— W twoim biurze. I lepiej, żebyś nie przyjeżdżał sam.

Wiktor spojrzał na kartkę, potem na zapach wiśni osiadły na swoim płaszczu. Po raz pierwszy od wielu lat jego twarz straciła kolor.

Sylwia milczała przez sekundę.

— Wiktorze, ona nie uciekła tylko przed tobą. Ona wiedziała, że ktoś chce dostać się do dzieci.

Wiktor chwycił kluczyki i ruszył do windy. Kiedy drzwi się otworzyły, na końcu korytarza pojawił się Roman z mokrym śniegiem na ramionach. W ręce trzymał czarną teczkę, której Wiktor nigdy wcześniej nie widział…

CZĘŚĆ 2

Roman podszedł do niego, zanim drzwi windy zdążyły się zamknąć.

— Znalazłem samochód — powiedział.

— Gdzie?

— W garażu podziemnym. Stał tam od północy. Silnik był ciepły, ale kamera nie zarejestrowała kierowcy.

Wiktor spojrzał na czarną teczkę.

— Co to jest?

Roman nie odpowiedział od razu. Na jego rękawie topniały płatki śniegu, a krople wody spadały na marmur jak odliczanie.

— To należało do Nory.

— Otwórz.

— Nie tutaj.

— Otwórz.

Roman uniósł wzrok.

— Jeśli to, co podejrzewam, jest prawdą, po otwarciu nie będzie już odwrotu.

Wiktor zacisnął szczękę.

— Od chwili, kiedy zobaczyłem puste łóżeczka, nie ma żadnego odwrotu.

Pojechali do biura na trzydziestym drugim piętrze. Chicago za oknami wyglądało jak miasto zakopane pod popiołem. Sylwia czekała przy stole konferencyjnym, w czerwonej sukience, którą Wiktor znał aż za dobrze. Na jej nadgarstku połyskiwał cienki zegarek, a obok leżał srebrny klucz.

Kiedy wszedł, wstała.

— Myślałam, że przyjedziesz sam.

— Roman jest ze mną.

— Nora też nikomu nie ufała.

Wiktor podszedł do stołu.

— Mów.

Sylwia przesunęła klucz w jego stronę.

— Wczoraj wieczorem ktoś próbował otworzyć prywatny sejf w twojej kancelarii. Nie znał kodu, ale miał odcisk jednego z pracowników.

— Kogo?

— Twojego księgowego, Pawła Kesslera.

Roman od razu wyjął telefon.

— Kessler nie zgłosił się dziś do pracy.

Wiktor nie spuszczał wzroku z Sylwii.

— Co ma z tym wspólnego Nora?

— Wczoraj przyszła do mnie przed północą.

— Po co?

Sylwia zawahała się.

— Powiedziała, że wie o nas.

Słowa uderzyły mocniej niż policzek. Wiktor poczuł pod językiem metaliczny smak.

— I co zrobiła?

— Zapytała, czy wiedziałam o nagraniach z pokoju dzieci.

— Jakich nagraniach?

— Nie udawaj, że nie wiesz.

Roman spojrzał na niego ostro.

— Panie Rinaldi?

Wiktor przypomniał sobie małą kamerę ukrytą w czujniku dymu. Zamontował ją po narodzinach bliźniąt, tłumacząc sobie, że chodzi o bezpieczeństwo. Nigdy nie powiedział mi o tym urządzeniu.

— Kamera jest odłączona od trzech tygodni — powiedział.

— Nie — odparła Sylwia. — Ktoś skopiował nagrania.

Wiktor chwycił oparcie krzesła.

— Kto?

Sylwia otworzyła laptop. Na ekranie pojawił się nieruchomy obraz z korytarza przy pokoju dzieci. Była 2:17 w nocy. Widać było mężczyznę w kapturze, który stał przy drzwiach i patrzył w stronę łóżeczek.

Roman pochylił się nad ekranem.

— To nie jest człowiek Kesslera.

— Skąd wiesz? — zapytał Wiktor.

Roman dotknął obrazu.

— Bo ten człowiek ma bliznę na dłoni. Należy do ludzi Daria Belliniego.

Nazwisko zawisło w powietrzu.

Dario był jedynym człowiekiem w Chicago, który próbował przejąć interes Wiktora. Dwa miesiące wcześniej wysłał mu fotografię bliźniąt śpiących w szpitalnym inkubatorze. Bez wiadomości. Bez groźby.

Tylko fotografia.

Wiktor nie powiedział mi o niej.

— Nora wiedziała? — zapytał.

Sylwia skinęła głową.

— Wiedziała więcej niż ty sądzisz. Powiedziała, że jeśli zniknie, mam przekazać ci tę teczkę.

Roman otworzył ją wreszcie. W środku znajdowała się karta pamięci, wydruk przelewów i koperta z pieczęcią kancelarii adwokata.

Wiktor wyciągnął rękę, ale Sylwia ją zatrzymała.

— Najpierw musisz odpowiedzieć na jedno pytanie.

— Jakie?

— Czy naprawdę chcesz ją znaleźć, żeby ocalić rodzinę, czy tylko dlatego, że nie znosisz, kiedy ktoś odbiera ci kontrolę?

Wiktor patrzył na nią długo. Zza okien dobiegł głuchy huk, gdy śnieg osunął się z dachu.

— Nie wiem — powiedział.

Była to pierwsza szczera odpowiedź, jakiej udzielił od lat.

Roman włożył kartę pamięci do komputera. Nagranie rozpoczęło się od trzasku drzwi. Usłyszeli mój głos.

— Jeśli Wiktor to ogląda, znaczy, że już nas nie ma.

Potem pojawił się drugi głos, którego żaden z nich się nie spodziewał.

Należał do samego Wiktora.

— Nora nigdy nie może dowiedzieć się, co zrobiłem z dokumentami dzieci — mówił na nagraniu. — Jeśli się dowie, ucieknie…

CZĘŚĆ 3

— Jeśli się dowie, ucieknie — powtórzył głos Wiktora z nagrania. — A wtedy Dario znajdzie ją pierwszy.

W biurze zapadła cisza.

Prawdziwy Wiktor stał nieruchomo przy stole, jakby ktoś przybił mu buty do podłogi. Sylwia cofnęła się o krok. Roman wyłączył dźwięk, ale było już za późno. Każde słowo zdążyło osiąść między nimi.

— To nie jest moje nagranie — powiedział Wiktor.

— Twój głos — odparł Roman.

— Ktoś je zmontował.

Sylwia spojrzała na kartę pamięci.

— Nie. Nora nagrała całą rozmowę.

Wiktor odwrócił się gwałtownie.

— Jaką rozmowę?

— Tę z kancelarii. Tę, podczas której podpisałeś dokumenty zmieniające nazwiska dzieci i przenoszące ich opiekę medyczną do fundacji należącej do Belliniego.

Wiktor pobladł.

— To niemożliwe.

Roman otworzył kopertę z pieczęcią. W środku znajdowała się umowa, kopia jego podpisu i potwierdzenie przelewu na konto fundacji. Na ostatniej stronie widniały dane Leo i Mii.

Wiktor wyrwał dokument z jego rąk.

— Ja tego nie podpisywałem.

— Podpisałeś — powiedziała Sylwia. — Tylko nie wiedziałeś, co podpisujesz. Kessler podmienił załączniki. Prawdziwe dokumenty dotyczące programu ochrony świadków zostały zastąpione papierami Belliniego.

Wiktor spojrzał na nią.

— Programu ochrony świadków?

Roman wypuścił powietrze.

— Panie Rinaldi, czas przestać udawać, że pańskie spotkania z prokuratorem były wyłącznie interesami. Od sześciu miesięcy przekazuje pan dowody przeciwko Dario Belliniemu.

Wiktor zamknął oczy.

To była prawda. Próbował wyjść z własnego świata, ale bał się powiedzieć mi, że jego odejście może kosztować życie całej rodziny. Przekazywał rachunki, nazwiska i nagrania federalnym śledczym. Jednocześnie zdradzał mnie z Sylwią, bo wmówił sobie, że jedna tajemnica więcej niczego nie zmieni.

Zmieniła wszystko.

— Nora wiedziała o śledztwie? — zapytał.

Sylwia skinęła głową.

— Znalazła kopię dokumentów w twoim gabinecie. Potem usłyszała, jak mówiłeś mi, że zamierzasz wyjechać z dziećmi bez niej.

Wiktor spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Nigdy tak nie powiedziałem.

— Powiedziałeś: „Nora jest zbyt miękka, żeby przeżyć poza moim światem. Dzieci zabiorę, kiedy będzie bezpiecznie”.

Wiktor usiadł. Jego dłonie drżały.

Po raz pierwszy usłyszał własne słowa tak, jak słyszała je Nora — zimne, pozbawione miłości, wypowiedziane przez człowieka, który uważał, że bezpieczeństwo daje mu prawo decydować za wszystkich.

Roman wyjął drugą kartę.

— Jest jeszcze jedna rzecz.

— Co?

— Nora nie uciekła przypadkowo. Zgłosiła się do agentki federalnej Heleny Markham. Bliźnięta są w klinice w Wisconsin, pod ochroną. Ale dziś rano zniknął lekarz, który miał dostarczyć im lekarstwa.

Wiktor poderwał głowę.

— Dario ją znalazł?

Telefon Sylwii zadzwonił. Odebrała i przez chwilę słuchała w milczeniu.

— To Helena Markham — powiedziała. — Mówi, że chce rozmawiać tylko z Wiktorem.

Wiktor chwycił telefon.

— Gdzie jest Nora?

W słuchawce odezwał się spokojny, zmęczony głos.

— Żyje. Dzieci też. Ale Dario ma Pawła Kesslera i wie, że to pan przekazał nam dowody. Jeśli chce pan odzyskać rodzinę, musi pan przyjechać do kliniki bez ochrony.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy o szóstej rano dostaniemy wiadomość, że pana żona i dzieci już nie żyją.

Połączenie się urwało.

Wiktor popatrzył na Romana.

— Zwołaj wszystkich.

— Powiedziała bez ochrony.

— Tym razem — odparł Wiktor — zrobię dokładnie to, czego zażądała.

Nie wiedział jeszcze, że najgorsza część tej nocy czekała na niego nie w zasypanej śniegiem klinice, lecz w miejscu, do którego sam kiedyś wpuścił Daria…