CZĘŚĆ 4

Fotografia przedstawiała umowę pożyczki na sto dwadzieścia tysięcy złotych.

Podpis na dole wyglądał jak podpis mamy.

Prawie.

Brakowało w nim charakterystycznego zawinięcia przy literze „H”, które mama zawsze robiła zbyt wysoko. Kiedyś żartowała, że jej podpis wygląda jak mały ptak próbujący odlecieć z kartki.

— To fałszerstwo — powiedziałam.

Mama siedziała nieruchomo przy stole. Telefon leżał przed nią, a zdjęcie dokumentu wciąż było otwarte na ekranie.

— Robert twierdzi, że jeśli nie oddam oryginału, zgłosi mnie na policję.

— Nie ma żadnego oryginału w tej szufladzie.

— Właśnie dlatego tak się boję.

Zadzwoniłam do Pawła Wrony. Odebrał po pierwszym sygnale.

— Panie Pawle, Robert przysłał zdjęcie umowy. Twierdzi, że mama ukradła pieniądze z klinik.

— Niczego nie usuwajcie. Zachowajcie wiadomość i nie odpowiadajcie.

— Ale on ją szantażuje.

— Wiem. I właśnie dlatego nie możecie działać pod wpływem emocji.

Godzinę później przyjechała prawniczka, pani Marta Gajda. Miała prostą czarną torbę i czerwony notes pełen zakładek.

Przeczytała wiadomość, obejrzała kopię umowy i długo porównywała podpis z podpisami mamy w starych dokumentach.

— Pani Heleno, czy kiedykolwiek podpisywała pani pożyczkę na sto dwadzieścia tysięcy?

— Nie.

— Czy miała pani dostęp do rachunków klinik?

— Nigdy.

Marta spojrzała na mnie.

— A teraz najważniejsze pytanie. Czy w tych zeszytach są wszystkie wpłaty?

Mama skinęła głową.

— Zapisywałam wszystko, bo Melissa mówiła, że odda. Potem zaczęła twierdzić, że tych pieniędzy nigdy nie było.

Prawniczka poprosiła o laptop. Otworzyła pliki, które mama przechowywała na pendrivie. Znajdowały się tam skany przelewów, wiadomości od Melissy i zdjęcia kopert z gotówką. Przy każdym przelewie mama zapisała datę oraz powód.

Marta wzięła głęboki oddech.

— To nie jest tylko rodzinny spór. To może być wyłudzenie, fałszowanie podpisu i próba doprowadzenia starszej osoby do utraty mieszkania.

Mama zaczęła płakać.

— Ja chciałam tylko, żeby moje dzieci się nie pokłóciły.

— To nie pani je pokłóciła — powiedziałam. — Pani próbowała je ocalić.

Następnego ranka Melissa przyjechała sama. Nie miała już złotego zegarka. Włosy spięła niedbale, a pod oczami widniały ciemne cienie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Wszyscy bali się mojego wózka, aż nowa sprzątaczka położyła dłoń na moim biurku i Luke nagle zamilkł

— Robert wie, że nagranie istnieje — powiedziała od progu.

— To jego problem.

— On chce powiedzieć, że mama była niepoczytalna.

Mama uniosła głowę.

— Nie byłam.

— Wiem.

— Nie, Melisso. Ty wiedziałaś, że byłam słaba, i właśnie dlatego to zrobiłaś.

Melissa zaczęła płakać.

— Myślałam, że mam jeszcze czas.

— Na co?

— Żeby spłacić wszystko. Robert stracił pieniądze na zakładach, a ja zaciągałam kolejne pożyczki, żeby ratować kliniki. Potem bałam się, że dzieci dowiedzą się, jaka jestem naprawdę.

— Więc postanowiłaś oddać mój dom bankowi? — zapytała mama.

Melissa spuściła wzrok.

— Miałam go odkupić.

— Za co?

Nie odpowiedziała.

Marta włączyła nagranie z pendrive’a. Głos Melissy wypełnił pokój.

„Podpiszesz, albo więcej nie zobaczysz dzieci”.

Melissa słuchała własnych słów, jakby wypowiadała je obca osoba. Jej twarz stawała się coraz bledsza.

— Wyłącz — szepnęła.

— Nie — powiedziała mama.

Nagranie trwało dalej. Słychać było płacz mamy i trzask drzwi. Potem Melissa mówiła, że mieszkanie jest warte wystarczająco dużo, żeby „wszyscy mogli zacząć od nowa”.

Kiedy nagranie się skończyło, w pokoju zapadła cisza.

— To ja powiedziałam? — zapytała Melissa.

— Tak — odpowiedziałam. — Ty.

Tego samego dnia Marta złożyła zawiadomienie. Bank wstrzymał wszystkie działania, a podpis na umowie trafił do badania grafologicznego. Kilka tygodni później potwierdzono, że został podrobiony.

Robert próbował jeszcze raz zadzwonić do mamy.

— Jeśli wycofasz sprawę, oddam połowę pieniędzy — obiecywał.

Mama odpowiedziała spokojnie:

— Nie chcę twoich obietnic. Chcę mojego spokoju.

Melissa przyznała się do wyłudzenia i fałszowania dokumentów. Otrzymała wyrok w zawieszeniu, nakaz zwrotu pieniędzy oraz zakaz zarządzania majątkiem mamy. Robert stracił kliniki po postępowaniu upadłościowym, lecz mama nie świętowała jego upadku.

— To nie jest zwycięstwo — powiedziała. — To tylko koniec kłamstwa.

Najtrudniejsze było to, co stało się potem.

Pewnego popołudnia pojechałyśmy do domu Melissy po rzeczy dzieci. W pokoju, który kiedyś był pełen zabawek, stała tylko pusta półka. Na ścianie pozostał prostokąt jaśniejszej farby po zdjęciu rodzinnym.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Kiedy teściowa wyrzuciła mojego ojca z domu, zadzwoniłam po człowieka, którego Mauricio bał się najbardziej — nagle zbladł

Mama zdjęła z komody małe zdjęcie Melissy z czasów szkoły. Długo trzymała je w dłoniach.

— Chcesz je zabrać? — zapytałam.

— Nie — powiedziała. — Nie chcę już nosić wszystkiego za nią.

Odłożyła fotografię na pustą półkę.

Trzy miesiące później mieszkanie mamy wyglądało inaczej. Zamek w drzwiach został wymieniony. Na lodówce wisiał rysunek mojego siostrzeńca, przedstawiający trzy osoby trzymające się za ręce. Mama zaczęła chodzić na gimnastykę dla seniorów i co środę spotykała się z sąsiadkami na herbacie.

Ja znalazłam pracę w bibliotece niedaleko jej domu. Codziennie rano pachniało tam papierem, kurzem i kawą z automatu. Po pracy wpadałam do mamy, a ona opowiadała mi o rzeczach, których wcześniej nie miała odwagi powiedzieć.

Pewnego listopadowego wieczoru spadł pierwszy śnieg. Siedziałyśmy przy oknie, a mama sortowała stare kartki.

— Myślisz, że Melissa kiedyś zrozumie? — zapytała.

— Nie wiem.

— A ty jej wybaczysz?

Pomyślałam o pustym pokoju, o podpisie na fałszywej umowie i o dwudziestu dolarach wsuniętych pod talerz.

— Mogę przestać ją ratować, nie nienawidząc jej — odpowiedziałam.

Mama uśmiechnęła się lekko.

— To chyba wystarczy.

Tydzień później dostałam wiadomość od Melissy.

„Anna, chcę zacząć od nowa. Przyjadę w sobotę. Proszę, nie zamykaj przede mną drzwi.”

Pokazałam ją mamie.

— Co jej odpowiesz?