CZĘŚĆ 4 — Król Wampirów zaproponował małżeństwo jednej z moich sióstr, lecz po mojej odpowiedzi jego twarz nagle spoważniała

CZĘŚĆ 4

…pałacu.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Świeca na ołtarzu syknęła, a kropla wosku spłynęła po kamieniu.

Oktawiusz wziął dokument z rąk Mariany.

Przeczytał go raz.

Potem drugi.

Jego twarz nie zmieniła się, ale palce zacisnęły się na papierze tak mocno, że pergamin pękł przy krawędzi.

— Twoja teściowa wydała rozkaz zabicia mojego ojca — powiedział do Rodriga.

Rodrigo roześmiał się nerwowo.

— To fałszerstwo.

— Jej pieczęć jest prawdziwa — odparła Mariana.

— Kłamiesz.

— Przez dwa lata żyłam obok ciebie i słuchałam, jak wydajesz rozkazy. Myślisz, że niczego nie zapamiętałam?

Na zewnątrz zabrzmiały dzwony. Straż królewska otoczyła kaplicę. Drzwi otworzyły się gwałtownie i weszli nocni strażnicy w ciemnych płaszczach, z metalowymi znakami korony na piersiach.

Rodrigo cofnął się o krok.

— Oktawiuszu, nie odważysz się wystąpić przeciwko własnej rodzinie.

— Wystąpię przeciwko każdemu, kto krzywdzi dzieci.

— A ona? — Rodrigo wskazał na mnie. — Ona zna tylko kilka rachunków i prowadzi nędzne schronisko.

— Zna więcej niż ty — powiedziałam.

Wyjęłam miedziany klucz spod sukni.

— I przez dwa lata otwierała drzwi, których twoi ludzie nie potrafili znaleźć.

Rodrigo rzucił się w moją stronę.

Nie zdążył zrobić nawet dwóch kroków.

Oktawiusz znalazł się przed nim. Nie widziałam ruchu, tylko nagle jego dłoń trzymała hrabiego za kark, a strażnicy wyrywali broń pozostałym ludziom.

— Zabierzcie ich — rozkazał król.

Rodrigo szarpał się i wrzeszczał, że to wojna, że jego ród go pomści, że nikt nie ma prawa sądzić królewskiej rodziny.

Oktawiusz nie odpowiedział.

Kilka tygodni później, w sali audiencyjnej pałacu, usłyszałam nagranie po raz drugi.

Tym razem obecni byli przedstawiciele wszystkich nocnych rodów, urzędnicy portowi oraz matka Rodriga, dawna królowa wdowa.

Cylinder stał na stole.

Mechanizm zgrzytnął.

Głos Rodriga popłynął przez salę:

— Zabierzcie księgi. A Alvarado niech wybiera: dług albo córkę.

Dawna królowa wdowa osunęła się na krzesło.

— To nie może być dowód — powiedziała.

— To pańska własna mowa — odparł Oktawiusz.

— Nie pamiętam tej rozmowy.

— Ale ja pamiętam — powiedziałam. — Mój ojciec ją nagrał.

Spojrzała na mnie z pogardą.

— Przez ciebie zginęło wielu ludzi.

— Nie. Przeze mnie ich imiona zostały zapisane.

Wtedy po raz pierwszy usłyszałam ciszę, która nie była strachem. Była decyzją.

Księgi otwarto przed wszystkimi. Nazwiska dzieci, daty przewozów i znaki rodów nie mogły już zostać ukryte. Strażnicy zatrzymali Rodriga oraz jego wspólników. Dawna królowa wdowa została pozbawiona tytułu i zamknięta w północnej posiadłości do czasu zakończenia postępowania.

Matka spojrzała na mnie po wszystkim.

— Uratowałaś nas.

— Nie — odpowiedziałam. — Wreszcie przestałam pozwalać, żeby inni decydowali, kogo wolno uratować.

Oktawiusz dotrzymał słowa. Nie zmusił mnie do małżeństwa.

Zamiast tego zaproponował mi prowadzenie Domu Światła pod ochroną korony. Dostałam fundusze, ludzi i prawo do kontrolowania każdego statku, który przywoził dzieci do portu.

Kiedy podpisywałam dokument, król stał przy oknie.

— Możesz nadal odmówić ślubu — powiedział.

— Wiem.

— I nadal możesz odejść.

— Wiem.

— Dlaczego więc zostajesz?

Odłożyłam pióro.

— Bo pierwszy raz ktoś dał mi wybór i naprawdę czeka na odpowiedź.

Nie pobraliśmy się tego dnia.

Ani następnego.

Przez kolejne miesiące uczyliśmy się rozmawiać bez dworu za plecami. Oktawiusz odwiedzał Dom Światła po zmroku. Dzieci początkowo bały się jego bladej twarzy, ale szybko odkryły, że król nie potrafi odmawiać, kiedy proszą o kolejną opowieść.

Mariana wróciła do domu.

Przez wiele tygodni budziła się w nocy, gdy słyszała zamykane drzwi. Matka spała wtedy obok niej, trzymając ją za rękę. Nikt nie pytał, dlaczego milczy. Nikt nie mówił, że powinna już zapomnieć.

Kamila urządzała wieczory muzyczne, Teresa prowadziła zajęcia z malarstwa, a Leonora została doradczynią przy nowej radzie portowej. Nasza rodzina nie odzyskała dawnej fortuny.

Odzyskała coś ważniejszego.

Prawo do własnych decyzji.

Minęły cztery miesiące.

Pewnego chłodnego poranka stałam przed Domem Światła, obserwując dzieci rysujące kredą na dziedzińcu. Najmłodszy chłopiec, Tomás, podbiegł do mnie z kartką.

Na obrazku był wielki czarny pałac, mały dom z żółtymi oknami i kobieta trzymająca klucz.

— To ty — powiedział.

— Widzę.

— A ten wysoki pan?

— Król.

— On też mieszka tutaj?

Spojrzałam na pałac widoczny za palmami.

— Jeszcze nie.

Tomás przechylił głowę.

— To kiedy będzie?

— Kiedy nauczy się pukać.

Tego samego wieczoru znaleziono na moim biurku list.

Nie miał pieczęci królewskiej.

Pismo rozpoznałam od razu. Rodrigo pisał z więzienia.

„Izabelo, wszystko można naprawić. Wystarczy, że wycofasz zeznania. Król potrzebuje ciebie, a ty potrzebujesz ochrony. Wróć do pałacu i zapomnijmy o tym, co się wydarzyło.”

Przeczytałam list do końca.

Potem podarłam go na cztery części i wrzuciłam do pieca.

Nie czułam triumfu.

Tylko spokój.

Nazajutrz Oktawiusz przyszedł do Domu Światła, gdy padał pierwszy śnieg. Dzieci przycisnęły nosy do szyb. Król zatrzymał się przy drzwiach i zapukał dwa razy.

— Mogę wejść? — zapytał.

— Tym razem tak.

Zdjął płaszcz i powiesił go obok mojego. Na podłodze zostawił mokre ślady, a Tomás natychmiast zaczął narzekać, że król brudzi korytarz.

Oktawiusz spojrzał na mnie rozbawiony.

— Czy zawsze tak mnie traktują?

— Tylko tych, których uznają za swoich.

Wieczorem usiedliśmy przy kominku. Miedziany klucz leżał na stole, obok księgi przyjęć i kubka z ciepłym mlekiem dla najmłodszych dzieci.

Oktawiusz dotknął pękniętej rękojeści.

— Nadal go nosisz?

— Już nie muszę.

— Dlaczego więc go nie odkładasz?

Wzięłam klucz do ręki. Przez lata oznaczał obowiązek, strach i drzwi, których trzeba było pilnować samotnie. Teraz był tylko kawałkiem metalu.

— Bo przypomina mi, że nie każda zamknięta brama jest więzieniem — powiedziałam. — Czasem to drzwi, które można otworzyć własnym wyborem.

Król milczał przez chwilę.

— Izabelo, chcę zadać ci pytanie.

— Wiem.

— Nie jako król.

— Tym bardziej wiem.

— Czy pozwolisz mi zostać?

Za oknem śnieg przykrywał port, dachy i ślady na dziedzińcu. Dzieci śmiały się w sąsiednim pokoju. Moja siostra czytała im bajkę, a matka nuciła cicho przy kuchni.

Spojrzałam na miedziany klucz.

— Możesz zostać — powiedziałam. — Ale nie dlatego, że mnie wybrałeś.

— Dlaczego więc?

Odłożyłam klucz na stół.

— Bo ja wybieram ciebie.

Oktawiusz uśmiechnął się po raz pierwszy tak, jakby naprawdę zapomniał o koronie.

Za drzwiami dzieci zapukały do pokoju.

Tym razem wszyscy wiedzieliśmy, że mogą wejść.