CZĘŚĆ 4

Wiktor otworzył oczy i natychmiast wydał polecenia.

— Arthur, wyślij ludzi do Ohio.

— Już jadą.

— Nie. Żadnych ludzi z mojego zespołu. Nie wiemy, komu ufa Leonard.

Arthur zamarł.

— W takim razie komu?

Wiktor spojrzał na mnie.

— Harper zna numer do miejscowego szeryfa.

— Mój ojciec znał go od lat — powiedziałam. — Ale jeśli zadzwonię, Leonard może się dowiedzieć.

— Nie, jeśli zadzwonisz z telefonu, którego nie ma w żadnym rejestrze.

Arthur wyjął z szuflady mały aparat bez znaków firmowych. Po raz pierwszy zobaczyłam, że jego ręce drżą.

Moja matka odebrała po drugim sygnale.

— Harper? Dlaczego dzwonisz o tej porze?

— Mamo, zamknij drzwi i nie wychodź z domu. Jedź do szeryfa Millera. Teraz.

— Co się dzieje?

— Nie pytaj. Po prostu mi zaufaj.

Usłyszałam, jak przesuwa zasuwę.

— Córeczko, czy ktoś ci grozi?

Spojrzałam na Wiktora. Stał przy stole, blady, z dłonią zaciśniętą na czerwonym kluczu.

— Tak — odpowiedziałam. — Ale tym razem nie jestem sama.

Podróż do opuszczonego terminalu trwała czterdzieści minut. Wiktor prowadził sam. Nie pozwolił mi siedzieć z tyłu, choć Arthur protestował przez całą drogę.

— Jeśli coś pójdzie nie tak, Harper wysiada pierwsza.

— Jeśli coś pójdzie nie tak, wszyscy wysiadamy — odparł Wiktor.

— To nie jest bohaterskie. To głupie.

— Nigdy nie twierdziłem, że jestem bohaterem.

Światła miasta zniknęły za nami. Terminal wyrósł z ciemności jak szkielet ogromnego zwierzęcia. Zardzewiałe wagony stały na bocznicach, a wiatr przesuwał po betonie kawałki folii.

Wiktor wyjął kartę pamięci.

— Zostajesz w samochodzie.

— Nie.

— Harper.

— Mój ojciec zostawił mi prawdę. Nie będę czekała w samochodzie, aż mężczyźni z bronią zdecydują, co mam wiedzieć.

Przez sekundę patrzył na mnie z bezsilnością, której nigdy wcześniej u niego nie widziałam.

— Trzymaj się za mną.

Weszliśmy do hali.

Leonard czekał przy torach. Obok niego stał Richard, a po drugiej stronie zobaczyłam kobietę z zaklejonymi ustami. Nie była moją matką. Była pracownicą z biura, Benem? Nie. To była recepcjonistka Nora, która zawsze przynosiła mi herbatę, kiedy pracowałam do późna.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Osiem lat po tym, jak zostawił mnie w ciąży, pojawił się w szpitalu — a gdy usłyszał jedno imię, zbladł

Leonard uśmiechnął się.

— Widzisz, Wiktor? Zawsze byłeś przewidywalny, gdy chodziło o kobietę.

— Puść Norę.

— Najpierw karta.

Wiktor zrobił krok.

— Powiedz mu, Harper — szepnął Leonard. — Powiedz, że nie wiesz, czy twój wybawca nie zabił twojego ojca.

Poczułam, jak zimno wchodzi mi pod skórę.

— Nie wiem, czy Wiktor zabił mojego ojca.

Wiktor odwrócił głowę.

— Harper…

— Ale wiem, że gdyby chciał mnie uciszyć, nie pozwoliłby mi zobaczyć nagrania.

Leonard zacisnął palce na pistolecie.

— Jesteś głupsza, niż wyglądasz.

— A ty mówisz za dużo, kiedy się boisz.

Wtedy z głośników terminalu rozległ się głos Leonarda.

„Wiktor nigdy cię nie wypuści.”

Leonard drgnął.

„Jesteś jedyną osobą, przy której zachowuję się przewidywalnie.”

„Przyjedź sam.”

„Zabijemy ją, jeśli nie oddasz karty.”

Jego własne słowa odbijały się od pustych ścian. Wiktor miał rację. Arthur wcześniej przekopiował rozmowę i podłączył odtwarzacz do starego systemu nagłośnienia.

Leonard słuchał siebie samego, coraz bledszy.

— Ty draniu — syknął.

— Nie — odpowiedział Wiktor. — Po prostu pierwszy raz pozwoliłem ci usłyszeć prawdę.

Z ciemności za wagonami wyszli szeryf Miller i dwóch policjantów. Moja matka stała za nimi w płaszczu narzuconym na piżamę.

— Mamo!

Ruszyłam do niej, ale Leonard podniósł broń.

Wiktor stanął przede mną.

— Jeśli strzelisz, umrę pierwszy.

— Zawsze chciałeś być lepszy od ojca — wyszeptał Leonard. — A jesteś dokładnie taki sam.

— Nie.

Wiktor spojrzał na mnie.

— Mój ojciec poświęciłby ją, żeby ocalić imperium. Ja poświęcę imperium, żeby ocalić ją.

Odłożył broń na beton.

Leonard nie przewidział tego. Jego ręka drgnęła.

Policjanci rzucili się naprzód. Padł strzał, kula uderzyła w metalową belkę, a Arthur przewrócił Richarda na ziemię. Po kilku sekundach Leonard leżał skuty, krzycząc, że wszyscy jesteśmy mu winni życie.

Nie czułam triumfu.

Czułam wyłącznie zmęczenie.

Później, w biurze prokuratora, przesłuchano nas osobno. Karta pamięci zawierała księgi, nagrania i przelewy potwierdzające działalność Leonarda. Znajdowały się tam także dokumenty dotyczące śmierci mojego ojca.

Wiktor przyznał się do wszystkiego, co zrobił przez ostatnią dekadę.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Tuż przed ślubem córka służącej oskarżyła moją narzeczoną, a gdy pokazałem nagranie, jej brat nagle przestał się uśmiechać

Jego prawnik próbował go powstrzymać.

— Jeśli złożysz zeznania, stracisz firmy, majątek i wolność.

— Wiem.

— Możemy wyciągnąć cię z tego bez więzienia.

— Nie chcę wyjść z tego bez odpowiedzialności.

Prawnik zamknął teczkę.

— W takim razie nie mogę cię reprezentować.

Wiktor skinął głową.

Kilka dni później wróciłam do biura Jasnej Linii. Pokój Richarda był pusty. Zabrano biurko, komputer i nawet roślinę, którą podlewała Nora.

Na moim biurku została tylko fotografia z pierwszego dnia pracy. Stałam na niej w mokrym płaszczu, z rozczochranymi włosami i białym trampkiem ubrudzonym kawą.

Obok fotografii leżała żółta miarka krawiecka.

Przez chwilę nie mogłam jej dotknąć.

Wiktor czekał na mnie na korytarzu. Nie miał ochroniarza, zegarka ani garnituru szytego na miarę. Wyglądał jak człowiek, który po raz pierwszy nie wiedział, dokąd ma iść.

— Nie musisz na mnie czekać — powiedziałam.

— Wiem.

— To dlaczego czekasz?

— Bo chcę cię przeprosić, zanim przestaniesz mnie wpuszczać do swojego życia.

— Nie wiem, czy cię wpuszczę.

— Masz prawo nie wiedzieć.

Nie błagał. Nie obiecywał, że wszystko naprawi. Po prostu odszedł.

Minęły trzy miesiące.

Wiktor sprzedał większość firm i przekazał dokumenty prokuraturze. Część magazynów przejęto, część zamknięto. Leonard czekał na proces, Richard przyznał się do fałszowania umów, a pracownicy odzyskali niewypłacone nadgodziny.

Ja otworzyłam małą pracownię projektową w dzielnicy nad rzeką. Na ścianie wisiały próbki tkanin, przy oknie stało biurko po ojcu, a rano piłam kawę z małego ceramicznego kubka, który nie kosztował sześciu dolarów.

Mama przyjeżdżała w każdy piątek. Przynosiła ciasto i narzekała, że pracuję za długo.

— Twój książę z windy dzwonił? — zapytała pewnego śnieżnego popołudnia.

— Nie jest moim księciem.

— Ale dzwonił?

— Raz.

— I co powiedziałaś?

Spojrzałam na córkę Nory, małą Ellie, która siedziała na podłodze i rysowała kredkami. Współpracownicy poprosili mnie, żebym została, a Nora została moją wspólniczką. Życie nie wróciło do dawnego kształtu. Zbudowało inny.

— Powiedziałam, że nie jestem gotowa.

— A on?

— Odpowiedział, że poczeka.

Mama uśmiechnęła się łagodnie.

— Nie brzmi jak ktoś, kto umie czekać.

PRZECZYTAJ TAKŻE: W wieku dziewięciu lat bogata dziewczynka przecisnęła mi przez żelazną bramę pół kanapki, a dwadzieścia pięć lat później jej ojciec wszedł do małej kawiarni i zażądał ode mnie pieniędzy

— Właśnie dlatego może się nauczył.

Tydzień później znalazłam wiadomość w skrzynce.

„Nie proszę cię, żebyś zapomniała. Proszę tylko, żebyś kiedyś pozwoliła mi pokazać, kim jestem bez strachu. W.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam.

„Nie musisz mi niczego pokazywać. Jeśli naprawdę się zmieniłeś, nie będziesz próbował mnie przekonać.”

Nie odpowiedział.

I za to byłam mu wdzięczna.

Wiosną odwiedziłam matkę w Ohio. W domu nadal pachniało drewnem i cynamonem. W pokoju ojca znalazłam pudełko z jego szkicami. Na dnie leżała druga żółta miarka, identyczna jak moja.

Zabrałam ją do pracowni.

Nie jako dowód.

Nie jako pamiątkę po strachu.

Jako rzecz, która przypominała mi, że można odziedziczyć czyjąś historię, ale nie trzeba żyć według jej zakończenia.

Pewnego ranka wyszłam z domu, gdy pierwszy śnieg pokrył chodnik. Założyłam białe trampki, choć mama uważała, że w Chicago to nierozsądne.

Przy windzie zobaczyłam mężczyznę w ciemnym płaszczu.

Wiktor nie wszedł do środka. Stał kilka kroków dalej.

— Dzień dobry — powiedział.

— Dzień dobry.

— Winda jedzie na czterdzieste drugie piętro.

— Wiem.

Drzwi zaczęły się zamykać.