CZĘŚĆ 4 — Kiedy ośmioletnia dziewczynka uklękła przede mną z puszkami mleka, cały sklep nagle przestał się śmiać

CZĘŚĆ 4

— Jeśli chcecie ją odzyskać, przyjedźcie sami — przeczytałem jeszcze raz.

Lena próbowała wstać, ale lekarz zatrzymał ją przy łóżku.

— Nie możesz iść — powiedziałem.

— To moje dziecko.

— I moje.

Wypowiedziałem te słowa pierwszy raz w życiu. Brzmiały obco, ciężko i prawdziwie.

Marta zadzwoniła do ochrony szpitala, a ja wybiegłem na parking. Nie chciałem sprowadzać ludzi, którzy mogliby spłoszyć porywacza. Nie wiedziałem jeszcze, czy Iwi została zabrana siłą, czy wyszła za kimś, kogo znała.

Przy tylnym wejściu znalazłem mokre ślady małych stóp.

Prowadziły do ulicy.

Obok hydrantu leżał czerwony plastikowy samochodzik. Jeden z bliźniaków trzymał go przy sobie, kiedy ratownicy zabierali dzieci. Iwi musiała go wziąć, żeby zostawić znak.

Podniosłem zabawkę. Na spodzie, czarnym flamastrem, widniała cyfra siedem.

Numer starego magazynu przy cegielni.

Tam właśnie mieściło się biuro Emila, zanim został moim wspólnikiem.

Wsiadłem do samochodu razem z Oskarem. Marta pojechała za nami, lecz zatrzymała się dwie ulice dalej. Nie ufałem nikomu na tyle, by pozwolić wszystkim wejść jednocześnie.

— Jeśli coś pójdzie źle — powiedział Oskar — nie próbuj być bohaterem.

— Nie jestem bohaterem.

— Wiem. Dlatego się martwię.

Magazyn był pusty od strony ulicy. Tylne drzwi miały świeże zadrapania, a na betonie leżała miedziana zawieszka w kształcie latarni.

Wszedłem do środka.

Iwi siedziała na krześle pod wysokim oknem. Miała związane nadgarstki, ale sznur był luźny. Naprzeciw niej stał Emil. W ręku trzymał teczkę.

— Wiedziałem, że przyjedziesz — powiedział.

— Puść ją.

— Najpierw podpiszesz przeniesienie udziałów.

— Na kogo?

— Na spółkę ojca.

Zaśmiał się krótko.

— Twój ojciec zostawił mi instrukcje. Wszystko miało przejść na ciebie dopiero wtedy, gdy założysz rodzinę. Znalazłem testament trzy lata temu. Gdybyś miał dzieci, kontrola nad fundacją i budynkami przeszłaby na ciebie, ale tylko pod warunkiem, że opieka nad nimi zostanie formalnie potwierdzona.

Spojrzał na Iwi.

— Dlatego musiałem sprawić, żeby twoje dzieci nie istniały w żadnych rejestrach.

Poczułem, że krew odpływa mi z twarzy.

— Nie chodziło ci tylko o nieruchomość.

— Chodziło o wszystko. O firmę, fundację, nazwisko. Twój ojciec uważał, że zasługuję na więcej niż ty. Gdybyś nie miał spadkobierców, po twoim wypadku wszystko wróciłoby do mnie.

— Po moim wypadku?

Emil wzruszył ramionami.

— Ludzie mają wypadki.

Iwi spojrzała na mnie. Nie płakała. Jej podbródek drżał, lecz oczy pozostały skupione.

— Wujku Arturze — powiedziała cicho. — On mówił, że tata nas nie chce.

Emil odwrócił głowę.

To wystarczyło.

Oskar uderzył w metalową rurę przy wejściu. Hałas odbił się po magazynie, Emil odruchowo spojrzał w jego stronę, a ja ruszyłem do Iwi. Przeciąłem sznur nożem znalezionym na stole i przyciągnąłem córkę do siebie.

— Boli cię coś?

— Nie.

— Jesteś pewna?

— Chcę do mamy.

— Wrócimy do niej.

Emil rzucił się ku teczce. Marta weszła wtedy do środka z pracownikiem ochrony i wyrwała mu dokumenty.

— Ani kroku — powiedziała.

Emil spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Zniszczysz sobie życie.

— Ty zniszczyłeś życie dzieciom.

— Nie rozumiesz, ile pieniędzy jest w tych papierach.

— Rozumiem — odpowiedziała Marta. — Dlatego zrobiłam kopie i wysłałam je do wszystkich członków zarządu.

Emil pobladł.

Nie dlatego, że przegrał z nami. Bał się ludzi, których całe życie próbował oszukiwać.

Tego samego dnia zarząd fundacji odsunął go od wszystkich stanowisk. Bank zablokował rachunki spółek, kiedy Marta dostarczyła przelewy i sfałszowane podpisy. Oskar oddał dokumenty lokatorów, które trzymał w metalowej szafce, bo Emil płacił mu za zastraszanie.

Nie wybieliło go to.

Przyznał się przed każdym mieszkańcem, którego wyrzucił na ulicę. Musiał zwrócić pieniądze, podpisać zeznania i przez wiele lat spłacać szkody. Najbardziej zabolało go jednak coś innego: członkowie zarządu odebrali mu udziały, a ja przekazałem je fundacji mieszkaniowej, której nie mógł już kontrolować.

Nie oddałem mu żadnej części firmy.

Nie dlatego, że chciałem go ukarać.

Po prostu zrozumiałem, że człowiek, który zamienia cudzy głód w narzędzie, nie powinien decydować o tym, kto dostanie klucz do mieszkania.

Lena długo nie chciała ze mną rozmawiać. Kiedy wróciła ze szpitala, usiadła naprzeciwko mnie w małej sali, gdzie dzieci spały pod lampą grzejącą.

— Nie możesz naprawić dziewięciu lat jednym przeproszeniem — powiedziała.

— Wiem.

— Nie chcę pieniędzy.

— Nie dam ci pieniędzy zamiast obecności.

Spojrzała na mnie ostro.

— A jeśli dzieci nie będą chciały cię znać?

— Będę czekał tak długo, jak trzeba.

— Nie na mnie. Na nich.

— Na nich też.

Iwi siedziała wtedy na podłodze i układała z klocków mały sklep. Na ladzie postawiła pustą puszkę po mleku. Kiedy mnie zobaczyła, podniosła zawieszkę z latarnią.

— Mogę ją zatrzymać?

— Tak.

— A jeśli zgubię?

— Zrobimy drugą.

— Taką samą?

— Nie. Twoją.

Podałem jej mały śrubokręt, a ona przykręciła zawieszkę do drewnianego szyldu nad sklepem. Na szyldzie napisała krzywo: „U Iwi — nikt nie wychodzi głodny”.

Pierwszym klientem był Oskar. Kupił drewnianą bułkę i zapłacił papierowym żetonem.

— Za dużo — powiedziała Iwi.

— Reszty nie trzeba.

Lena stała obok, oparta o framugę. Jej twarz wciąż była zmęczona, ale po raz pierwszy nie wyglądała tak, jakby każdy oddech wymagał pozwolenia.

— Artur — powiedziała.

Odwróciłem się.

— Jutro trzeba zawieźć dokumenty lokatorów do urzędu.

— Zawiozę.

— I porozmawiać z lekarzem o bliźniętach.

— Porozmawiam.

— A potem… Iwi ma występ w szkole.

— Pójdę.

Dziewczynka podniosła głowę znad klocków.

— Nie spóźnij się.

— Nie spóźnię się.

Następnego dnia, kiedy otworzyła swój drewniany sklep, na ladzie nie było już pustej puszki. Stała tam pełna, ciepła butelka mleka, a miedziana latarnia świeciła pod żółtą lampką nad szyldem.

Iwi spojrzała na mnie poważnie.

— Tato, ile kosztuje jedna bułka?

Nie umiałem odpowiedzieć od razu.

Lena ścisnęła moją dłoń, a zza ściany dobiegł pierwszy zdrowy płacz bliźniąt.

Iwi uśmiechnęła się i przesunęła w moją stronę papierowy żeton.

— Dla ciebie jest za darmo.