Dziewięcioletnia dziewczynka chwyciła mnie za rękaw przy całym zarządzie, a kiedy wskazała mój kieliszek, Daniel zbladł

Kieliszek był już przy moich ustach, gdy mała dłoń zacisnęła się na rękawie mojej marynarki.

Nikt się nie poruszył.

Daniel Russo, siedzący naprzeciwko mnie przy długim orzechowym stole, zatrzymał pióro w połowie podpisu. Marco, mój ochroniarz, znieruchomiał przy biblioteczce z teczką pod pachą. Nawet zegar nad kominkiem wydawał się nagle tykać głośniej.

Spojrzałem na dziewczynkę.

Miała dziewięć lat, granatowy kardigan i włosy spięte wyblakłą niebieską klamerką, której kolor dawno starł się na brzegach. Sophia Bellini pomagała matce w domu, ale nigdy wcześniej nie weszła do mojego gabinetu podczas narady. Ludzie nie dotykali mnie bez pozwolenia. Nie wtedy, gdy chodziło o moje pieniądze, port albo nazwisko.

A ona nie patrzyła na mnie.

Patrzyła na kieliszek.

— Nie jesteś zmęczony, proszę pana — szepnęła. — Ktoś cię męczy.

Lód cicho stuknął o czarne szkło.

Poczułem, jak coś zimnego przesuwa mi się wzdłuż karku. Od trzech tygodni budziłem się z ciężarem w głowie, gubiłem myśli podczas rozmów i zasypiałem przy dokumentach, choć wcześniej potrafiłem pracować do świtu. Lekarz mówił o stresie. Daniel mówił o wieku. Victoria Romano, moja doradczyni, nie mówiła nic, ale dwa razy pytała, czy na pewno sam przyjmuję leki.

— Sophia — odezwała się Elena Bellini z progu. — Natychmiast do mnie.

Elena ściskała w dłoniach lniane ścierki. Twarz miała bladą jak kuchenny fartuch.

Dziewczynka nie puściła mojego rękawa.

— Co się dzieje po tym napoju? — zapytałem.

— Zasypiasz oczami.

Daniel odchylił się na krześle.

— To niedorzeczne. Dziecko usłyszało rozmowę dorosłych i próbuje zwrócić na siebie uwagę.

— Nie pytałem pana — odparłem.

Jego usta zacisnęły się na sekundę. Tylko na sekundę, ale zauważyłem.

Victoria podeszła do stołu. Jej obcasy uderzały o kamienną posadzkę w równym rytmie.

— Sophia, dlaczego akurat ten kieliszek?

Dziewczynka przełknęła ślinę.

— Bo zawsze stawiają go po lewej stronie. A potem pan bierze białą tabletkę z pudełka przy lampie.

Moja dłoń zacisnęła się na szkle.

Na biurku, obok lampy z mosiężną podstawą, rzeczywiście leżało małe pudełko z lekami. Nikt poza mną i Danielem nie powinien o nim wiedzieć. Przynajmniej tak sądziłem.

Elena ruszyła do córki.

— Sophia, już. Powiedziałaś wystarczająco dużo.

— Nie! — Dziewczynka odwróciła się gwałtownie. — Pan Moretti musi wiedzieć, bo jutro będzie jeszcze bardziej zmęczony.

W gabinecie zrobiło się duszno.

— Co będzie jutro? — spytałem.

Sophia spojrzała na Daniela. Tym razem nie na kieliszek.

Mężczyzna pobladł.

— Nie patrz na niego — powiedział cicho Daniel. — Patrz na mnie.

Nie wiedziałem, do kogo mówił.

Marco zrobił krok w stronę drzwi, a Victoria sięgnęła po telefon. Ja odstawiłem kieliszek na biurko, choć nagle miałem ochotę rozbić go o marmurowy kominek.

— Marco, zabezpiecz wszystko, co znajduje się w tym pokoju. Nikt niczego nie dotyka.

— Alessandro — Daniel podniósł głos — robisz scenę z dziecięcej fantazji.

— A pan robi się nerwowy z powodu fantazji.

Jego palce zacisnęły się na piórze. Czarne pióro z metalową skuwką, którym od lat podpisywał moje umowy.

Victoria pochyliła się nad biurkiem.

— Alessandro, otwórz pudełko z lekami.

— Nie — wyszeptała Elena.

Jej słowo zabrzmiało tak, jakby błagała nie mnie, lecz kogoś, kto stał za moimi plecami.

Wtedy rozległ się dzwonek telefonu. Numer zastrzeżony. Marco odebrał, słuchał przez trzy sekundy, a potem podał mi aparat.

— Panie Moretti, ktoś właśnie wszedł do archiwum na dole — powiedział.

Spojrzałem na Daniela.

— Kto?

Marco przełknął ślinę.

— Pańska siostra. I ma przy sobie klucz, którego nie powinno już być…

CZĘŚĆ 2

…którego nie powinno już być w żadnych rękach.

Przez chwilę słyszałem tylko szum wentylacji.

— Zamknij zejście do archiwum — poleciłem. — Nikt nie wychodzi z domu.

— Alessandro, to moja sprawa — wtrącił Daniel. — Twoja siostra ma prawo tu wejść.

— Moja siostra nie ma prawa otwierać archiwum w czasie narady.

— Może znalazła coś, co od dawna powinieneś zobaczyć.

Jego głos był spokojny, ale kciuk przesuwał się po metalowej skuwce pióra. Ten sam ruch wykonywał zawsze, gdy próbował ukryć zdenerwowanie.

Sophia cofnęła się za matkę. Elena przycisnęła dłonie do piersi.

— Panie Moretti — powiedziała — nie chciałam się wtrącać.

— A jednak pani córka musiała to zrobić.

— Ona widzi rzeczy, których inni nie zauważają. Nie dosłownie. Po prostu pamięta szczegóły.

— Od kiedy pamięta moje leki?

Elena spuściła wzrok.

— Od dnia, w którym zmarł mój mąż.

W gabinecie zapanowała ciężka cisza.

Giovanni Bellini był kierowcą mojego ojca, a potem kierownikiem nocnej zmiany w porcie. Zmarł osiem miesięcy wcześniej na zawał. Tak brzmiała oficjalna wersja. Jego żona została w domu, a Sophia zaczęła pomagać przy praniu i podawaniu posiłków.

— Co ma jedno do drugiego? — spytałem.

Elena otworzyła usta, ale Daniel wszedł jej w słowo.

— Nic. Kobieta jest przemęczona, dziecko przestraszone, a ty pozwalasz, żeby sterowali tobą ludzie z kuchni.

Sophia nagle wybiegła z gabinetu.

Marco ruszył za nią, lecz Elena zatrzymała go ręką.

— Zostawcie ją. Wie, gdzie idzie.

— Skąd pani wie? — zapytała Victoria.

Elena odpowiedziała dopiero po chwili.

— Bo mój mąż schował coś, zanim umarł.

Poczułem, że żołądek ściska mi się mocniej niż wtedy, gdy Sophia dotknęła mojego rękawa.

— Co schował?

— Nie wiem. Znalazłam tylko kartkę z pańskim nazwiskiem i godziną czternastą. Powiedział, że jeśli coś mu się stanie, mam jej nie oddawać nikomu poza panem.

— Gdzie jest kartka?

Elena spojrzała na Daniela.

To wystarczyło.

— Victoria, idź z nią — powiedziałem. — Marco, zostań przy drzwiach. Daniel, siadaj.

— Nie będziesz mnie przesłuchiwał we własnym domu.

— W moim domu właśnie próbujesz mi powiedzieć, co wolno mi robić.

Daniel wstał. Krzesło zaskrzypiało po drewnianej podłodze.

— Od miesięcy prowadzę za ciebie firmę, kiedy ty ledwo pamiętasz, jakie dokumenty podpisałeś.

— Właśnie dlatego chcę sprawdzić, co podpisałem.

Z dołu dobiegł trzask otwieranej szuflady. Potem krzyk Sophii.

— Mamo! Znalazłam ją!

Elena ruszyła biegiem. Victoria pobiegła za nią.

Daniel nie drgnął. Patrzył na mnie z wyrazem, którego nie umiałem jeszcze nazwać.

— Jeśli zrobisz z tego przedstawienie — powiedział — stracisz więcej niż zdrowie.

— To groźba?

— Ostrzeżenie.

Marco stanął za jego krzesłem.

Po kilku sekundach Victoria wróciła z małą mosiężną kasetką. Na wieku widniały zadrapania i zaschnięta kropla czerwonego wosku. Sophia trzymała ją oburącz, jakby była cięższa od kamienia.

— Giovanni zamknął ją w skrzynce na narzędzia — powiedziała Elena. — Sophia wiedziała, że klucz jest pod luźną płytką.

— Dlaczego nie otworzył jej pan wcześniej? — spytała Victoria.

— Bo nie miałem klucza.

Daniel nagle sięgnął po kasetkę.

Marco chwycił go za nadgarstek.

— Proszę nie dotykać.

— To absurd! — syknął Daniel. — Wszyscy oszaleliście.

Spojrzałem na mosiężne wieko. Czerwony wosk pękł dokładnie przez środek, jakby ktoś próbował je otworzyć i zrezygnował.

— Otwórz ją — powiedziałem Victorii.

— Przy wszystkich?

— Przy wszystkich.

Victoria wsunęła cienki nóż pod zamek. Z wnętrza dobiegło krótkie metaliczne kliknięcie.

Na samym wierzchu leżała koperta opisana ręką Giovanniego. Pod nią coś twardego uderzyło o ściankę kasetki.

Elena zakryła usta.

Daniel zrobił krok do tyłu.

A wtedy Sophia powiedziała:

— Tata mówił, że jeśli zobaczymy ten znak, pan Moretti nie może już ufać nikomu, kto siedzi przy stole…

CZĘŚĆ 3

…i wskazała nie na Daniela, lecz na srebrną spinkę przy mankiecie Victorii.

Victoria zesztywniała.

Spinka miała kształt małego kotwicznego haka. Nosiła ją od lat. Mój ojciec miał identyczną, ale po jego śmierci zniknęła z gabinetu.

— Co to ma znaczyć? — spytałem.

— Nie wiem — odpowiedziała Victoria.

— Sophia?

Dziewczynka podeszła do kasetki i dotknęła palcem koperty.

— Tata mówił, że ten znak był na dokumentach. Powiedział, że pani Victoria przyniosła je do portu.

Victoria gwałtownie odwróciła głowę.

— Twój ojciec się mylił.

— Giovanni nie mylił się w sprawach liczb — odezwała się Elena. — Przez całe życie prowadził rachunki portowe.

Victoria zacisnęła szczękę.

— Alessandro, otwórz kopertę.

Zrobiłem to sam.

W środku znalazłem trzy kartki, niewielki klucz i fotografię. Na zdjęciu Daniel stał nocą przy magazynie numer siedem. Obok niego był mój zmarły ojciec. Na odwrocie widniała data sprzed dwóch lat.

Przewróciłem pierwszą kartkę.

Była to lista przelewów z firmowego rachunku. Setki tysięcy euro wypłacano przez spółkę, której nazwy nigdy wcześniej nie widziałem. Pod każdą pozycją znajdował się podpis Victorii.

— To niemożliwe — powiedziała.

— Podpis jest pani.

— Ktoś go podrobił.

Daniel ruszył ku drzwiom.

Marco zastąpił mu drogę.

— Odsuń się.

— Nie.

Daniel spojrzał na mnie.

— Alessandro, nie rozumiesz, co trzymasz w rękach. Twój ojciec prowadził podwójne księgi. Victoria próbowała to ukryć, a Giovanni chciał ją szantażować.

— A moje leki?

Tym razem Daniel nie odpowiedział od razu.

Sophia wskazała pudełko stojące przy lampie.

— Tata widział, jak zmieniał pan kapsułki.

Elena zamknęła oczy.

— Powiedział mi o tym tydzień przed śmiercią. Nie wiedział, co jest w środku, ale znalazł opakowanie w pańskim gabinecie i zapisał numer serii.

Victoria szybko przejrzała kartki.

— Numer serii jest tutaj. Giovanni porównał leki kupowane przez aptekę z tymi, które trafiały do domu. To nie były pańskie tabletki. Był w nich środek uspokajający.

Poczułem mdłości.

Laboratorium nie znalazło nic w kieliszku, ponieważ problem nigdy nie był w napoju. Daniel podmieniał moje leki, a drink sprawiał, że szybciej zasypiałem i nie pamiętałem, co podpisuję.

— Po co? — zapytałem.

Daniel roześmiał się krótko, bez radości.

— Po co? Żeby uratować firmę.

— Ukradłeś pieniądze.

— Twój ojciec zadłużył port. Victoria wyprowadzała środki, żeby spłacać ludzi, których bał się ujawnić. Ja próbowałem przejąć kontrolę, zanim wszystko runie.

— A Giovanni?

Daniel spojrzał na Elenę.

— Giovanni znalazł księgi. Miał je oddać Alessandro. Potem dostał zawału.

— To nie był zawał — powiedziała Elena. — Lekarz znalazł w jego organizmie ten sam środek, który był w kapsułkach.

Victoria cofnęła się od stołu.

— Daniel, co zrobiłeś?

— Nie chciałem go zabić. Chciałem, żeby przestał mówić.

Słowa zawisły między nami ciężej niż mosiężna kasetka.

W tej samej chwili mój telefon zadzwonił. Na ekranie pojawił się numer banku.

Odebrałem.

— Panie Moretti — powiedziała kobieta po drugiej stronie — właśnie otrzymaliśmy potwierdzenie przejęcia pańskiego udziału kontrolnego. Podpis elektroniczny został złożony czterdzieści minut temu.

Spojrzałem na dokumenty.

Daniel uśmiechnął się blado.

— Wiedziałem, że nie zdążysz.

A potem Victoria odwróciła fotografię i znalazła pod nią jeszcze jedną kartkę, której nikt wcześniej nie zauważył…