CZĘŚĆ 4 — Dziewięcioletnia dziewczynka chwyciła mnie za rękaw przy całym zarządzie, a kiedy wskazała mój kieliszek, Daniel zbladł

CZĘŚĆ 4

…Na kartce znajdowała się tylko jedna linia, napisana ręką mojego ojca: „Jeśli Alessandro nie będzie mógł działać, udział kontrolny przechodzi na osobę, która ochroni pracowników portu”.

Pod spodem widniało nazwisko.

Giovanni Bellini.

Elena pobladła.

— To niemożliwe. Giovanni nie miał żadnych udziałów.

— Miał — powiedziałem, czytając dalszą część dokumentu. — Mój ojciec przekazał mu je w tajemnicy jako zabezpieczenie dla ludzi z nocnych zmian.

Daniel zaczął się śmiać, ale śmiech urwał mu się, gdy Victoria wyrwała mu telefon z kieszeni.

— Nie dotykaj mnie! — krzyknął.

— Właśnie dotknąłeś sprawy, której nie da się już zamieść pod dywan — odpowiedziała.

Na jego telefonie otwarta była aplikacja bankowa. Na ekranie widniało potwierdzenie przelewu i dokument elektroniczny z podpisem, który miał przypominać mój. Tyle że pod podpisem znajdował się numer urządzenia użytego do autoryzacji.

Numer należał do komputera w gabinecie Daniela.

Przez kilka sekund nikt się nie odzywał.

Daniel spojrzał na mnie.

— Twój podpis był zapisany w systemie. Nie musiałem go fałszować.

— Czyli przyznajesz, że to ty złożyłeś dokument?

— Przyznaję, że ratowałem firmę.

— Podając ją komuś, kto miał ją ukraść?

Daniel odwrócił wzrok.

Victoria podniosła głowę znad kartek.

— Alessandro, spółka z przelewów należy do Daniela. Nie do zewnętrznego funduszu.

Przejrzała kolejne strony. Każdy przelew trafiał do tej samej sieci małych przedsiębiorstw, a wszystkie prowadziły do jednej firmy zarejestrowanej w Luksemburgu. Właścicielem był Daniel Russo.

Nie chciał ratować portu.

Chciał obudzić się pewnego dnia jako jego właściciel.

Sophia ścisnęła rękę matki.

— Tata mówił, że pan Moretti kiedyś mu pomógł.

Spojrzałem na Elenę.

— Kiedy?

— Gdy Giovanni został oskarżony o kradzież paliwa. Pański ojciec sprawdził księgi i uratował mu pracę. Giovanni powiedział, że dług odda, kiedy przyjdzie właściwy moment.

— A on oddał go, chowając te dokumenty.

— Nie — powiedziała Elena. — On oddał go, wysyłając Sophię do gabinetu.

Dziewczynka spuściła głowę.

— Bałam się.

Przykucnąłem przed nią, choć kolana nadal miałem ciężkie od leków.

— Ja też.

Spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

— Dorośli nie mówią, że się boją.

— Dorośli często kłamią, kiedy się boją.

Daniel uderzył dłonią w stół.

— Koniec tej farsy! Bez mojego podpisu port nie przetrwa tygodnia. Ludzie odejdą, dostawy staną, a ty zostaniesz z pustymi magazynami i długami ojca.

— Nie — odpowiedziała Victoria. — Port przetrwa bez ciebie. Nie przetrwałby tylko bez pieniędzy, które wyprowadziłeś.

— Ty też podpisywałaś te przelewy.

Victoria wyjęła z kasetki mały klucz.

— Tak. Podpisywałam polecenia wypłat, ale nie wiedziałam, gdzie trafiają. Twój człowiek przynosił mi dokumenty po śmierci ojca Alessandro. Powiedział, że to środki na odprawy dla pracowników.

— Kłamiesz.

— Nie. I mam coś, czego nie miał Giovanni.

Podeszła do starego sejfu za obrazem mapy portu. Klucz pasował do zamka.

W środku znajdowały się oryginały wszystkich umów, nie kopie. Wśród nich była umowa powiernicza podpisana przez mojego ojca i Giovanniego, a także lista osób uprawnionych do przejęcia głosu w radzie.

Na pierwszym miejscu widniała Elena Bellini.

— Dlaczego moja matka? — zapytała Sophia.

— Bo twój tata ufał jej bardziej niż sobie — odparłem.

Elena pokręciła głową.

— Nie mogę prowadzić portu.

— Nie musisz. Ale możesz zdecydować, kto będzie go prowadził.

Daniel patrzył na dokument, jakby próbował znaleźć w nim pęknięcie.

— To nie jest ważne. Przelew został wykonany. Udział przeszedł na mnie.

— Nie przeszedł — powiedziała Victoria. — Dokument ma klauzulę bezpieczeństwa. Każde pełnomocnictwo podpisane w czasie, gdy właściciel był pod wpływem środków uspokajających, zostaje unieważnione.

Daniel zbladł.

— Skąd wiesz?

— Bo sama ją napisałam.

Wtedy zrozumiałem, dlaczego przez ostatnie tygodnie Victoria tak często pytała o moje leki. Podejrzewała, że coś jest nie tak, ale nie miała dowodu. Giovanni miał dowód. Elena miała jego pamięć. Sophia miała odwagę.

Ja miałem tylko podpis, którego nie pamiętałem.

Do gabinetu wszedł kierownik portu, Paolo Ferri, za nim księgowa Marta i dwóch brygadzistów. Marco musiał ich wezwać, zanim zablokował schody.

— Powiedziałem im, że chodzi o dokumenty własności — wyjaśnił.

Daniel cofnął się.

— To prywatne spotkanie.

— Już nie — powiedział Paolo. — Przez rok odbieraliśmy mniejsze wypłaty, bo rzekomo firma nie miała pieniędzy. A ty kupiłeś nową łódź.

— To inwestycja.

— To była łódź za pieniądze z naszych odpraw — odparła Marta.

Daniel spojrzał na mnie z furią.

— Jeśli mnie usuniesz, wszyscy stracą pracę.

— Jeśli cię zostawię, stracą ją na pewno.

Wyjąłem telefon i połączyłem się z bankiem. Głos kobiety po drugiej stronie był spokojny.

— Proszę wstrzymać wszystkie transfery związane z dzisiejszym pełnomocnictwem. Zaraz prześlę umowę powierniczą, raport toksykologiczny Giovanniego i dokumenty księgowe.

Daniel rzucił się w stronę drzwi.

Marco nie musiał go dotykać. Paolo i brygadziści stanęli obok siebie, zamykając przejście.

— Odsuńcie się — powiedział Daniel.

Nikt się nie odsunął.

Elena podeszła do niego powoli.

— Dlaczego zrobiłeś to Giovanniemu?

Daniel zacisnął zęby.

— Twój mąż wszystko niszczył.

— Nie. On próbował ocalić ludzi, których ty przeliczałeś na monety.

— Nie rozumiesz, co to znaczy prowadzić firmę.

— Rozumiem, co znaczy wracać nocą do domu i udawać przed dzieckiem, że człowiek nie boi się o jutro.

Jej głos nie drżał.

— Mój mąż umarł, bo chciałeś, żeby milczał. Sophia mówiła, bo nie pozwoliłam jej bać się za nas obie.

Daniel spuścił wzrok na mosiężną kasetkę.

— Nie planowałem jego śmierci.

— Ale zaplanowałeś jego samotność — odpowiedziała Elena. — To wystarczy, żebyś pamiętał jego twarz.

Później nie było wielkiej sceny na sali rozpraw. Nie było kamer ani tłumu. Były podpisy bankowe, zamrożone rachunki, odwołane pełnomocnictwa i spotkanie rady, na którym Daniel musiał oddać klucze do biura.

Najboleśniejsze dla niego nie było jednak odejście z firmy.

Stracił kontrolę nad portem, bo jego własne dokumenty udowodniły, że próbował go przejąć.

Victoria została w zarządzie, ale już nie jako moja prawa ręka. Odeszła na trzy tygodnie, by złożyć zeznania i uporządkować wszystko, co przeoczyła. Kiedy wróciła, zażądała, żebym nigdy więcej nie podpisywał leków bez niezależnej kontroli.

Zgodziłem się.

Elena przejęła głos powierzony jej przez Giovanniego. Nie została dyrektorką. Wybrała fundusz dla rodzin pracowników portu, bo twierdziła, że jej mąż właśnie tego by chciał.

Sophia dostała ode mnie nową klamerkę do włosów, ale zachowała starą, wyblakłą niebieską.

— Ta pamięta, kiedy trzeba mówić — wyjaśniła.

Kilka dni później weszła do mojego gabinetu bez pukania. Na biurku stało już nie czarne szkło, lecz zwykła ceramiczna filiżanka, a obok niej zamknięte pudełko leków z plombą apteki.

Sophia postawiła przede mną kartkę.

— Narysowałam port.

Na rysunku dźwigi były krzywe, morze miało kolor fioletowy, a przy magazynie numer siedem stała mała postać z niebieską klamerką.

— To ty? — zapytałem.

— Nie. To tata.

Przyjrzałem się rysunkowi. Pod postacią Sophia napisała starannie: „Ten, kto pilnuje, żeby nikt nie zasnął, kiedy trzeba patrzeć”.

Za oknem dźwigi przesuwały kontenery nad wodą. Ich metaliczny zgrzyt przypominał mi stuk lodu o czarne szkło.

Sophia popatrzyła na filiżankę.

— Możesz się napić.

— Wiem.

— Ale najpierw sprawdzisz, kto ją zrobił?

Uśmiechnąłem się po raz pierwszy od wielu tygodni.

— Najpierw zapytam ciebie.

Dziewczynka wskazała na drzwi.

— Elena zrobiła ją sama. I stoi na korytarzu.

Wtedy po raz pierwszy tego dnia wypiłem herbatę bez patrzenia na zegar, a Sophia pilnowała, by nikt nie zamienił filiżanki w cudzy plan.