CZĘŚĆ 4 — Straciłam pracę po nocnym spotkaniu w windzie, a gdy otworzyły się drzwi czarnego sedana, jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Nie czekaliśmy ani minuty.

Wiktor zadzwonił po ludzi, którym ufał, a potem wykonał jeszcze jeden telefon do swojego adwokata.

— Przygotuj zawiadomienie o porwaniu i zabezpiecz wszystkie kopie nagrań — powiedział.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Panie Gajduk, jeśli to dotyczy pańskiego brata, nie mogę dalej pana reprezentować.

— Możesz albo możesz znaleźć sobie nowe zajęcie.

— Nie chodzi o pracę. Marek ma dokumenty, które mogą pogrążyć również pana.

Wiktor spojrzał na mnie przez przednią szybę.

— W takim razie tym bardziej powinienem je odzyskać.

Adwokat rozłączył się.

Łukasz siedział za kierownicą z obiema dłońmi na kierownicy. Po raz pierwszy nie wyglądał jak człowiek, który wykonuje rozkazy. Wyglądał jak ktoś, kto podjął decyzję.

— Znam miejsce, w którym mogą ją trzymać — powiedział.

— Stary dworzec? — spytałam.

— Nie. To przynęta. Marek ma magazyn przy nabrzeżu. W piwnicy jest pokój bez okien.

— Skąd wiesz?

Łukasz przełknął ślinę.

— Sam tam kiedyś pilnowałem ludzi.

Wiktor odwrócił się do niego.

— Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?

— Bo pański brat płacił mi więcej niż pan. I dlatego, że bałem się, że jeśli odejdę, zabije moją córkę.

Nikt przez chwilę się nie odezwał.

Samochód skręcił w stronę nabrzeża. Deszcz uderzał w szyby, a wycieraczki poruszały się rytmicznie jak metronom.

Wiktor ściszył radio.

— Kiro, muszę ci coś powiedzieć, zanim tam dotrzemy.

— Niech pan mówi.

— To ja przez lata pozwalałem Markowi działać. Wiedziałem, że fałszuje umowy, zastrasza ludzi i kupuje milczenie. Wmawiałem sobie, że trzymam go blisko, żeby kontrolować szkody.

— A tak naprawdę chronił pan własne nazwisko.

— Tak.

To krótkie słowo zabrzmiało ciężej niż wszystkie jego wcześniejsze groźby.

Kiedy dojechaliśmy do magazynu, policja była już w drodze. Wiktor nie chciał czekać.

— Jeśli wejdziemy bez planu, zginie twoja babcia — powiedział.

— Jeśli będziemy czekać, może zginąć wcześniej.

Spojrzał na mnie i pierwszy raz nie próbował wydawać rozkazu.

— Masz rację.

Weszliśmy bocznym wejściem. W środku pachniało mokrym drewnem i olejem maszynowym. Z głębi budynku dobiegał głos Marka.

— Wiktor! Wiem, że tu jesteś!

— Puść moją babcię! — krzyknęłam.

— Przyprowadź dziewczynę, a porozmawiamy.

Wiktor zatrzymał mnie ramieniem.

— Nie odpowiadaj.

Marek wyszedł z cienia. W ręku trzymał broń, a za nim stał mężczyzna w czarnej kurtce. Babcia siedziała na krześle, związana, lecz przytomna. Mój mosiężny brelok zwisał z jej dłoni.

— Wiktorze — powiedział Marek z uśmiechem. — Zawsze musiałeś być bohaterem.

— Nigdy nim nie byłem.

— Wreszcie to rozumiesz.

Marek spojrzał na mnie.

— Dokument.

Wyjęłam kartkę z kieszeni.

— Najpierw ją puść.

— Nie stawiasz warunków.

— Mam oryginał. Jeśli mnie zastrzelisz, kopia nagrania trafi do policji.

Jego uśmiech zniknął.

— Blefujesz.

Wiktor nacisnął przycisk telefonu. Z głośnika popłynął głos Marka z nagrania.

„O dwudziestej trzeciej trzydzieści jeden wejdziesz do archiwum. Dziewczyna ma zostać uznana za winną. Jeśli ktoś zapyta, powiesz, że widziałeś ją przy panelu windy”.

Marek zamarł.

Usłyszał własne słowa.

Nie z ust świadka. Nie z ust Wiktora. Z własnego telefonu.

— Wyłącz to! — wrzasnął.

— Nie mogę — odpowiedział Wiktor. — Słuchasz właśnie siebie.

Marek cofnął się o krok. Mężczyzna za nim podniósł broń, ale Łukasz rzucił się na niego z boku. Rozległ się huk. Szkło w wysokim oknie rozprysło się na podłodze.

Ja podbiegłam do babci. Jej dłonie były zimne, a na nadgarstku widniał czerwony ślad po sznurze.

— Babciu!

— Wiedziałam, że przyjdziesz — szepnęła.

— Oczywiście, że przyszłam.

Policjanci wpadli do magazynu kilka sekund później. Marek upuścił broń i uniósł ręce.

— To nie jest moje nagranie — powiedział.

— Jest twoje — odpowiedział Wiktor.

— Ty też jesteś na tym nagraniu.

— Wiem.

Marek spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Chcesz zniszczyć własną rodzinę?

Wiktor nie odwrócił wzroku.

— Nie. Chcę przestać udawać, że rodzina usprawiedliwia wszystko.

Marek został aresztowany. Jego wspólnik również. Borys przekazał policji dokumenty, a Łukasz złożył zeznania przeciwko ludziom, dla których wcześniej pracował.

To nie był triumf.

To był koniec wielu kłamstw naraz.

Następnego dnia Wiktor przyszedł do naszego mieszkania bez ochrony. Babcia siedziała przy stole i mieszała herbatę łyżeczką.

— Przyszedłem przeprosić — powiedział.

— Za windę czy za wszystko inne? — zapytałam.

— Za jedno i za drugie.

— Nie wystarczy przeprosić, żeby stać się dobrym człowiekiem.

— Wiem.

— I nie chcę być pańskim długiem.

— Nie jesteś nim.

— Ani świadkiem, którego trzeba pilnować.

— Nie jesteś.

Spojrzałam na niego długo.

— W takim razie proszę wyjść i pozwolić mi odzyskać własne życie.

Wiktor skinął głową.

— Dobrze.

Wyszedł bez kolejnych słów.

Dopiero wtedy zauważyłam, że na stole zostawił kopertę z pieniędzmi. Nie otworzyłam jej. Następnego dnia oddałam ją adwokatowi, żeby przeznaczył ją na pomoc ludziom skrzywdzonym przez firmę.

Trzy tygodnie później pusty pokój po babci przestał wyglądać jak miejsce po kimś, kto zniknął. Stało tam łóżko, szafka z lekarstwami i jej filiżanka z pękniętym uchem.

Borys znalazł mi pracę w małym hotelu po drugiej stronie miasta. Nie była dobrze płatna, ale nikt nie patrzył na mnie jak na element cudzej rozgrywki.

Wstawałam o szóstej.

Kupowałam świeże pieczywo.

Wracałam autobusem, obserwując ludzi, którzy nie wiedzieli, kim był Wiktor Gajduk ani ile sekretów mieściła nocna winda.

Babcia powoli wracała do sił. Pewnego grudniowego popołudnia siedziała przy oknie, a moja siedmioletnia sąsiadka Zosia rysowała dla niej dom.

— Tu jest pani ogród — powiedziała dziewczynka.

— A gdzie jest Kira? — spytała babcia.

Zosia dorysowała małą postać przed drzwiami.

— Tutaj. Pilnuje, żeby nikt zły nie wszedł.

Uśmiechnęłam się, choć w oczach zapiekły mnie łzy.

Pierwszy śnieg spadł w połowie grudnia. Stałam przy kuchennym oknie i przypinałam klucze do nowego breloka, kiedy telefon zawibrował.

Wiadomość była od Wiktora.

„Mam już wyrok w pierwszej sprawie. Sprzedaję firmę. Jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebowała pomocy, zadzwoń”.

Po chwili przyszła druga.

„Chciałbym porozmawiać. Tym razem bez ochroniarzy i bez żądań”.

Przeczytałam obie wiadomości dwa razy.

Babcia spojrzała na mnie znad filiżanki.

— Odpowiesz?

— Tak.

Napisałam: „Nie jestem już częścią pańskiego życia. Proszę to uszanować”.

Skasowałam numer.

Potem otworzyłam szufladę, w której trzymałam mosiężną gwiazdę. Brelok był porysowany, a na jednym ramieniu wciąż widniał ślad po tamtej nocy. Przypięłam go do kluczy do naszego mieszkania.

Za oknem śnieg osiadał na parapecie.

Po raz pierwszy od wielu tygodni nie nasłuchiwałam samochodu pod domem.

Mosiężna gwiazda cicho uderzyła o klucze.

Tym razem to ja trzymałam drzwi.