CZĘŚĆ 4 — Dante kazał mi oddać pokój swojej byłej narzeczonej, lecz o świcie znalazł na poduszce coś, co odebrało mu głos

CZĘŚĆ 4

…lecz w nagraniu, które właśnie przesłano do prokuratury.

Dante zobaczył je na telefonie Marco, zanim zdążyliśmy wyjść z piwnicy.

Na ekranie pojawił się jego własny głos.

— Jeśli Sophia odmówi oddania pokoju, wyrzućcie ją z domu przed północą.

Nagranie pochodziło z korytarza. Słowa wypowiedział poprzedniego wieczoru, spokojnie, bez gniewu, jakby mówił o przesunięciu mebli.

Obok niego stała Isabella.

— A jeśli zacznie pytać? — spytała.

— Nie zacznie. Ona wie, gdzie jest jej miejsce.

Dante wyłączył ekran.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem oparł dłoń o stół i pochylił głowę.

— To powiedziałem ja — szepnął.

— Tak — odpowiedziałam.

— Nie pamiętałem tych słów.

— Ja pamiętałam każde.

Telefon Marco rozdzwonił się natychmiast. Najpierw dzwoniła pani Gable. Potem prawnik Dantego. Później trzy numery należące do ludzi, którzy przez lata bali się jego nazwiska, lecz teraz nagle przypomnieli sobie, że potrafią mówić.

— Policja jest już w domu — powiedział Marco. — Przeszukują gabinet.

— Kto ich wezwał? — spytał Dante.

— Prokurator otrzymał nagranie i anonimowe zeznanie.

— Od kogo?

Marco spojrzał na mnie.

— Od Pauliego.

Dante od razu wybrał jego numer.

— Paulie, co ty zrobiłeś?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Otworzyłem bramę, szefie. Tym razem chciałem otworzyć jeszcze jedną.

— Ostrzegłeś policję?

— Ostrzegłem tych, którzy mogą powstrzymać ludzi Contich. I mam kopię wszystkiego.

— Wiesz, co to oznacza.

— Wiem. Ale panna Bennett zapytała mnie, czy jest wolna. Nie chciałem drugi raz skłamać.

Połączenie się urwało.

Dante usiadł na metalowym krześle. Wyglądał nagle nie jak władca imperium, lecz jak człowiek, któremu zabrano wszystkie wymówki.

Jego prawnik, Adrian Cole, zadzwonił chwilę później.

— Dante, musisz wyjechać natychmiast. Mamy samochód przy tylnej bramie.

— Nie.

— Jeśli zostaniesz, zatrzymają cię razem z Isabella.

— A jeśli ucieknę?

— Wtedy przegrasz wszystko.

Dante spojrzał na mnie.

— Już przegrałem to, co było najważniejsze.

— Nie dramatyzuj — warknął prawnik. — Kobieta była pokojówką.

Dante odsunął telefon od ucha.

— Nie nazywaj jej tak.

— To fakt.

— Nie. To był mój sposób, żeby jej nie widzieć.

Rozłączył się.

Isabella stała pod ścianą, blada i bez makijażu. Jej jedwabny szlafrok był poplamiony kurzem z piwnicy. Nagle wyglądała mniej jak księżniczka mafii, a bardziej jak ktoś, kto pierwszy raz zobaczył zamykające się drzwi.

— Dante, możemy jeszcze zawrzeć układ — powiedziała. — Powiem, gdzie jest reszta dokumentów.

— Już wiem, gdzie są.

— Nie wiesz.

— W piwnicy twojej matki. Za lustrem w oranżerii.

Jej usta rozchyliły się bez słowa.

— Sophia znalazła plan domu w archiwach. Ja tylko połączyłem fakty.

— Ona cię zniszczy.

— Nie. Ty zrobiłaś to sama.

Policja znalazła w gabinecie Dantego nóż z moją krwią, lecz doktor Ward potwierdziła, że rana na mojej dłoni powstała dwa dni później niż ślady na ostrzu. Nagranie z kamer pokazało, jak Isabella wyjmuje nóż z szuflady i przenosi go do mojego pokoju. Rachunki, wiadomości i księga Vittoria dopełniły całości.

Tego samego wieczoru Isabella została zatrzymana.

Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

Kiedy wyprowadzano ją z kliniki, zatrzymała się przy mnie.

— Myślisz, że on cię teraz wybierze? — zapytała.

— To nie jest wybór, który należy do niego.

— Bez niego nie masz nic.

Spojrzałam na swoją zabandażowaną dłoń.

— Mam siebie.

Po raz pierwszy Isabella nie znalazła odpowiedzi.

W domu Dantego przeszukanie trwało do świtu. Znaleziono ukryte dokumenty, nagrania i listę płatności. Prawda o śmierci Vittoria wyszła na jaw, a wraz z nią nazwiska ludzi, którzy przez lata budowali swoje bogactwo na jego strachu.

Dante nie został aresztowany. Zeznawał przez siedem godzin, oddał archiwa i pozwolił prokuratorom zabezpieczyć rachunki firmy. Jego imperium nie zniknęło w jeden dzień, lecz przestało być nietykalne.

Najtrudniejsze przyszło później.

Trzy dni po wszystkim wróciliśmy do rezydencji po moje rzeczy. Nie chciałam tam iść, ale Dante powiedział, że nie będzie mnie już prosił o nic. Po prostu chciał oddać mi klucze.

Mój pokój był pusty.

Na parapecie pozostał tylko jasny ślad po szklanym słoiku. W szafie wisiał jeden drut, który kołysał się przy zamkniętym oknie. Na biurku leżało zdjęcie mojej matki. Dante znalazł je w sejfie i przechował, choć nie miał prawa go dotykać.

— Nie zabrałem go — powiedział.

— Wiem.

— Chciałem, żebyś miała pewność.

— Tego wcześniej mi brakowało.

Wyszedł na korytarz.

Po chwili usłyszałam, jak otworzył drzwi swojego gabinetu. Włączył nagranie ponownie. Tym razem nie próbował go wyłączyć.

Stałam za ścianą i słuchałam własnego życia wypowiadanego jego głosem.

— Ona wie, gdzie jest jej miejsce.

Nagranie skończyło się trzaskiem drzwi.

Dante długo milczał.

— To nie było moje miejsce do wyznaczania — powiedział w końcu.

Nie odpowiedziałam.

Tydzień później wynajęłam małe mieszkanie w Belmir, nad piekarnią przy ulicy Cedrowej. Rano pachniało tam chlebem, a nie prochem i środkami do czyszczenia broni. Znalazłam pracę w pracowni introligatorskiej. Naprawiałam książki, zszywałam rozdarte grzbiety i uczyłam się, że cisza nie zawsze oznacza zagrożenie.

Pewnego popołudnia odwiedził mnie Paulie. Przyniósł drewnianą skrzynkę z moimi rzeczami.

— Pani Gable spakowała wszystko, co zostało — powiedział.

W środku znajdował się mój kubek, trzy powieści, fotografia matki i mała tubka lawendowego kremu.

— A Dante? — zapytałam.

— Nie przyszedł. Powiedział, że jeśli kiedykolwiek będzie pani chciała go zobaczyć, wie, gdzie panią znaleźć.

— To dobrze.

Paulie skinął głową.

— Zostawił jeszcze list.

Nie otworzyłam go od razu. Leżał na stole kilka dni, przyciśnięty kamieniem z ogrodu. W końcu przeczytałam tylko pierwsze zdanie: „Nie proszę cię o powrót, bo nie mam prawa prosić”.

Resztę odłożyłam.

Minęły dwa miesiące.

Pierwszy śnieg spadł w środku listopada. Moja siostrzenica Lily siedziała przy kuchennym stole i rysowała dom z żółtymi oknami.

— To twój dom? — spytałam.

— Nasz — odpowiedziała. — Narysowałam ci ogród, żebyś nie musiała już zbierać kwiatów w cudzym.

Wzięłam rysunek do ręki. Na dole kartki narysowała mały czarny klucz.

— Dlaczego klucz?

— Bo klucz oznacza, że możesz wyjść, kiedy chcesz.

Odłożyłam kredkę i przytuliłam ją mocno.

Tego wieczoru zaparzyłam kawę z odrobiną cynamonu. Nie dlatego, że Dante ją tak lubił. Po prostu ja również polubiłam ten smak.

Następnego dnia przyszła wiadomość.

„Sprzedałem dom. Oddałem wszystkie pieniądze z fundacji ofiarom ludzi mojego ojca. Jeśli kiedyś będziesz chciała porozmawiać, będę w porcie w sobotę o siedemnastej. Jeśli nie przyjdziesz, nigdy więcej nie napiszę.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam.

„Nie przyjdę. Życzę ci, żebyś nauczył się żyć bez rozkazywania innym, gdzie jest ich miejsce.”

Usunęłam wiadomość z ekranu.

Nie czekałam na odpowiedź.

Wieczorem postawiłam na parapecie szklany słoik. Włożyłam do niego nawłoć i fioletowe astry z ogrodu za piekarnią. Obok położyłam ciężki żelazny klucz, który odzyskałam od Dantego.

Tym razem nie otwierał żadnej bramy w jego domu.

Otwierał moje drzwi.

I kiedy rano spadł pierwszy śnieg, klucz błysnął na parapecie jak mały kawałek światła.

Po raz pierwszy to ja miałam dokąd wracać.