Straciłam pracę po nocnym spotkaniu w windzie, a gdy otworzyły się drzwi czarnego sedana, jego uśmiech nagle zniknął

O dwudziestej trzeciej czterdzieści siedem zostałam uwięziona w windzie z człowiekiem, którego w naszym mieście bali się nawet wymawiać po imieniu.

Wiktor Gajduk stał naprzeciwko mnie, pachniał drogą wodą kolońską, a jego cień drżał na metalowej ścianie przy każdym szarpnięciu kabiny. W dłoni ściskałam mały mosiężny brelok w kształcie gwiazdy, prezent od babci. Jego ostre ramię wbijało mi się w skórę.

— Proszę odsunąć rękę — powiedziałam, kiedy dotknął moich włosów.

Przez chwilę słyszałam tylko trzask awaryjnego oświetlenia.

— Wiesz, z kim rozmawiasz? — zapytał.

— Z człowiekiem, który właśnie próbuje mnie zastraszyć.

Jego twarz stężała.

Winda opadła nagle o kilka centymetrów. Wbiłam palce w poręcz, a Wiktor oparł dłoń przy moim ramieniu. Serce waliło mi tak mocno, że niemal zagłuszało jego głos.

— Większość ludzi na twoim miejscu byłaby ostrożniejsza.

— Większość ludzi nie chciałaby tylko wrócić do domu do chorej babci.

Nie odpowiedział. Gdy po kilku minutach drzwi wreszcie się rozsunęły, po drugiej stronie czekało dwóch uzbrojonych ochroniarzy. Jeden z nich, Łukasz, chwycił mnie za przedramię.

— Szefie, zostawić ją tutaj?

— Puść ją — powiedział Wiktor.

Łukasz natychmiast cofnął rękę.

— I zapamiętajcie — dodał Wiktor. — Nikt jej nie dotyka.

Wybiegłam z budynku i dopiero na przystanku pozwoliłam sobie oddychać. Mosiężna gwiazda nadal była zaciśnięta w mojej dłoni, a jej krawędź zostawiła na skórze czerwony ślad.

O piątej rano położyłam się obok babcinego pokoju. O siódmej zadzwonił Borys, mój kierownik.

— Kiro, nie możesz dziś przyjść.

— Dlaczego?

— Zarząd twierdzi, że zatrzymanie windy mogło być sabotażem. Dopóki sprawa się nie wyjaśni, jesteś odsunięta.

— Przecież to ja utknęłam w środku!

— Wiem. I wierzę ci. Ale kontrakt z firmą Gajduka jest ważniejszy niż moje przekonania.

Połączenie się skończyło. Tego dnia straciłam pracę.

Babci powiedziałam, że w wieżowcu trwa awaria. Skinęła głową, lecz jej palce zadrżały nad filiżanką.

— Nie kłam dla mnie, dziecko.

— Nie kłamię. Jeszcze nie.

W południe czarny samochód pojawił się przed naszym blokiem. Potem drugi raz. Później trzeci. Za każdym razem siedział w nim ten sam mężczyzna.

Wieczorem zadzwoniłam na nieznany numer. Nikt się nie odezwał.

— Kiro — szepnęła babcia z przedpokoju — ktoś stoi pod naszymi oknami.

Wyszłam po cichu, kierując się ku kościołowi. Samochód ruszył za mną. Przy skrzyżowaniu wyprzedził mnie i zajechał drogę.

Tylne drzwi otworzyły się.

— Wsiadaj — powiedział Wiktor przez opuszczoną szybę.

— Nigdzie z panem nie jadę.

— Jeśli zostaniesz tutaj, za godzinę ktoś może wejść do waszego mieszkania.

Spojrzałam na Łukasza za kierownicą. Ten sam człowiek, który rano mnie szarpał, teraz patrzył przed siebie jak ktoś, kto bardzo chciałby zniknąć.

Usiadłam z tyłu, ale drzwi zatrzasnęły się za mną jak pułapka.

Wiktor wyjął z kieszeni mój identyfikator pracowniczy.

— Zablokowali go rano — powiedział.

— Skąd go pan ma?

— Nie zwolniono cię z powodu windy.

— Więc z jakiego?

Po raz pierwszy zobaczyłam na jego twarzy coś innego niż chłód. Był to strach.

— Ktoś chciał, żebyś zniknęła, zanim zorientujesz się, co widziałaś.

Łukasz wyciągnął z wewnętrznej kieszeni złożoną kartkę. Rozpoznałam numer swojej zmiany i nazwisko.

Na dole widniała godzina: 23:31.

Szesnaście minut przed awarią windy.

— Kto to podpisał? — zapytałam.

Wiktor podał mi dokument. Gdy rozłożyłam kartkę, jego palce zatrzymały się tuż nad ostatnią linijką…

CZĘŚĆ 2

Jego palce zawisły nad ostatnią linijką, ale to ja pierwsza przycisnęłam dokument do kolan.

— Nie oddam go — powiedziałam.

— Nie prosiłem, żebyś oddała.

— Właśnie próbował pan zabrać mi dowód.

— Próbowałem sprawdzić, czy potrafisz myśleć pod presją.

— W windzie też był to test?

Wiktor odwrócił wzrok. W zaparkowanym samochodzie pachniało skórą i zimnym dymem z ulicy. Mosiężna gwiazda wbijała mi się w dłoń, choć nie pamiętałam, kiedy znów ją zacisnęłam.

— To, co zrobiłem w windzie, było niewłaściwe — powiedział po chwili. — Nie zamierzam udawać, że nie było.

Ta odpowiedź zbiła mnie z tropu bardziej niż groźba.

— A teraz mam panu zaufać?

— Nie. Masz zaufać godzinie na tej kartce.

Samochód ruszył i zatrzymał się przed zwyczajnym biurowcem przy ulicy Długiej. Wiktor poprowadził mnie do pustego pokoju na trzecim piętrze. Na stole leżał stary odtwarzacz dźwięku, kilka kluczy i plan wieżowca.

— Zanim winda stanęła, ktoś wszedł do pomieszczenia archiwum na dwudziestym pierwszym piętrze — powiedział Łukasz.

— A skąd wiecie, że ktoś wszedł?

— Bo drzwi otwarto twoim identyfikatorem.

Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

— To niemożliwe. Mój identyfikator był przy pasku.

— Prawdziwy — przyznał Wiktor. — Ale w systemie zarejestrowano jego kopię.

Na planie czerwonym ołówkiem zaznaczono archiwum, windę i pokój zarządu. Linie tworzyły trójkąt.

— Co było w archiwum? — spytałam.

— Dokumenty dotyczące przejęcia kilku nieruchomości. I zapisy płatności, których nie powinno tam być.

— Pieniędzy dla kogo?

— Tego jeszcze nie wiem.

— A ja co mam z tym wspólnego?

Wiktor położył na stole mój identyfikator. Na jego odwrocie, pod pękniętą folią, znajdowała się maleńka czarna plamka.

— Ktoś przymocował do niego urządzenie kopiujące sygnał.

Dotknęłam folii opuszką palca. Plastik był chropowaty, jakby ktoś rozgrzewał go nad płomieniem.

— Dlaczego nie zgłosi pan tego policji?

— Zgłoszę. Kiedy będę miał pewność, że wśród ludzi, których wezwę, nie ma kogoś pracującego dla osoby odpowiedzialnej.

Łukasz nagle odwrócił głowę.

— Jeśli zachowa ten dokument, sprawca zrozumie, że znaleźliśmy błąd.

Zapadła cisza.

— Jaki błąd? — spytałam.

Łukasz pobladł.

Wiktor spojrzał na niego powoli.

— Mówiłeś, że nie wiesz, co było w rozkazie.

— Nie powiedziałem, że wiem wszystko.

— Powiedziałeś wystarczająco dużo.

Wtedy z korytarza dobiegł metaliczny stuk. Ktoś zatrzymał się pod drzwiami. Wiktor zgasił lampę, a ja poczułam, jak jego dłoń zaciska się na klamce.

Drzwi otworzyły się gwałtownie.

Do środka wszedł Borys, mój kierownik, z mokrym płaszczem i twarzą napiętą jak struna.

— Kiro, musisz natychmiast oddać tę kartkę — powiedział.

— Skąd pan wiedział, że tu jestem?

Borys nie odpowiedział.

Wiktor zrobił krok w jego stronę.

— Kto cię przysłał?

— Nikt. Przyszedłem ją ostrzec.

— Przed czym?

Borys spojrzał na mnie, lecz jego wzrok zatrzymał się na mosiężnej gwieździe w mojej dłoni.

— Przed tym, że tej nocy w windzie nie chodziło o ciebie — wyszeptał. — Chodziło o osobę, która miała zginąć razem z tobą.

Zanim zdążyłam zapytać, na korytarzu rozległ się trzask tłuczonego szkła. Łukasz sięgnął po broń, a Wiktor pchnął mnie za stół.

Borys wyjął z kieszeni telefon.

— Jeśli chcecie przeżyć, musicie zobaczyć nagranie z dwudziestej trzeciej trzydzieści jeden…

CZĘŚĆ 3

Borys drżącymi palcami uruchomił nagranie. Obraz był czarno-biały, lecz godzina w rogu ekranu świeciła wyraźnie: 23:31.

Na korytarzu archiwum pojawił się mężczyzna w czapce z daszkiem. Przyłożył do czytnika kartę łudząco podobną do mojej. Drzwi otworzyły się.

— Powiększ — powiedział Wiktor.

Borys dotknął ekranu.

Człowiek odwrócił głowę. Zobaczyłam jego twarz.

To był Marek Gajduk, młodszy brat Wiktora i dyrektor finansowy całej firmy.

Poczułam zimno pod żebrami.

— To niemożliwe — szepnął Łukasz.

— Właśnie dlatego tak długo nikt nie chciał tego zobaczyć — odparł Wiktor.

Na nagraniu Marek wszedł do archiwum, wyjął z szafy czarną teczkę i podłączył małe urządzenie do panelu windy. Potem spojrzał prosto w kamerę.

— Co on robi? — zapytałam.

Borys zmienił zapis. Tym razem widzieliśmy mnie, jak o dwudziestej trzeciej dwadzieścia dziewięć przechodzę obok windy z wózkiem do sprzątania.

Marek pojawił się za mną. Przez chwilę trzymał moją torbę, a potem odłożył ją z powrotem.

— Włożył kopię identyfikatora do twojej torby — powiedział Wiktor.

— A potem doprowadził do awarii, żebym została w środku.

— Nie ty miałaś być celem — dodał Borys. — W windzie miał znaleźć się prokurator Jan Radecki. Marek wiedział, że tego wieczoru przyjedzie odebrać dokumenty z archiwum. Zmiana planów uratowała mu życie.

Wiktor zacisnął szczękę.

— A kiedy zobaczyli ciebie, uznali, że jesteś świadkiem. Dlatego rozkaz odsunięcia podpisano przed awarią.

— Kto go podpisał? — spytałam.

Borys powiększył dolną część dokumentu. Pod nazwiskiem osoby zatwierdzającej widniał podpis Marka.

Wiktor patrzył na ekran, jakby ktoś właśnie wyciął mu kawałek serca.

— Mój brat próbował zrzucić wszystko na ciebie — powiedział.

— I pan nadal chce mnie chronić?

— Teraz już wiem, że nie mam wyboru.

W tym momencie telefon Borysa zadzwonił. Spojrzał na wyświetlacz i pobladł.

— To sąsiadka twojej babci — powiedział do mnie. — Mówi, że od czterdziestu minut nie widziała jej w oknie.

Wyrwałam mu telefon.

— Babciu? Babciu, słyszysz mnie?

W słuchawce odpowiedział obcy męski głos.

— Jeśli chcesz ją zobaczyć żywą, przyjedź sama do starego dworca. I przynieś oryginał dokumentu.

Wiktor odebrał mi telefon.

— Posłuchaj mnie uważnie — powiedział. — Nie pojedziesz tam sama.

— To moja babcia!

— I właśnie dlatego oni liczą, że przestaniesz myśleć.

Na drugim końcu linii mężczyzna zaśmiał się cicho.

— Wiktorze, powinieneś już wiedzieć, że tym razem nie negocjujesz ze mną.

Połączenie się urwało.

Wiktor od razu zadzwonił pod numer, który znał z pamięci. Nikt nie odebrał. Drugi telefon również milczał.

— Kto to był? — zapytałam.

Wiktor spojrzał na ekran nagrania, na twarz Marka zatrzymaną w półobrocie.

— Człowiek, który od lat trzymał moją rodzinę za gardło.

— Marek?

— Nie. Ktoś, komu Marek służył.

Wtedy w telefonie Wiktora pojawiła się wiadomość ze zdjęciem babci siedzącej na krześle. Na jej kolanach leżał mój mosiężny brelok w kształcie gwiazdy.

Pod fotografią widniało jedno zdanie: „Przywieź dziewczynę. Wtedy oddamy staruszkę”…