Przyjęłam dziewięćdziesięciodniowe małżeństwo z człowiekiem, którego bało się sześć kobiet — lecz gdy zobaczył zdjęcia, pobladł

Kiedy sześciu uzbrojonych ludzi zamilkło, a Lorenzo Duca spojrzał na mnie po tym, jak prawie udusiłam go krawatem, zrozumiałam, że przyjechałam do domu człowieka, którego wszyscy się bali.

— Jeśli zamierza pani mnie zabić, pani Carter, proszę poczekać przynajmniej do ślubu — powiedział spokojnie.

— Nie próbowałam pana zabić. Po prostu upadłam.

— To miała być pocieszająca różnica?

Mój obcas zahaczył o perski dywan wart podobno dwadzieścia tysięcy dolarów, walizka potoczyła się pod schody, a ja poleciałam prosto na niego. Jedyną rzeczą, którą zdołałam złapać, był jego czarny krawat. Pociągnęłam z całej siły.

Lorenzo miał ponad metr dziewięćdziesiąt, szerokie ramiona i dłonie, które mogłyby objąć całą moją głowę. Ubrany był w idealnie skrojony garnitur, a jego spokojne oczy wyglądały groźniej niż krzyk.

Kiedy złapał mnie w pasie, przez chwilę wisiałam między jego piersią a marmurową posadzką.

— Proszę mnie postawić — wyszeptałam.

— Z przyjemnością.

— I proszę nie mówić nikomu, że próbowałam pana udusić.

— Wszyscy już widzieli.

Jeden z ochroniarzy odwrócił się do ściany. Ramiona mu drżały.

— On się śmieje? — spytałam.

— Marco nie śmieje się w pracy — odparł Lorenzo.

— W takim razie pracuje bardzo źle.

Kącik jego ust drgnął. Wskazałam na niego palcem.

— Widziałam.

— Nic pani nie widziała.

Miałam trzydzieści cztery lata, piekarnię w Milwaukee, kilka kilogramów więcej, niż życzyliby sobie mężczyźni pokroju Lorenza, i świeżo zakończone narzeczeństwo. Ethan Cole przez dwa lata nie powiedział mi wprost, że jestem za gruba. Był na to zbyt sprytny.

„Ta sukienka nie robi ci przysługi”. „Może odpuść deser”. „Chcę tylko, żebyś poczuła się pewniej”.

Oddałam mu pierścionek rok wcześniej. On opowiedział wszystkim, że mam problemy z samooceną.

Dlatego propozycja Rosy Duca wydawała się absurdalna. Dziewięćdziesiąt dni w posiadłości pod Chicago. Osobne sypialnie. Żadnego przymusu. Jeśli oboje się zgodzimy, ślub. Jeśli nie, odchodzę bez straty pieniędzy.

— Co jest nie tak z pani wnukiem? — spytałam Rosę przez telefon.

— Głównie charakter.

Roześmiałam się, a ona powiedziała:

— Dobrze. Nie boi się pani mnie.

Na miejscu Lorenzo sam zaniósł moją walizkę na górę. Przy drzwiach podał mi mosiężny klucz.

— Tylko jeden?

— Pani.

— A pokojówka?

— Puka.

— Pan?

— Też pukam.

Ethan kiedyś dorobił sobie klucz do mojego mieszkania i nazywał zaglądanie do szuflad otwartością. Lorenzo, człowiek, którego gazety łączyły z przestępczym światem Chicago, dawał mi prawo zamknąć przed nim drzwi.

Ta sprzeczność nie dawała mi spokoju.

Przywiozłam też małą, wgniecioną puszkę po herbacie, pomalowaną na kolor miedzi. Mój ojciec przechowywał w niej paragony z pierwszej piekarni, którą otworzył. Po jego śmierci została mi jako jedyna rzecz, której nie potrafiłam wyrzucić.

Przez następne dwa tygodnie zobaczyłam dwóch Lorenzów. Jeden prowadził nocne rozmowy w zamkniętym gabinecie, gdy czarne samochody podjeżdżały pod dom. Drugi naprawiał bransoletkę Rosy, nosił rannych pracowników i oprawił rysunek pięcioletniej córki Marco, na którym wyglądał jak kwadrat z gniewnymi brwiami.

Znalazłam sześć pudełek z pierścionkami. Sześć kobiet przyjęło propozycję. Wszystkie odeszły.

— Nie musisz zostawać — powiedział Lorenzo, kiedy zobaczył mnie z jednym pudełkiem w dłoni.

— Jeśli odejdę, to z powodu czegoś, co pan zrobi. Nie przez plotkę przy kieliszku wina.

Wtedy po raz pierwszy spojrzał na mnie tak, jakby naprawdę chciał, żebym została.

A potem pojawiła się Bianca Romano.

Była piękna, idealnie uczesana i uśmiechała się tak, jakby znała zakończenie historii.

— Lorenzo bywa intensywny — powiedziała przy lunchu.

— Mam piekarnię. Przeżyłam niedzielnych klientów.

— Jeszcze pani wszystkiego nie odkryła.

Wieczorem, podczas kolacji, zapytałam Lorenza o sześć kobiet.

— Co sprawiło, że odeszły?

Odstawił kieliszek. Szkło cicho stuknęło o stół.

— Zawsze odchodzą, kiedy już wiedzą.

— Co wiedzą?

Nie odpowiedział.

Następnego dnia na budowie podniósł stalową belkę, pod którą uwięziono robotnika. Później jego ręce drżały, lecz uklęknął przed zapłakaną córką mężczyzny i pozwolił jej złapać się za palec.

Tego wieczoru prawie go pocałowałam. Prawie, bo potknęłam się o własną stopę, a on złapał mnie po raz kolejny.

— Czy pani zawsze tak się porusza? — spytał.

— Tylko przy bardzo dużych mężczyznach.

Zaśmiał się naprawdę. Głęboko i bez obrony.

Wtedy przy jego talerzu znalazłam białą kopertę. W środku było sześć zdjęć. Na pierwszym widniała Bianca. Na odwrocie ktoś napisał czarnym atramentem: „Zapytaj, dlaczego naprawdę odeszła”.

Marco wszedł do jadalni, zobaczył fotografie i nagle zamarł.

— Kto to przyniósł? — spytałam.

Nie odpowiedział. Zadzwonił do Lorenza.

W ciągu kilku minut zamknięto bramy, wyłączono windy, a ochroniarze zaczęli sprawdzać kamery. Lorenzo wrócił po dwudziestu minutach. Przeczytał wiadomość, potem podniósł wzrok na mnie.

— Nie pytasz, czy to prawda — powiedział.

— Pytam, jak ktoś dostał się do domu.

Jego twarz stężała.

Marco przyniósł komputer i otworzył nagrania z jadalni. Na ekranie pojawił się obraz pustego korytarza. Potem śnieg zniknął z nagrania, a w rogu ekranu mignęła dłoń z kopertą.

Lorenzo pochylił się nad stołem.

— Zatrzymaj to.

Marco dotknął klawiatury. Na ekranie pojawiła się kolejna klatka, a Lorenzo wyciągnął rękę do szarej teczki leżącej obok monitora…

CZĘŚĆ 2

…jego palce zatrzymały się kilka centymetrów nad teczką, jakby papier mógł go zranić.

— Co jest w środku? — spytałam.

— Informacje o sześciu kobietach.

— O tych, które odeszły?

— O tym, dlaczego miały odejść.

Marco zamknął drzwi gabinetu. Za oknem, o drugiej nad ranem, padał mokry śnieg, a światła ochrony przesuwały się po trawniku jak białe noże.

Lorenzo otworzył teczkę. W środku znajdowały się kopie umów, rachunki za przelewy i zdjęcia kobiet opuszczających posiadłość. Przy każdym nazwisku widniała ta sama adnotacja: „nie mówić policji”.

— To wygląda tak, jakby pan je zastraszał — powiedziałam.

— Wiem.

— A zastraszał pan?

— Nie.

— Dlaczego więc każda dostała pieniądze?

— Żeby mogła zniknąć.

Poczułam chłód pod skórą. Jeszcze rano śmiałam się z jego braku orientacji w domu. Teraz siedziałam w gabinecie człowieka, który przechowywał dowody wyglądające jak akta szantażu.

— Powie mi pan prawdę?

Lorenzo spojrzał na mosiężny klucz przy moim nadgarstku. To był jedyny przedmiot, który trzymałam, kiedy się bałam.

— Sześć kobiet przyjęło propozycję Rosy. Każda z nich miała zostać żoną mojego ojca w interesach, nie w życiu. Mój ojciec używał nazwisk kobiet do zakładania fikcyjnych spółek. Kiedy próbowały się wycofać, groził im.

— A pan?

— Próbowałem je wyciągnąć.

— Dlaczego nie zgłosił pan tego?

Jego spojrzenie stwardniało.

— Bo zanim zdążyłem, mój ojciec zginął. A wszystkie dokumenty wskazywały na mnie.

Przez chwilę słychać było tylko zegar na kominku. Jedna z jego wskazówek poruszała się nierówno, wydając metaliczne kliknięcie.

— Bianca nadal pana broni? — spytałam.

— Bianca nie jest ofiarą.

W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Wiadomość pochodziła z nieznanego numeru.

„Zapytaj o swojego ojca, Walterze Carterze.”

Przestałam oddychać.

Mój ojciec nie żył od sześciu lat. Był księgowym, człowiekiem, który wracał z pracy przed kolacją i zawsze zostawiał mi na stole rachunki zapisane równym pismem. Nigdy nie wspomniał o Duca.

— Skąd ktoś zna jego imię? — wyszeptałam.

Lorenzo wstał tak gwałtownie, że krzesło odsunęło się po drewnianej podłodze.

— Marco, zamknij cały dom.

— Już to zrobiłem.

— Nie wystarczy. Sprawdź samochody i telefony personelu.

— Lorenzo — przerwałam. — Co łączyło mojego ojca z pańską rodziną?

Milczał za długo.

— Nie wiem — powiedział w końcu.

— To nie brzmi jak prawda.

— To brzmi jak jedyna rzecz, którą mogę ci teraz powiedzieć bez narażenia cię na większe niebezpieczeństwo.

Po raz pierwszy użył wobec mnie słowa „cię” bez dystansu. Powinno mnie to wzruszyć. Zamiast tego poczułam gniew.

— Wciągnął mnie pan do tego domu, wiedząc, że ktoś poluje na pańską rodzinę?

— Nie wiedziałem, że chodzi o ciebie.

— Ale wiedział pan, że chodzi o kobiety.

Zrobił krok w moją stronę, po czym zatrzymał się, jak zawsze, zanim mógłby mnie dotknąć.

— Gdybyś chciała odejść, osobiście zawiozę cię na lotnisko.

— Nie odejdę.

— Amelia…

— Mój ojciec nie zostawił mi tajemnic. Zostawił mi tylko tę puszkę.

Wyjęłam z torebki wgniecioną miedzianą puszkę po herbacie i postawiłam ją na biurku. Lorenzo patrzył na nią, jakby właśnie zobaczył broń.

— Co to jest? — spytał Marco.

— Pamiątka po ojcu.

Lorenzo nie odpowiedział. Przesunął palcem po pokrywie. Pod warstwą starej farby wyczuł nierówność.

W tym momencie zgasły wszystkie światła.

Z ciemności dobiegł trzask tłuczonego szkła.

Ktoś krzyknął na dole.

Lorenzo chwycił mnie za rękę, a Marco wyciągnął broń.

— Zostań tutaj — rozkazał Lorenzo.

— Nie po tym, jak właśnie znalazłeś coś w mojej puszce.

Jego palce zacisnęły się na moim nadgarstku.

— Amelia, jeśli to jest to, czego się obawiam, ktoś przez sześć lat czekał, aż znajdziesz się dokładnie w tym domu.

Z korytarza dobiegły ciężkie kroki. Drzwi gabinetu zaczęły się otwierać, a w szczelinie pojawiła się twarz Bianki…

CZĘŚĆ 3

…Bianca weszła do gabinetu z uniesionymi rękami, lecz za jej plecami nie było nikogo.

— Nie strzelajcie — powiedziała. — Przyszłam powiedzieć prawdę.

— Zamknij drzwi — rozkazał Lorenzo.

— Nie mam już dokąd uciekać.

Na zewnątrz rozległ się alarm. Była trzecia czterdzieści rano, a deszcz uderzał w szyby tak mocno, że dom zdawał się drżeć.

Bianca spojrzała na mnie.

— Twój ojciec prowadził księgowość dla ojca Lorenza. Sześć lat temu odkrył, że pieniądze z funduszu budowy szpitala znikają przez sieć fikcyjnych spółek. Jedna z nich nosiła twoje nazwisko.

— To niemożliwe.

— Wiem, bo sama podpisałam jedną z umów.

Lorenzo podszedł do niej.

— Powiedziałaś, że nie wiedziałaś.

— Nie wiedziałam. Dopiero później zrozumiałam, że twój ojciec chciał zrzucić wszystko na Waltera Cartera.

Mój żołądek ścisnął się tak mocno, że musiałam oprzeć się o biurko.

— Co stało się z moim ojcem?

Bianca spuściła wzrok.

— Nie zginął w wypadku. Uciekł, bo ktoś próbował go zabić. Zostawił dowody u człowieka, któremu ufał.

— U kogo?

— U Rosy.

Lorenzo odwrócił się do Marco.

— Sprowadź ją natychmiast.

— Już jest w drodze.

Mosiężny klucz wbił mi się w skórę, gdy zacisnęłam dłoń.

Rosa przyjechała po dziesięciu minutach. Weszła do gabinetu w czarnym płaszczu, bez parasola, z mokrymi włosami przyklejonymi do policzków.

— Przepraszam, Amelio — powiedziała.

— Za co?

Wyjęła z torebki mały metalowy pilnik.

— Twój ojciec dał mi dokumenty, ale obiecałam, że oddam je dopiero wtedy, gdy będziesz bezpieczna.

— Jestem w domu człowieka, którego śledzi ktoś uzbrojony. To nie jest bezpieczne.

— Dlatego nadszedł czas.

Rosa odwróciła miedzianą puszkę i wsunęła pilnik w dno. Po chwili cienka blaszka odskoczyła. Pod nią znajdowała się karta pamięci i złożony arkusz papieru.

Lorenzo pobladł.

— Skąd to miałaś?

— Walter zostawił mi kopię. Oryginał ukrył w tej puszce, zanim zniknął.

Marco podłączył kartę do komputera. Na ekranie pojawiła się data sprzed sześciu lat i nagranie z biura starszego Duca. Głos mojego ojca brzmiał cicho, ale wyraźnie.

„Salvatore Duca przenosi pieniądze przez spółkę Carter Holdings. Amelia nie ma o tym pojęcia. Jeśli coś mi się stanie, dowody są w puszce, którą dostała po mnie”.

Potem odezwał się drugi głos.

„Jeśli znikniesz, wszystko spadnie na twoją córkę”.

Głos należał do Salvatore. Byłam pewna, bo pamiętałam go z jedynej kolacji, na której spotkałam go jako dziecko.

Nagranie trwało dalej. Salvatore przyznawał, że planuje upozorować wypadek Waltera, a po jego śmierci wykorzystać firmę córki jako przykrywkę.

Bianca zasłoniła usta dłonią.

— Mój Boże.

Lorenzo stał nieruchomo. W jego oczach nie było już chłodu, tylko wściekłość i ból.

— Mój ojciec zabił twojego — powiedział.

— Nie. Mój ojciec uciekł.

— Przez sześć lat pozwalałem, żeby wszyscy myśleli, że to ja przejąłem jego interesy.

— Dlaczego?

— Żeby odciągnąć uwagę od ludzi, których szukał.

Wtedy telefon Marco zadzwonił. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem spojrzał na Lorenza.

— Policja federalna jest przy bramie. Mają nakaz przeszukania całej posiadłości.

Rosa zacisnęła usta.

— Kto ich wezwał?

Marco odwrócił telefon. Na ekranie widniała wiadomość z numeru Bianki.

Bianca cofnęła się o krok.

— To nie ja.

Lorenzo spojrzał na mnie.

— Ktoś wysłał im kopię nagrania.

Przez szybę zobaczyliśmy światła samochodów zbliżające się do bramy.

Wtedy na mój telefon przyszła jeszcze jedna wiadomość.

„Twój ojciec żyje. Jeśli chcesz go zobaczyć, nie ufaj Lorenzo.”

Pod spodem znajdował się adres i godzina spotkania.

Lorenzo przeczytał wiadomość przez moje ramię.

Jego twarz zmieniła się po raz pierwszy od dnia, kiedy go poznałam.

— To pułapka — powiedział.

— A jeśli nie?

— Wtedy ktoś przez sześć lat ukrywał przed nami największą prawdę.

Za bramą zatrzymały się samochody. Marco pobiegł otworzyć drzwi, a Lorenzo wyciągnął rękę w moją stronę.

Nie po to, żeby mnie zatrzymać.

Żeby dać mi wybór.

Wzięłam jego dłoń.

A kiedy wyszliśmy z gabinetu, nie wiedział jeszcze, że najgorsza wiadomość tego dnia nie czekała na niego przy bramie…