CZĘŚĆ 4 — Macocha wyśmiała moją rzekomą niepiśmienność przy stole księcia, lecz jego spokojne pytanie sprawiło, że nagle zbladła

CZĘŚĆ 4

Kiedy lokaj skończył mówić, książę wyrwał mu telegram z ręki.

— Osiodłać konie — rozkazał.

— Tory są zasypane śniegiem — odpowiedział lokaj. — Pociąg do Londynu odjeżdża za dwadzieścia minut.

Henry spojrzał na mnie.

— Możesz zostać tutaj.

— Przez pięć lat zostawałam tam, gdzie mnie zamykano. Tym razem jadę.

Jego twarz złagodniała.

— W takim razie pojedziemy razem.

Barlowa i Severance’a odprowadzono do bocznego skrzydła, gdzie czekali już strażnicy hrabstwa. Nie było krzyków ani szarpaniny. Najgorsze dla nich okazało się to, że nikt nie prosił ich o wyjaśnienia.

Wzięłam z pokoju płaszcz, dokumenty i mosiężną zakładkę w kształcie gwiazdy. Leżała na biurku obok kopii rejestru.

Przy schodach zatrzymała mnie pani Finch, gospodyni domu.

— Panno Vance, pani Cordelia kazała spalić wszystkie papiery z gabinetu pani ojca.

— Wszystkie?

— Nie zdążyła. Jeden pakiet schowałam w spiżarni pod workiem mąki.

— Dlaczego mi pani pomaga?

Pani Finch ścisnęła usta.

— Bo pański ojciec był jedynym człowiekiem w tym domu, który znał imiona służby.

W stajni koń księcia parskał, a z jego nozdrzy unosiła się para. Pojechaliśmy boczną drogą, omijając zaspy. Ziemia zamarzała pod kopytami, a ja ściskałam w kieszeni gwiaździstą zakładkę tak mocno, że jej krawędź wbiła mi się w skórę.

Na dworcu czekała już policja. Cordelia stała przy wagonie, w futrzanym płaszczu, z małą srebrną kasetą przyciśniętą do piersi.

— Lenoro — powiedziała. — Nie rozumiesz, co robisz.

— Rozumiem więcej, niż chciałaś.

— Twój ojciec zostawił ci długi.

— Zostawił mi rachunki. To wy zrobiliście z nich długi.

Książę podał inspektorowi dokumenty.

— Oryginał testamentu, fałszywe zapisy, korespondencja z Barlowem i zeznanie podpisane przez panią Vance. Wszystko zostanie zbadane.

Cordelia roześmiała się, lecz śmiech szybko się urwał.

— Nie macie testamentu.

— Mamy — odpowiedziałam.

Wyjęłam z kieszeni pakiet od pani Finch. W środku znajdował się list mojego ojca do prawnika, spisany trzy dni przed śmiercią.

„Jeśli cokolwiek mi się stanie, cały majątek przechodzi na Lenorę. Nie dlatego, że jest moją córką, lecz dlatego, że jako jedyna rozumie, jak go ocalić.”

Cordelia patrzyła na pismo, a potem na mnie.

— Skąd to masz?

— Od człowieka, którego uważałaś za niewidzialnego.

Inspektor otworzył srebrną kasetę. W środku znajdował się drugi list, rachunki i mała fiolka z nazwą środka nasennego. Lekarz, którego znaleziono dzięki notatkom ojca, potwierdził później, że ktoś podał mu ten środek przed wypadkiem.

Cordelia usiadła na ławce.

— To nie miało tak wyglądać.

— Jak miało wyglądać? — zapytałam.

— Miałam tylko zatrzymać pieniądze. Severance powiedział, że nikt ci nie uwierzy. Że dziewczyna, która nie czyta, nie może oskarżać ludzi piśmiennych.

Jej własne słowa odbiły się od stalowego dachu dworca. Po raz pierwszy usłyszała je tak, jak słyszałam je ja.

Dziewczyna, która nie czyta.

Cordelia zakryła twarz dłońmi.

Kiedy policja zabrała ją do powozu, nie czułam triumfu. Czułam zmęczenie. Jakby ktoś wreszcie zdjął ze mnie ciężki płaszcz, którego przez lata nie mogłam rozpiąć.

Kilka tygodni później odbyło się przesłuchanie. Barlow przyznał się do fałszowania rachunków. Severance próbował zrzucić winę na Cordelię, ale nagranie jego rozmowy z Barlowem, zapisane przez sekretarza księcia, pozbawiło go tej możliwości.

W nagraniu powiedział: „Lenora nie rozumie nawet własnego nazwiska”.

Kiedy usłyszałam to w sali, zacisnęłam dłoń na mosiężnej gwieździe.

Nie musiałam niczego odpowiadać.

Prawda miała własny głos.

Po procesie odziedziczyłam majątek ojca, lecz nie wróciłam do dawnego domu. Został sprzedany, a część pieniędzy przeznaczyłam na szkołę rachunkowości dla córek dzierżawców. Chciałam, żeby żadna z nich nie musiała udawać głupszej, by przeżyć.

Henry zaproponował mi stanowisko zarządczyni rachunków Rexhall.

— Nie jako przysługę — powiedział. — Jako pracę.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy będę musiał znaleźć kogoś mniej dokładnego.

Zostałam.

Wiosną zamieszkałam w małym domu przy wschodnim skrzydle. Każdego ranka o ósmej otwierałam okna, parzyłam herbatę z miętą i sprawdzałam księgi, zanim ktokolwiek zdążył przynieść pierwszą wymówkę.

Pani Finch przynosiła mi świeży chleb. Stary stajenny naprawił zawias w furtce. Dzieci dzierżawców zaczęły przychodzić po lekcjach, żeby uczyć się dodawania i odejmowania.

Najmłodsza, Elsie, narysowała mnie przy biurku. Na obrazku miałam ogromne okulary, trzy pióra we włosach i księgę większą ode mnie.

— Nie noszę okularów — powiedziałam.

— Ale widzisz wszystko — odparła.

Pierwszy śnieg spadł pod koniec listopada. Leżał na parapetach i rozjaśniał pokój, w którym kiedyś bałam się zapalić lampę.

Wtedy otrzymałam list od Cordelii.

„Lenoro, wiem, że nie zasługuję na odpowiedź. Chcę tylko zobaczyć cię raz. Mogłybyśmy zacząć od nowa.”

Przeczytałam go dwukrotnie.

Potem odłożyłam na stół.

Henry, który stał przy oknie, nie zapytał, co zamierzam.

— Nie musisz jej wybaczać — powiedział.

— Wiem.

— Nie musisz też jej nienawidzić.

— Tego również nie muszę.

Odpisałam krótko: „Nie wrócę do przeszłości. Proszę, nie pisz więcej.”

Złożyłam kartkę i oddałam ją posłańcowi.

Wieczorem Elsie zostawiła swój rysunek na moim biurku. Przycisnęłam go mosiężną zakładką w kształcie gwiazdy, tą samą, którą przez lata nosiłam jak talizman przeciw zapomnieniu.

Za oknem padał śnieg.

Otworzyłam księgę rachunkową i zaczęłam czytać od pierwszej strony.

Tym razem nikt nie stał za moimi plecami.

I nie musiał.