CZĘŚĆ 4 — Mój syn chciał odebrać mi dom, a kiedy sędzia otworzył moją teczkę, jego uśmiech nagle zgasł

CZĘŚĆ 4

Jego twarz nagle stężała.

Przez sekundę nikt się nie poruszył.

Potem Marek odsunął telefon od siebie, jakby wiadomość mogła go sparzyć.

— Proszę mi go podać — powiedział sędzia.

Podałam telefon przez stół. Sędzia przeczytał wiadomość, a następnie spojrzał na Marka.

— Czy zna pan ten numer?

— Nie, wysoki sądzie.

— Czy pracował pan wcześniej dla Daniela Vance’a?

— Nie.

Daniel roześmiał się nerwowo.

— Widzicie? Wszyscy tutaj są przeciwko mnie. To jest ustawione.

Marek wyjął własny telefon.

— Mogę natychmiast zadzwonić do urzędu.

— Proszę to zrobić — odpowiedział sędzia.

Marek odszedł pod okno i wybrał numer. Jego głos był spokojny, lecz po kilku sekundach zaczął mówić szybciej.

— Tak, otrzymaliśmy wiadomość… Nie, nie udostępniałem nikomu akt… Rozumiem… Tak, zabezpieczę również swój telefon.

Daniel wykorzystał chwilę nieuwagi i ruszył w stronę drzwi.

— Dokąd pan idzie? — zapytał sędzia.

— Do łazienki.

— Proszę zostać na miejscu.

Dwóch urzędników stojących przy wejściu zablokowało mu przejście. Nie aresztowali go. Jeszcze nie. Jednak Daniel po raz pierwszy zrozumiał, że nie kontroluje już żadnej rozmowy, żadnych drzwi ani żadnego człowieka na tej sali.

Vanessa siedziała nieruchomo. Na jej kolanach leżała chusteczka zmięta tak mocno, że rozerwała się na środku.

— Daniel — wyszeptała. — Co dokładnie powiedziałeś tej nocy?

— Nic.

Marek wrócił od okna.

— Plik jest gotowy.

Sędzia skinął głową.

Z głośnika najpierw dobiegł szum wentylatora. Potem trzask szuflady.

— Nie możemy jej trzymać w domu, jeśli zacznie mówić — powiedział Daniel.

— Ona i tak nikomu nie uwierzy — odpowiedziała Vanessa.

— Wczoraj prawie zadzwoniła do prawniczki.

— Więc trzeba sprawić, żeby wyglądało to na kolejny upadek.

Mój oddech zatrzymał się w gardle.

Przez kilka miesięcy słyszałam w głowie ich wymówki. „Potknęłaś się”. „Nie pamiętasz”. „To był wypadek”. Teraz ich własne głosy wróciły do mnie z głośnika i po raz pierwszy mogłam usłyszeć je tak, jak usłyszałby je obcy człowiek.

Nie byłam zdezorientowana.

Byłam zastraszana.

Sędzia wydał natychmiastowy nakaz ochrony. Daniel miał opuścić dom, nie zbliżać się do mnie i przekazać wszystkie klucze oraz urządzenia. Prokurator polecił zatrzymać go przed budynkiem.

Vanessa podeszła do mnie, gdy strażnicy wyprowadzali Daniela.

— Eleanor, ja nie chciałam, żeby to zaszło tak daleko.

— Ale poszłaś za nim.

— Bałam się go.

— Ja też się bałam.

Spojrzała na moją laskę.

— Dlaczego nic nie powiedziałaś wcześniej?

— Bo chciałam, żebyście sami przestali udawać, że mnie ratujecie.

W domu czekał na mnie pusty korytarz. Drzwi gabinetu były otwarte, szuflady wyciągnięte, a na podłodze leżały fragmenty porcelanowej filiżanki z kuchni. Policja znalazła ukryte urządzenie za kratką wentylacyjną. Na jego karcie pamięci zapisano nie tylko groźby, lecz także rozmowy o sprzedaży domu i przelewach.

Jednak najgorsza wiadomość przyszła następnego ranka.

Prokuratorka zadzwoniła o siódmej dwadzieścia.

— Pani Vance, przeanalizowaliśmy wiadomość ostrzegającą przed Markiem Zielińskim. Została wysłana z telefonu Daniela, ale nie przez niego.

— Co to znaczy?

— Ktoś miał dostęp do jego urządzenia. I ktoś wiedział, że kontroler zamierza ujawnić drugi plik.

— Czyli Daniel nie działał sam?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Znaleźliśmy nazwisko osoby, która przygotowała wszystkie fałszywe dokumenty. To nie jest Vanessa.

— Kto?

— Prawnik Curtis Hale. I wygląda na to, że od miesięcy prowadził podobne sprawy.

Odłożyłam telefon, ale zanim zdążyłam usiąść, ktoś zapukał do drzwi.

Na progu stała młoda kobieta z teczką.

— Nazywam się Julia Mercer — powiedziała. — Jestem córką sędziego. Moja matka również została kiedyś uznana za niezdolną do zarządzania własnym majątkiem.

Poczułam chłód na karku.

— Co ma pani wspólnego z moją sprawą?

Julia podała mi kopertę.

— Curtis Hale użył tego samego schematu wobec mojej rodziny. A w środku jest dowód, że pański syn nie był jego pierwszym klientem…