Mąż wyśmiewał mnie przy kochance, lecz gdy trafił do szpitala, jej pierwsze pytanie sprawiło, że zamarłam

Oksana nawet nie zapytała, do którego szpitala przewieziono Dmitrija — interesowało ją wyłącznie, czy nadal może korzystać z jego pieniędzy.

— A ja co mam z tym wspólnego? — powtórzyła lekkim głosem. W tle grała głośna muzyka, ktoś się śmiał, szkło zadźwięczało o szkło. — Przecież nie jestem rodziną.

Stałam na korytarzu przed oddziałem ratunkowym, ściskając telefon tak mocno, że obudowa wbijała mi się w dłoń. Pod ścianą buczał automat z kawą, a na moim płaszczu topniały krople deszczu. Jeszcze godzinę wcześniej Dmitrij leżał na podłodze naszej kuchni, z twarzą wykrzywioną przez udar. Teraz lekarze walczyli o jego życie, a jego kochanka martwiła się o własną wygodę.

— On może umrzeć — powiedziałam.

— Nie mów tak dramatycznie. Lekarze coś zrobią. A kluczyki do samochodu są u niego?

Przez chwilę nie rozumiałam pytania.

— Do samochodu?

— No przecież wiesz, o który chodzi. Ten srebrny. Mówił, że miał mi go przepisać.

Zamknęłam oczy. Srebrny samochód Dmitrij kupił dwa miesiące wcześniej. Powiedział wtedy, że to inwestycja. Pamiętałam, jak wrócił do domu z zapachem drogich perfum na koszuli i rzucił na stół rachunek opiewający na kwotę większą niż moje roczne zarobki.

— Przyjedziesz do szpitala? — zapytałam.

— Po co? Żeby siedzieć na korytarzu? Walentyno, nie rób ze mnie żony. Ty nią jesteś, więc się nim zajmuj.

Rozłączyła się.

Nie płakałam. Od dziesięciu lat płakałam tylko wtedy, gdy zamykałam drzwi łazienki i odkręcałam wodę, żeby nikt nie usłyszał. Tego wieczoru coś we mnie przestało jednak czekać na jego zgodę.

O drugiej w nocy lekarz wyszedł z reanimacji. Miał zmięty fartuch i czerwone ślady po masce na policzkach.

— Stan jest ciężki, ale udało się go ustabilizować. Najbliższe godziny będą decydujące.

— Czy będzie mówił?

— Tego nie wiemy.

— Czy będzie pamiętał?

Lekarz zawahał się.

— Proszę przygotować się na różne możliwości.

Następnego ranka pojechałam do domu z sąsiadem Mikołajem. Droga była rozmokła, koła ślizgały się na glinie, a wycieraczki ledwo nadążały zbierać deszcz. W kieszeni miałam telefon Dmitrija, jego portfel i pęk kluczy znaleziony przy szpitalnym łóżku.

W kuchni wszystko wyglądało tak, jakby świat zatrzymał się w chwili jego upadku. Na podłodze leżała przewrócona filiżanka. Przy piecu stała patelnia z zastygłym tłuszczem. Na kredensie wisiał mój haftowany woreczek na zapałki — mały, beżowy, z wyszytym czerwonym makiem. Zrobiłam go jeszcze przed ślubem. Dmitrij przez lata nazywał go „babskim skrawkiem”, ale zawsze wiedział, gdzie go znaleźć.

Mikołaj zauważył otwarte drzwi do gabinetu.

— Zamykałaś je?

— Nie.

Weszliśmy do środka. Szuflady były wysunięte, dokumenty rozrzucone, a metalowa kasetka stała otwarta. Nie brakowało pieniędzy. Brakowało czegoś innego.

Na dnie została tylko pusta skórzana teczka.

Wtedy na podwórzu zahamował samochód. Przez okno zobaczyłam Oksanę. Wysiadła w białych kozakach, które natychmiast ubrudziła błotem, i ruszyła w stronę domu, nie oglądając się za siebie.

— Walentyno! — zawołała. — Musimy porozmawiać o sprawach Dmitrija.

— O jego zdrowiu czy o jego majątku?

Jej uśmiech zadrżał.

— Nie bądź głupia. Sama sobie nie poradzisz.

Wyjęła z torebki plik kartek i położyła go na stole obok mojego woreczka z makiem.

— On podpisał pewne dokumenty. Jeśli chcesz uniknąć problemów, zrobisz dokładnie to, co ci powiem.

Mikołaj stanął za moimi plecami.

— A jeśli nie zrobi?

Oksana spojrzała na niego z pogardą, po czym wyciągnęła rękę do teczki leżącej przy ścianie. Jej palce były już centymetry od zamka, kiedy na drodze rozległ się niski dźwięk klaksonu. Czarny samochód zatrzymał się przed naszym domem, a z tylnego siedzenia wysiadł mężczyzna z granatową aktówką. Podszedł do drzwi i uniósł rękę, jakby miał za chwilę wypowiedzieć słowa, które zmienią całe moje życie…

CZĘŚĆ 2

Mężczyzna nie zapukał. Nacisnął klamkę i wszedł, jakby od dawna miał do tego prawo.

Miał około sześćdziesięciu lat, mokre od deszczu włosy i twarz człowieka, który nie lubi tracić czasu. W prawej dłoni trzymał granatową aktówkę, a na mankiecie połyskiwała srebrna spinka w kształcie jodłowej gałązki.

— Pani Walentyna Sokołowska? — zapytał.

— Tak.

— Nazywam się Andrzej Bielski. Jestem pełnomocnikiem pana Dmitrija Sokołowskiego.

Oksana odsunęła się od stołu.

— Wreszcie pan przyjechał. Ta kobieta próbuje zatrzymać dokumenty, które należą do Dmitrija.

Bielski spojrzał na nią bez cienia zdziwienia.

— Pani Oksano, nie rozmawiam z panią.

— Dmitrij wyznaczył mnie do zajmowania się jego sprawami.

— Nie widzę żadnego pełnomocnictwa.

— Jest w teczce.

— W której teczce?

Oksana zamilkła.

Mój woreczek na zapałki leżał między nami jak drobiazg z innego życia. Czerwony mak był już trochę sprany, ale nitki wciąż trzymały się mocno. Patrzyłam na niego i czułam, że coś bardzo starego we mnie zaczyna się prostować.

Bielski otworzył aktówkę.

— Pani mąż został dziś rano przewieziony na oddział neurologiczny. Wczoraj wieczorem, jeszcze przed utratą przytomności, bank zablokował część jego rachunków.

— Dlaczego? — spytałam.

— Z powodu podejrzanych przelewów. W ciągu ostatnich trzech miesięcy z konta przedsiębiorstwa wypłacono ponad dwieście tysięcy złotych.

Oksana prychnęła.

— Dmitrij kupował rzeczy dla firmy.

— Trzy torebki, wyjazd do uzdrowiska i samochód dla osoby prywatnej to nie są zwykłe wydatki przedsiębiorstwa.

Jej twarz stężała.

— Nie ma pan prawa mnie obrażać.

— Nie obrażam pani. Czytam zestawienie.

Wyjął kilka wydruków. Papier był wilgotny na rogach, a czarne cyfry rozmazywały się pod jego palcem. Na jednej stronie zobaczyłam nazwę sklepu jubilerskiego. Na innej opłatę za wynajem mieszkania w mieście. Wszystko opłacone z rachunku tartaku.

— To niemożliwe — powiedziałam.

Bielski popatrzył na mnie uważnie.

— Pani naprawdę o niczym nie wiedziała?

— Wiedziałam, że zdradza. Nie wiedziałam, że zabiera pieniądze pracownikom.

Mikołaj zacisnął pięści.

— Ludzie na tartaku czekają na wypłaty od sześciu tygodni.

Oksana nagle sięgnęła po telefon.

— Zadzwonię do Dmitrija.

— Nie może mówić — powiedziałam.

— To nie znaczy, że nie rozumie.

— Rozumie pani, że może umrzeć?

Oksana odwróciła wzrok.

— Każdy kiedyś umrze.

W pomieszczeniu zrobiło się tak cicho, że usłyszałam trzask drewna w piecu. Bielski wyjął z aktówki kopertę z pieczęcią kancelarii.

— Pani Walentyno, jest jeszcze jedna sprawa. Przedsiębiorstwo i dom zostały obciążone zabezpieczeniem. Ktoś próbował dziś rano złożyć wniosek o przeniesienie praw do majątku na inną osobę.

— Na Oksanę? — zapytałam.

— Tego jeszcze nie mogę powiedzieć.

— Może pan powiedzieć — odezwała się Oksana. — Dmitrij podjął decyzję. Byliśmy razem. Miał prawo dać mi to, co chciał.

— Miał prawo. O ile podpisy są prawdziwe.

Oksana pobladła, ale zaraz odzyskała pewność siebie.

— Oskarża mnie pan o fałszerstwo?

— Jeszcze nie. Mówię, że dokumenty zostaną zbadane.

Bielski położył na stole cienki plik. Na pierwszej stronie widniała data sprzed dwóch tygodni. Na ostatniej ktoś dopisał ołówkiem krótką uwagę.

— Dmitrij poprosił mnie, żebym dostarczył to pani dopiero wtedy, gdy jego stan będzie ciężki — powiedział.

— Co to jest?

— Odpowiedź na pytanie, dlaczego przez lata pozwalał pani myśleć, że jest pani nikim.

Oksana gwałtownie wyciągnęła rękę.

— Niech pan tego nie otwiera!

Jej krzyk był tak nagły, że nawet Mikołaj drgnął. Bielski spojrzał na nią, potem na mnie. Powoli rozciął papierową opaskę.

— Zanim to przeczytam — powiedział — musi pani wiedzieć, że po ujawnieniu treści nie będzie już odwrotu.

Serce uderzyło mi w gardło. Oksana cofnęła się do drzwi. Bielski uniósł pierwszą kartkę i zaczął czytać, lecz po dwóch zdaniach przerwał.

— Nie. To trzeba usłyszeć z jego własnych ust.

Wyjął z aktówki małe urządzenie wielkości pudełka zapałek. Nacisnął przycisk. Najpierw rozległ się szum, potem głos Dmitrija, zmęczony i zachrypnięty.

— Jeśli tego słuchacie, znaczy, że nie zdążyłem powiedzieć Walentynie prawdy. A prawda jest taka, że…

CZĘŚĆ 3

— …cały tartak został zbudowany za pieniądze Walentyny — powiedział głos Dmitrija z małego urządzenia. — Za spadek po jej ojcu. Wpłaciła wszystko, a ja obiecałem, że będziemy prowadzić firmę razem.

Nikt się nie poruszył.

Deszcz stukał o parapet. Z pieca spadła iskra i zgasła na żeliwnej płycie. Trzymałam dłonie na blacie, bo nagle zabrakło mi siły w kolanach.

Nagranie trwało dalej.

— Nie wpisałem jej jako wspólniczki, bo bałem się, że kiedy firma zacznie zarabiać, odejdzie. Później wmówiłem sobie, że wszystko zawdzięczam tylko sobie. Pieniądze zmieniły mnie szybciej, niż chciałem przyznać.

Bielski ściszył urządzenie.

— To jest legalne nagranie? — spytała Oksana.

— Zostało sporządzone w mojej obecności. Podpisany protokół leży w teczce.

— On był pijany.

— Nie był. Nagranie wykonano cztery dni przed udarem.

Poczułam pieczenie pod powiekami, ale nie pozwoliłam łzom spaść. Przez lata słuchałam, że jestem ciężarem, że niczego nie rozumiem, że bez niego nie przeżyję nawet tygodnia. Tymczasem każdy kawałek jego wielkiego świata wyrósł z pieniędzy, które odziedziczyłam po ojcu i oddałam mu z miłości.

Dmitrij mówił dalej:

— Walentyna prowadziła księgowość, choć nigdy jej za to nie zapłaciłem. To ona wykryła pierwsze braki. Znalazła przelewy na mieszkanie Oksany i samochód. Zostawiła mi rachunki na biurku. Udawałem, że ich nie widzę.

Oksana rzuciła się do drzwi.

Mikołaj zagrodził jej drogę.

— Proszę się odsunąć.

— Nie macie prawa mnie zatrzymywać!

— Nikt pani nie zatrzymuje — powiedział Bielski. — Ale policja czeka na zewnątrz.

Oksana spojrzała na mnie.

— To przez ciebie? Naprawdę chcesz zniszczyć człowieka, który leży w szpitalu?

— Nie ja go zniszczyłam — odpowiedziałam cicho. — Ja tylko przestałam zasłaniać jego czyny.

Bielski wyjął z teczki drugi dokument. Był opatrzony pieczęcią notariusza.

— Pan Dmitrij ustanowił panią jedyną osobą upoważnioną do zarządzania przedsiębiorstwem na czas swojej niezdolności. Jednocześnie cofnął wszystkie pełnomocnictwa udzielone pani Oksanie.

— Nie! — krzyknęła Oksana. — On obiecał mi firmę!

— Obietnica nie jest własnością.

Policjanci weszli do domu. Jeden z nich poprosił Oksanę o torebkę. Znalazł w niej kluczyki do srebrnego samochodu, kartę bankową Dmitrija i oryginał dokumentu, który próbowała dziś złożyć w urzędzie.

Na dokumencie widniał podpis Dmitrija.

Biegły później potwierdził, że podpis był podrobiony.

Zanim jednak policjanci wyprowadzili Oksanę, telefon Bielskiego zadzwonił. Mężczyzna przez chwilę słuchał w milczeniu, a potem spojrzał na mnie.

— Pani Walentyno, to ze szpitala.

— Co z Dmitrijem?

— Odzyskał przytomność. Lekarze mówią, że próbuje coś powiedzieć.

Pojechaliśmy tam natychmiast. Na oddziale pachniało środkiem do dezynfekcji, a pod drzwiami stał wózek z czystą pościelą. Dmitrij leżał blady, z rurką przy nosie. Prawa dłoń drżała na białym prześcieradle.

Kiedy mnie zobaczył, zacisnął palce.

— Wa… la…

— Jestem — powiedziałam.

Jego oczy napełniły się łzami.

— Prze… pra…

— Nie musisz mówić.

Bielski położył dokumenty na parapecie. Wtedy Dmitrij nagle zaczął gwałtownie poruszać prawą ręką. Wskazywał na szafkę przy łóżku.

— Co tam jest? — zapytałam.

Pielęgniarka otworzyła szufladę. W środku leżała niewielka kaseta pamięciowa i kartka z jednym zdaniem napisanym drżącym pismem: „Walentyna ma usłyszeć również drugie nagranie”.

Bielski wziął kartkę, lecz zanim zdążył odczytać jej treść do końca, lekarz wszedł do sali z twarzą napiętą jak struna.

— Pani Walentyno, musi pani natychmiast odebrać telefon od kierownika tartaku. Przed chwilą ktoś podpalił magazyn…

I wtedy zrozumiałam, że prawda o Oksanie była dopiero początkiem.