CZĘŚĆ 4 — Przyjęłam nocną pracę u rannego szefa mafii, lecz gdy zobaczył moją spinkę, nagle przestał oddychać

CZĘŚĆ 4

Agent nie dokończył zdania, bo telefon zadzwonił ponownie.

Tym razem na ekranie pojawił się numer kliniki.

— Proszę odebrać — powiedział Dominic.

Agent włączył głośnik.

— Tu doktor Irena Walsh — odezwał się kobiecy głos. — Czy rozmawiam z kimś z rodziny Daniela Hayesa?

— Jestem jego siostrą — powiedziałam.

— W takim razie musi pani natychmiast przyjechać. Zostawił tu depozyt, który miał zostać wydany wyłącznie pani. Dziś rano pojawił się mężczyzna podający się za prawnika pana Rossiego.

Leo szarpnął się w kajdankach.

— Nie wiecie, z czym macie do czynienia — syknął.

Agent odsunął go od drzwi.

— Wiemy wystarczająco dużo, żeby zabrać pana do aresztu.

Dominic próbował wstać.

— Najpierw lekarz dla niego — powiedziałam.

— Pani Hayes — odezwał się agent. — W tej chwili powinna pani myśleć o własnym bezpieczeństwie.

— Myślę o obu rzeczach.

Dominic spojrzał na mnie z czymś, czego wcześniej u niego nie widziałam.

Nie była to duma.

To była zgoda.

— Zabierzcie mnie do szpitala — powiedział. — A potem przekażcie Norę pod ochronę.

— Nie potrzebuję ochrony — zaprotestowałam.

— Potrzebujesz — odparł. — I tym razem nie będę za ciebie decydował. Pytam tylko, czy ją przyjmiesz.

To pytanie zabolało bardziej niż jego wcześniejsze kłamstwa.

Kiwnęłam głową.

— Przyjmę.

Kiedy ratownicy przenosili Dominica na nosze, jedna z kropli krwi spadła na metalową jaskółkę leżącą na podłodze. Przetarłam ją kciukiem, lecz ślad pozostał w zagłębieniu skrzydeł.

Pół godziny później siedziałam w samochodzie agenta, a posiadłość Rossiego znikała za drzewami.

W klinice pachniało środkiem dezynfekującym i kawą z automatu. Doktor Walsh zaprowadziła mnie do małego gabinetu na końcu korytarza.

— Daniel przyszedł tu dwa dni przed śmiercią — powiedziała. — Miał rozciętą wargę i złamane żebro. Nie chciał policji. Zostawił kopertę oraz nagranie dla pani.

Tym razem nie była to zagadka.

Daniel mówił do mnie prosto, jakby siedział naprzeciwko.

— Nora, jeśli to słyszysz, nie ufaj temu, kto będzie próbował wmówić ci, że musiał cię okłamywać. Dominic nie kazał mnie zabić. Przeciwnie, chciał wyciągnąć mnie z miasta, ale Leo dowiedział się o planie. Dominic przez całe życie budował mur wokół siebie, a ja myliłem mur z siłą. Jeśli coś stanie się mnie, nie pozwól, żeby ten mur pochłonął także ciebie.

Płakałam bezgłośnie.

Doktor Walsh położyła przede mną drugą kopertę.

— Jest jeszcze to.

W środku znalazłam umowę, zgodnie z którą Dominic zabezpieczył pieniądze na leczenie i mieszkanie dla rodzin pracowników, których Leo szantażował. Była tam także kartka napisana ręką Dominica.

„Nie proszę o wybaczenie. Proszę tylko, żebyś nie pozwoliła mi znowu odebrać ci wyboru.”

W szpitalu Dominic przeszedł operację tej samej nocy. Zakażenie było blisko krwiobiegu, ale lekarze zdążyli je zatrzymać.

Następnego popołudnia wszedł do sali śledczy, a Dominic słuchał nagrania z biblioteki przez mały głośnik.

Po raz pierwszy usłyszał własny głos wypowiadający słowa, które wcześniej ignorował.

— Jeśli Danielowi coś się stanie, spalę każdego, kto go tknął.

Nagranie urwało się.

Dominic siedział nieruchomo.

— Powiedziałem to — wyszeptał.

— Tak.

— A mimo to go nie ochroniłem.

Nie miałam dla niego pocieszenia. Nie tym razem.

Śledztwo trwało trzy tygodnie. Przelewy prowadziły do kont Leo, dwóch urzędników i ludzi Santoro. Nagranie zawierało przyznanie się Leo do zorganizowania napadu. Dzięki kopii ukrytej w spince śledczy odnaleźli też miejsce, w którym przetrzymywano kierowcę Daniela.

Mężczyzna przeżył.

To on potwierdził wszystko.

Leo przyznał się do winy dopiero wtedy, gdy jego adwokat odmówił dalszej współpracy bez pełnego ujawnienia majątku.

— Nie będę bronił człowieka, który wciąż próbuje płacić świadkom — powiedział mu w sądzie.

Dominic również stanął przed sędzią. Nie jako król, którego wszyscy bali się nazwać, lecz jako człowiek odpowiadający za lata przemocy i milczenia. Przyjął ugodę, przekazał część majątku rodzinom ofiar i zgodził się zeznawać przeciwko swoim dawnym wspólnikom.

Nie cieszyłam się z jego upadku.

Po prostu przestałam go przed nim ratować.

Pokój Daniela w moim mieszkaniu pozostał zamknięty przez miesiąc. Kiedy w końcu otworzyłam drzwi, zobaczyłam jego kubek z odpryśniętym uchem, stos rachunków i fotografię, na której oboje mieliśmy po siedemnaście lat.

Na biurku leżała pusta podstawka po spince.

Mosiężną jaskółkę nosiłam teraz w kieszeni, nie we włosach.

Sześć tygodni później przeprowadziłam się do Pittsburgha i zaczęłam pracę w oddziale ratunkowym małego szpitala. Wynajęłam mieszkanie nad piekarnią. Każdego ranka budził mnie zapach cynamonu, a nie cisza ogromnego domu.

Kupiłam żółte zasłony.

Naprawiłam zamek w drzwiach.

Po raz pierwszy od lat przestałam sprawdzać, czy na korytarzu ktoś stoi.

W niedzielę odwiedził mnie Dominic. Przyjechał sam, bez ochroniarzy, w prostym płaszczu. Blizna po operacji ciągnęła się od obojczyka ku ramieniu.

— Mogę wejść? — zapytał.

— Możesz.

Nie ruszyłam się z miejsca.

— Nie przyszedłem prosić, żebyś wróciła do posiadłości.

— Dobrze.

— Sprzedałem ją.

— Wiem.

— Skąd?

— Gazety piszą o tym, kiedy wielki dom przestaje być wielkim domem.

Opuścił wzrok.

— Leczę się.

— To dobrze.

— Nie wiem, co mam zrobić z resztą życia.

— Tym razem będziesz musiał sam się dowiedzieć.

Przyjął te słowa bez gniewu.

— Czy możesz mi kiedyś wybaczyć?

Spojrzałam na jego twarz. Był żywy. To wystarczało, bym nie musiała życzyć mu niczego złego.

— Mogę przestać być na ciebie zła. Ale nie mogę oddać ci tego, co zbudowałam bez ciebie.

— Rozumiem.

Tydzień później przysłał mi ostatnią wiadomość.

„Daniel miał rację. Mur nie jest siłą. Dziękuję, że nie pozwoliłaś mi umrzeć.”

Odpisałam tylko:

„Żyj tak, żeby nie trzeba było cię ratować.”

Potem usunęłam wiadomość.

Zimą córka sąsiadki, mała Elise, przyniosła mi rysunek. Narysowała na nim kobietę w białym fartuchu, czerwone serce i ogromną jaskółkę nad domem.

— To ty? — zapytałam.

— Tak. Jaskółka pilnuje, żeby wszyscy wracali do domu.

Przypięłam rysunek magnesem do lodówki.

Mosiężną spinkę położyłam na parapecie.

Światło poranka prześlizgnęło się po jej skrzydłach i rzuciło na ścianę mały, drżący cień.

Tym razem nie prowadził mnie z powrotem do żadnego mężczyzny.

Prowadził mnie do siebie.