Znalazłam rannego bossa mafii pod jego rezydencją, a gdy córka uciszyła poszukiwaczy, jego siostra nagle pobladła

Mój trzyletni córka klęczała w błocie nad zakrwawionym bossem mafii, kiedy za drzwiami szopy ktoś krzyknął, że zaraz ją znajdzie.

Była jedenasta czterdzieści trzy w czwartkową, burzową noc. Deszcz walił w blaszany dach, a ogród rezydencji Duca tonął w czerni rozcinanej błyskawicami. Emma miała mokre loki przyklejone do policzków, brudną różową sukienkę i rozwiązany lewy but. Swojego pluszowego królika bez jednego oka przycisnęła do boku Lorenza Duki, jakby wyznaczyła mu wartę.

Na jego białej koszuli rozlewała się ciemna plama.

– Cicho – szepnęła Emma, przyklejając mu na czole plasterek z uśmiechniętym misiem. – Ja cię ochronię.

Lorenzo otworzył oczy. Były przytomne, zimne i groźne, choć krew spływała mu aż do pasa. Najpierw spojrzał na mnie, potem na telefon w mojej dłoni.

– Nie dzwoń – wyszeptał.

– To zależy, czy chcesz przeżyć.

– Nikt nie może wiedzieć, że żyję.

Za szopą rozległy się ciężkie kroki. Najpierw jedne. Potem drugie. Ludzie przeszukiwali ogród.

– Sprawdźcie ścieżki! – zawołał mężczyzna. – Marco powiedział, że wypadł przez okno!

Przyłożyłam dwa palce do szyi Lorenza. Puls był szybki i słaby. Rana znajdowała się wysoko pod prawym żebrem. Kula prawdopodobnie przeszła na wylot, ale oddech miał płytki. Przez dwa lata i dziewięć miesięcy studiowałam pielęgniarstwo, zanim śmierć mojego męża i długi zmusiły mnie do przerwania nauki. Ciało pamiętało więcej, niż chciałam przyznać.

– Mamo, jego serce biegnie – powiedziała Emma.

– Wiem.

– Możesz je złapać?

– Spróbuję.

Lorenzo zacisnął palce na moim nadgarstku.

– Kim jesteś?

– Pokojówką, która właśnie ratuje ci życie.

– Nie jesteś tylko pokojówką.

Nie odpowiedziałam. W tym domu nauczyłam się milczeć, kiedy trzeba.

Kiedy sześć miesięcy wcześniej Emma upuściła oko swojego królika pod ławkę w szopie, podważyłam dwie deski. Pod nimi znalazłam żelazny pierścień i dębową klapę. Za nią schodziły kamienne schody prowadzące do pomieszczenia, którego nie było na żadnym planie rezydencji.

Wtedy zamknęłam klapę.

Teraz odsunęłam ławkę.

– Co tam jest? – spytał Lorenzo.

– Nie wiem. Ale ludzie z bronią są już przy szklarni.

Emma pomogła mi podnieść klapę. Z dołu powiało wilgocią i starym drewnem.

– To pokój burzowy mojego ojca – powiedział Lorenzo.

– Wiedziałeś o nim?

– Wiedziałem, że istnieje. Nie znałem wejścia.

Pies zaszczekał tuż za ścianą.

– Musimy zejść.

– Sama mnie nie uniesiesz.

– Nie pytałam o zgodę.

Zarzuciłam jego ramię na kark. Był ciężki, a krew natychmiast przesiąkła przez ręcznik przyciśnięty do rany. Emma chwyciła wolną dłoń Lorenza.

– Ja też pomagam – powiedziała.

– Trzymaj tylko jego palce. Nie ciągnij.

– Będę cicho.

– Wiem, kochanie.

Schodziliśmy powoli. Lorenzo zaciskał szczękę, ale nie jęknął ani razu. Emma szeptała przy każdym stopniu: „Jeden krok. Jeszcze jeden”.

Nad nami otworzyły się drzwi szopy. Promień latarki przesunął się po podłodze. Zsunęłam klapę dokładnie w chwili, gdy ciężkie buty stanęły nad naszymi głowami.

– Nic tu nie ma – powiedział mężczyzna.

– Krew jest przy szklarni.

– Psy zgubiły trop przy rowie.

Ławka zaskrzypiała i zaczęła przesuwać się po deskach.

W ciemności poczułam, jak Lorenzo nagle ściska moją dłoń. A potem z góry dobiegł głos, którego nigdy nie spodziewałam się usłyszeć tej nocy…

CZĘŚĆ 2

– Przesuńcie ławkę jeszcze raz – rozkazała Bianca Duca.

Jej głos rozpoznałam natychmiast. Należał do kobiety, która od trzech lat wydawała mi polecenia przy śniadaniu, jakbym była częścią wyposażenia domu. Siostra Lorenza miała zwyczaj mówić spokojnie nawet wtedy, gdy ktoś płakał.

Nad klapą zapadła cisza.

Lorenzo poruszył się przy mnie. Emma mocniej zacisnęła palce na jego dłoni. Pluszowy królik, przyciśnięty do jego piersi, miał na łapce mały mosiężny dzwoneczek. Przy każdym ruchu wydawał ledwie słyszalne brzęknięcie.

– Słyszałaś coś? – zapytał mężczyzna.

– Słyszałam deszcz. I twoją nieudolność – odpowiedziała Bianca. – Jeśli Lorenzo uciekł, nie mógł zniknąć w powietrzu.

– Marco widział, jak spadał z tarasu.

– Marco widzi tylko to, co mu każę widzieć.

Podłoga zaskrzypiała. Ktoś uklęknął dokładnie nad nami. Wstrzymałam oddech. Lorenzo był bliski utraty przytomności. Jego skóra stała się wilgotna i blada.

– Zostań ze mną – szepnęłam.

– Nie lubię rozkazów.

– Dzisiaj polubisz.

Bianca uderzyła obcasem w deskę.

– Zabierzcie ciało z tarasu, zanim przyjadą lekarze. Powiemy, że Lorenzo zginął podczas napadu.

Emma uniosła głowę, ale przyłożyłam jej palec do ust. Serce waliło mi tak mocno, że byłam pewna, iż usłyszą je nad nami.

– A jeśli żyje? – zapytał ktoś.

– Wtedy znajdźcie go i dokończcie sprawę.

To nie był przypadek. Nie była to napaść. Ktoś z rodziny wydał rozkaz.

Kiedy kroki oddaliły się ku drzwiom, czekałam jeszcze minutę. Potem uniosłam klapę. Szopa była pusta, lecz na mokrej podłodze leżała srebrna spinka do włosów. Bianca nosiła takie przy każdym oficjalnym spotkaniu.

Nie miałam czasu jej podnieść. Pomogłam Lorenzowi zejść niżej, do ukrytego pomieszczenia. W środku znajdował się stół, metalowa szafka, zbiornik z wodą i stary generator. Na ścianie wisiała mapa posiadłości, a pod nią aparat nagrywający z pokrętłem zabezpieczonym woskiem.

– Mój ojciec nie ufał telefonom – powiedział Lorenzo.

– Dobrze wiedzieć, że ktoś w tej rodzinie ufał czemukolwiek.

Rozcięłam koszulę nożyczkami z apteczki. Rana krwawiła mniej, niż się bałam, ale brzuch był twardy. Nie mogłam go zostawić bez pomocy.

– Potrzebny jest szpital – powiedziałam.

– Szpital należy do Bianki.

– Wszyscy lekarze nie należą do niej.

– Ci, którzy ode mnie przyjmują pieniądze, należą.

Wyjęłam telefon. W naszym miasteczku był tylko jeden człowiek, któremu mogłam zaufać: doktor Paweł Wrona, dawny wykładowca z kliniki. Zadzwoniłam, lecz po pierwszym sygnale Lorenzo wyrwał mi aparat.

– Nie.

– Jeśli nie zadzwonię, umrzesz.

– Jeśli zadzwonisz, umrze ktoś jeszcze.

– Nie możesz decydować za mnie, kiedy leżysz na podłodze i krwawisz.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w migotliwym świetle generatora.

– Bianca nie chciała mnie zabić tylko dziś – powiedział cicho. – Od miesięcy przejmowała ludzi, rachunki i ochronę. Mój ojciec zostawił dowody, ale zniknęły po jego śmierci.

– A nagranie?

Spojrzał na aparat.

– Ojciec nagrywał rozmowy w tym pomieszczeniu. Jeśli czegoś nie usunęli, znajdziemy odpowiedź.

Emma usiadła na stole i kołysała królikiem. Mosiężny dzwoneczek zadźwięczał.

– Mamo, pan Lorenzo znowu krwawi.

Pochyliłam się nad raną. Wtedy na górze rozległ się trzask. Ktoś znalazł wejście.

Lorenzo podniósł pistolet, który ukrył pod paskiem.

– Mówiłaś, że nie z bronią przy dziecku.

– Nadal tak mówię.

– Tym razem nie chodzi o ciebie.

Zgasło światło. Na schodach pojawiła się smuga latarki.

– Lorenzo! – zawołał Marco. – Wiem, że tam jesteś. Wyjdź, a pozwolę pokojówce i dziecku odejść.

Lorenzo spojrzał na mnie.

– On kłamie.

– Wiem.

Z tyłu metalowej szafki znalazłam mały otwór. Wsunęłam w niego mosiężne ucho od klucza, które wisiało przy mapie. Zamek kliknął, a w środku ukazała się czarna kaseta i zapieczętowana koperta.

Na schodach zabrzmiał pierwszy krok.

Lorenzo uniósł broń. Ja chwyciłam kopertę. Emma przycisnęła królika do piersi, a jego dzwoneczek zabrzęczał po raz pierwszy głośno.

Wtedy usłyszałam, jak Marco mówi do kogoś przez telefon:

– Bianca, znaleźliśmy ich. Otwórz drzwi awaryjne i przygotuj samochód, bo jeśli ta kobieta odsłucha nagranie, wszyscy dowiedzą się, kto naprawdę wydał rozkaz…

CZĘŚĆ 3

– Nie strzelaj – powiedziałam, zanim Lorenzo zdążył nacisnąć spust.

Trzymałam kasetę i kopertę przy piersi. Na schodach zatrzymał się Marco. Za nim stał jeden z ochroniarzy, lecz żaden nie odważył się zejść dalej. Lorenzo siedział oparty o ścianę, blady, z pistoletem skierowanym w ich stronę.

– Odsuń się od niego – rozkazał Marco.

– Podejdź i sam spróbuj.

– Jesteś tylko pokojówką.

– A ty jesteś człowiekiem, który pozwolił postrzelonemu szefowi wykrwawiać się na podłodze. Nie mów mi o odwadze.

Marco zaklął. Na górze zadzwonił telefon. Ochroniarz odebrał i po chwili podał mu aparat.

– Bianca chce mówić.

Marco włączył głośnik.

– Marto – powiedziała Bianca. – Zostaw kopertę, a twoja córka dostanie bezpieczny przejazd do miasta.

– A ja?

– Zależy, jak szybko zrozumiesz sytuację.

Lorenzo roześmiał się cicho, lecz natychmiast skrzywił z bólu.

– Siostro, zawsze byłaś hojna cudzym życiem.

– Ty już nie jesteś w stanie niczego kontrolować.

– Jeszcze oddycham.

– To się zmieni.

Rozłączyła się.

Włożyłam kasetę do aparatu. Generator zadrżał. Taśma zaczęła obracać się z chropowatym szumem. Najpierw usłyszeliśmy głos starego Vittoria Ducy, ojca Lorenza.

„Jeśli słuchasz tego po mojej śmierci, nie ufaj Biance. Przekazałem Lorenzowi udziały w firmach i dokumenty potwierdzające, że przez lata prała pieniądze bez mojej zgody. Ona wie, że zamierzam zgłosić ją władzom.”

Marco pobladł.

Na nagraniu zaszurało krzesło. Potem odezwała się Bianca.

„Nie zgłosisz nikogo. Lorenzo podpisze pełnomocnictwo albo zniknie tak jak Daniel.”

Zamarłam.

Daniel był moim mężem. Zginął trzy lata wcześniej w wypadku na mokrej drodze, wracając z pracy. Tak przynajmniej powiedziano mi w szpitalu.

– Co ona powiedziała? – szepnęłam.

Taśma trwała dalej.

„Daniel znalazł kopie ksiąg. Próbował je wynieść. Marco załatwił samochód, a ja dopilnowałam, żeby nikt nie sprawdził hamulców.”

Podłoga zniknęła mi spod nóg. Oparłam dłoń o stół, ale metal był zimny i śliski od mojej krwi.

– Kłamie – powiedział Marco.

– To twój głos – odpowiedział Lorenzo.

Na nagraniu Vittorio powiedział: „Jeśli Daniel zginie, Marta i jego dziecko muszą zostać pod ochroną. Umieściłem w sejfie dokument, który potwierdza, że jego śmierć nie była wypadkiem.”

Emma spojrzała na mnie.

– Mamo, pan mówi o tacie?

Nie potrafiłam odpowiedzieć. Łzy mieszały się z deszczem spływającym z moich włosów.

Otworzyłam kopertę. W środku znajdował się akt własności, pełnomocnictwo podpisane przez Vittoria oraz karta pamięci z kopią ksiąg. Na pierwszej stronie widniało nazwisko Bianki i daty przelewów z ostatnich siedmiu lat.

– To koniec – powiedziałam.

– Nie – odparł Marco. – To dopiero początek.

Wyciągnął telefon i pokazał ekran. Na zdjęciu spała Emma, zrobione z korytarza naszego mieszkania kilka dni wcześniej.

– Jeśli wyślesz te dokumenty, ktoś odbierze ci córkę, zanim dojedziemy do miasta.

Lorenzo spróbował wstać.

– Dotknij jej, a umrzesz.

Marco uśmiechnął się bez radości.

– Twoja siostra już uruchomiła ludzi. Policja, prokuratura, opieka społeczna. Wszystkim powie, że Marta zabiła Daniela, a teraz przetrzymuje ciebie.

Telefon w mojej kieszeni zawibrował. Nieznany numer. Otworzyłam wiadomość.

„Jeśli chcesz, żeby Lorenzo żył, przyjedź sama do starej przystani przed świtem. I przynieś kopertę.”

Pod wiadomością było zdjęcie doktora Pawła Wrony, związanego na krześle.

Marco zaczął schodzić.

A ja zrozumiałam, że nagranie nie uratowało nas. Właśnie uczyniło z nas wszystkich cel…