Dominic Russo wszedł do mojego mieszkania bez zapowiedzi, a gdy zobaczył, co trzymam przy łóżku, jego twarz nagle pobladła

Kiedy Dominic Russo wszedł do mojego mieszkania z pistoletem w dłoni, trzymałam przy brzuchu zdjęcie nienarodzonego dziecka i byłam pewna, że za chwilę umrę.

Był wtorkowy wieczór, kilka minut po dwudziestej drugiej. Deszcz uderzał w szyby mojego mieszkania w Lincoln Park tak mocno, że zagłuszał odgłos windy. Siedziałam na brzegu łóżka w cienkiej nocnej koszuli, z rozciętą wargą i fioletowym siniakiem pod okiem. Obok mnie leżał rewolwer, ale dłonie drżały mi tak bardzo, że nie potrafiłabym go podnieść.

Wtedy drzwi sypialni uchyliły się.

Dominic stał w progu w czarnym płaszczu, mokrym od deszczu. W jednej ręce trzymał broń, a drugą zaciskał na klamce. Nie słyszałam, jak wszedł. Mój zamek był solidny. Tylko ktoś taki jak on potrafił otworzyć go bez najmniejszego dźwięku.

— Dominic… proszę — wyszeptałam.

Jego wzrok przesunął się po mojej twarzy, rozciętej wardze i dłoni osłaniającej brzuch. Przez chwilę wyglądał tak, jakby zapomniał, po co przyszedł.

Od pięciu lat prowadziłam księgowość jego imperium. Za dnia byłam cichą matematyczką w grubych okularach, a nocami przerzucałam miliony przez spółki w Delaware, konta na Kajmanach i nieruchomości w Genewie. Dominic ufał mi bardziej niż wszystkim swoim ludziom.

Aż do tego wieczoru.

Dwie i pół miliona dolarów zniknęło z rachunku przeznaczonego na łapówki dla urzędników portowych. Przelewy podzielono na dziesiątki drobnych operacji. Ślady prowadziły prosto do mojego terminala.

Wiedziałam, że przyjdzie.

Nie wiedziałam tylko, czy najpierw zada pytania, czy od razu pociągnie za spust.

Dominic powoli schował pistolet. Ten gest powinien mnie uspokoić, lecz jego cisza była straszniejsza niż krzyk.

— Nie pytam o pieniądze — powiedział.

Jego głos był niski i opanowany.

— To nie ja je ukradłam.

— W takim razie kto cię pobił?

Zacisnęłam palce na fotografii z badania. Papier był pomarszczony od łez.

— Nie rozumiesz.

— Wyjaśnij mi.

— Powiedział, że jeśli do ciebie zadzwonię, zabije mnie. Powiedział, że rozetnie mi brzuch i wrzuci mnie do rzeki razem z dzieckiem.

Dominic spojrzał na rewolwer leżący na stoliku. Podszedł, wyjął naboje i wyrzucił broń na podłogę. Metal uderzył o deski głuchym dźwiękiem.

— Kto?

Nie odpowiedziałam.

Za drzwiami mieszkania zatrzeszczała podłoga. Ktoś był na korytarzu.

Dominic natychmiast odwrócił głowę. Jego twarz stężała, a dłoń sięgnęła pod płaszcz.

— Vivian, posłuchaj mnie uważnie — powiedział. — Jeśli to człowiek, o którym myślę, mamy mniej niż minutę.

— Nie możesz mu zaufać.

— Komu?

Klamka drgnęła.

Dominic stanął przede mną, zasłaniając mnie własnym ciałem. Za drzwiami ktoś przekręcił klucz, którego nie powinien posiadać.

A potem pod drzwi wsunięto białą kopertę z moim imieniem.

Dominic schylił się po nią i zaczął rozrywać brzeg…

CZĘŚĆ 2

…brzeg koperty pękł pod jego palcami, ale Dominic nie wyjął od razu znajdujących się w środku kartek. Najpierw podniósł wzrok na drzwi.

— Odejdź od nich — szepnął.

— To może być pułapka.

— Wiem.

Korytarz ucichł. Deszcz nadal bębnił o okna, a w mojej sypialni słychać było tylko mój urywany oddech. Dominic otworzył kopertę i wysypał na łóżko kilka fotografii. Na pierwszej widniałam ja, wychodząca z kliniki. Na drugiej mój samochód przed biurem. Na trzeciej Dominic stojący przy porcie.

Na odwrocie ostatniej fotografii ktoś napisał: „Następnym razem nie będzie zdjęć”.

Dominic zacisnął szczękę.

— Jak długo to trwa? — zapytał.

— Trzy tygodnie.

— I nic mi nie powiedziałaś?

— Za każdym razem, gdy próbowałam, ktoś dzwonił z numeru zastrzeżonego. Znał nazwisko lekarza, termin porodu, nawet kolor koca, który kupiłam do łóżeczka.

Wskazałam na drugi pokój. Pod płótnem stało niedokończone łóżeczko. Na komodzie leżał mały drewniany księżyc, który kupiłam na targu staroci. W jego środku wyryto słowo „oddychaj”. Trzymałam go w dłoni podczas każdej wizyty w klinice.

Dominic wszedł do pokoju dziecka. Dotknął palcem niepomalowanej krawędzi łóżeczka.

— To moje dziecko? — zapytał.

Serce uderzyło mi tak mocno, że aż zabolało.

— Tak.

Przez kilka sekund nie powiedział nic.

Nie byliśmy parą. Nie mieliśmy obietnic ani wspólnych planów. Była tylko jedna noc sześć miesięcy wcześniej, po pogrzebie jego brata, kiedy Dominic pierwszy raz pozwolił sobie upaść. Rano wrócił do swojej zimnej twarzy, a ja postanowiłam milczeć. Wiedziałam, że dziecko człowieka takiego jak on stanie się celem.

— Dlaczego nie powiedziałaś? — spytał.

— Bo bałam się, że uznasz je za słabość.

— Ciebie nigdy nie uważałem za słabą.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zamek w drzwiach szczęknął ponownie. Dominic zgasił lampkę i przycisnął palec do ust. Ktoś wszedł do mieszkania.

Po chwili rozległ się głos Leo Rossiego.

— Dominic? Wiem, że tu jesteś.

Leo był zastępcą Dominica od dziesięciu lat. To on przyniósł do siedziby dokumenty o zaginionych pieniądzach. To on przekonał wszystkich, że ukradłam fortunę.

Dominic spojrzał na mnie.

— On wie, że żyjesz? — zapytał bezgłośnie.

Pokręciłam głową.

Leo przeszedł przez salon. Jego buty zostawiały na drewnianej podłodze mokre ślady. W ręce trzymał zapalniczkę, którą zawsze otwierał i zamykał, kiedy kłamał.

— Vivian, wyjdź — zawołał. — Dominic przyjechał po odpowiedzi. Ja przyjechałem po pieniądze.

Dominic przybliżył usta do mojego ucha.

— Masz dowody?

— Nie wiem.

— Vivian.

— Mam kopię wszystkiego, ale nie tutaj.

— Gdzie?

Leo zatrzymał się tuż przed drzwiami sypialni.

— Otwórz — powiedział. — Albo wejdę i sam znajdę to, czego szukam.

Dominic uniósł broń. Ja przycisnęłam dłonie do brzucha, czując nagłe, mocne kopnięcie dziecka.

Leo nacisnął klamkę.

W tej samej chwili Dominic szarpnął drzwi, a zamek wypadł z futryny. Leo cofnął się, lecz Dominic uderzył go w nadgarstek. Zapalniczka spadła na podłogę i rozpadła się na dwie części.

— Powiedz jej, co zrobiłeś — warknął Dominic.

Leo roześmiał się, choć krew pojawiła się na jego ustach.

— Najpierw niech powie, gdzie jest kopia.

Z korytarza dobiegł odgłos przeładowywanej broni. Leo nie przyszedł sam.

Dominic chwycił mnie za rękę i pociągnął do łazienki. Za ścianą rozległy się dwa strzały, a lustro pękło od uderzenia kuli.

— Gdzie jest kopia? — syknął.

— W automatycznej skrytce bankowej. Klucz jest w moim mieszkaniu.

— Gdzie?

Sięgnęłam do kieszeni nocnej koszuli i wyjęłam mały metalowy klucz z czerwoną emalią. Dominic spojrzał na niego, a potem na mnie.

— To nie jest klucz do banku.

— Nie. To klucz do czegoś, co musisz zobaczyć, zanim Leo dowie się, że…

CZĘŚĆ 3

…zanim Leo dowie się, że kopia nie znajduje się w banku.

Zabrałam klucz i podeszłam do starego zegara stojącego przy wejściu. Był ciężki, drewniany, z pękniętą tarczą. Dominic patrzył na mnie z niedowierzaniem.

— Otwórz go — powiedziałam.

— Teraz?

— Jeśli przeżyjemy, odpowiem na każde pytanie.

Za drzwiami łazienki Leo krzyknął do swoich ludzi, żeby przeszukali mieszkanie. Dominic wyciągnął nóż i wsunął ostrze między framugę a zamek, po czym wskazał mi zegar.

Klucz pasował do niewielkiego otworu pod wahadłem. Otworzyłam ukrytą skrytkę. W środku znajdowała się karta pamięci owinięta folią oraz mały rejestrator dźwięku.

— Nagrywałaś go? — spytał Dominic.

— Od dnia, kiedy przyszedł do mojego biura i powiedział, że zna moje dziecko.

Dominic wziął rejestrator. Nacisnął przycisk.

Najpierw usłyszeliśmy mój płacz, potem głos Leo.

— Przelejesz dwa i pół miliona na wskazane rachunki. System pokaże, że zrobiłaś to sama.

— Dominic mnie zabije.

— Jeśli mu powiesz, zabiję cię pierwszy. A potem otworzę ci brzuch i sprawdzę, czy naprawdę jesteś tak odważna, jak udajesz.

W nagraniu zabrzmiał odgłos uderzenia. Mój własny krzyk przeszył pokój.

Dominic zatrzymał nagranie.

Jego twarz stała się zupełnie nieruchoma.

— To nie wszystko — powiedziałam. — Pieniądze nie zniknęły. Przelałam je do rachunku powierniczego pod fałszywą nazwą. Leo zmusił mnie, żebym użyła mojego terminala, ale nie znał drugiego zabezpieczenia.

Włożyłam kartę pamięci do laptopa. Na ekranie pojawiły się skany przelewów, nagrania z kamer portowych i tabela wypłat. Każda łapówka prowadziła do Leo. Nie tylko kradł pieniądze. Sprzedawał informacje konkurencyjnym grupom i przygotowywał zamach na Dominica podczas transportu w piątek.

Dominic spojrzał na mnie.

— Dlaczego nie uciekłaś?

— Próbowałam. Ale nie mogłam uciec z dzieckiem przed ludźmi, którzy znają każdą moją trasę.

W tej chwili drzwi łazienki eksplodowały od kopnięcia. Dominic odsunął mnie za siebie. Z korytarza wszedł Leo, trzymając broń przy boku.

— Wystarczy — powiedział. — Oddaj kartę.

— Twoi ludzie nie wiedzą, że wszystko wysłałam wcześniej — odparłam.

Leo spojrzał na laptop.

— Kłamiesz.

— Wiadomość została zaplanowana. Jeśli nie wpiszę hasła do północy, kopie trafią do prokuratury federalnej.

To była prawda. Nie powiedziałam jednak, że wiadomość wysłałam już pięć minut wcześniej.

Leo zbladł.

Dominic zrobił krok w jego stronę.

— Przez dziesięć lat nazywałem cię bratem.

— A ja przez dziesięć lat patrzyłem, jak zachowujesz dla siebie wszystko, na co zasługiwałem.

— Zasługiwałeś na nic.

— Ty też nie zasługujesz na nią ani na dziecko.

Leo wycelował broń we mnie.

Wtedy na korytarzu rozległy się syreny. Nie policyjne. Samochody ochrony Dominica zatrzymały się przed budynkiem, a jego ludzie wpadli do mieszkania z bronią wycelowaną w Leo.

Dominic nie spojrzał na nich. Patrzył tylko na mnie.

— Vivian, czy kopie naprawdę trafiły do prokuratury?

— Tak.

Leo upuścił broń.

Kiedy ochroniarze zakuwali go w kajdanki, mój telefon zaczął dzwonić. Numer był nieznany. Odebrałam.

Po drugiej stronie odezwał się męski głos.

— Rossi był tylko pierwszym nazwiskiem na liście. Jeśli chcesz, żeby twoje dziecko dożyło porodu, przyjedź jutro rano sama do starego magazynu przy kanale.

Rozmówca się rozłączył.

Dominic patrzył na mnie, a ja wiedziałam, że prawdziwa wojna dopiero się zaczęła…