Powiedziałam mężowi, że wyjeżdżam z synem po jego żądaniu kolacji, a wtedy jego spokojna twarz nagle pobladła

— Gdzie jest mój obiad? — zażądał Sergiusz, stojąc przy kuchennym stole, na którym nie czekał nawet talerz.

W lewej dłoni trzymał kluczyki do starego samochodu, a metalowy brelok uderzał o jego palec w równym, nerwowym rytmie. Przez chwilę patrzyłam na niego bez słowa. Potem wskazałam lodówkę.

— Jedzenie jest w sklepie. Możesz po nie pojechać.

— Co to ma znaczyć?

— To, że za dwadzieścia minut wyjeżdżam z Arkiem na lotnisko. Mamy bilety. Walizki są już w samochodzie.

Sergiusz przestał poruszać brelokiem. Jego twarz, zwykle zmęczona, ale opanowana, nagle stwardniała.

— Ty żartujesz.

— Nie.

Podeszłam do lodówki i otworzyłam ją szeroko. Na półce stał słoik musztardy, pół bochenka chleba i karton mleka. Puste miejsce po warzywach wyglądało jak wyrzut sumienia.

— Możesz zrobić sobie kanapki — powiedziałam. — Albo zamówić coś z pieniędzy na wspólnej karcie. O ile jeszcze tam są.

— Nina, nie zaczynaj.

— To ty zacząłeś. Osiem miesięcy temu.

W pokoju Arka zaszurało krzesło. Mój piętnastoletni syn prawdopodobnie słyszał każde słowo, choć udawał, że przygotowuje referat. Poczułam ucisk pod żebrami. Nie chciałam, żeby patrzył na nas jak na dwoje ludzi, którzy już dawno przestali być rodziną, a tylko dzielili rachunki.

Sergiusz oparł dłoń o stół. Na jasnym blacie została wilgotna plama po jego rękawie.

— Mieliśmy oszczędzać na pierwszy wkład do dżipa — powiedział. — Przez miesiąc byliśmy prawie na miejscu.

— Pamiętam. Powtarzałeś to przy każdej kolacji.

— Robiłem to dla was.

— Nie. Robiłeś to dla samochodu. My tylko mieliśmy mniej jeść, żebyś szybciej go kupił.

Wczoraj wieczorem zobaczyłam wiadomość od Andrzeja na telefonie Sergiusza. Nie zamierzałam czytać. Zatrzymałam się tylko dlatego, że ekran rozświetlił się tuż przy mojej dłoni.

„Jeszcze miesiąc i będziesz jeździł nowym. Nieważne, że w domu marudzą”.

Później przeczytałam resztę. Sergiusz odpisał, że „Nina jest rozsądna i wytrzyma”, a Arek „nie narzeka, bo wie, że ojciec buduje przyszłość”.

Mój syn nie narzekał, bo widział, jak liczę monety przed zakupami.

— Znalazłaś wiadomości? — zapytał Sergiusz.

— Tak.

— To były głupie rozmowy z Andrzejem.

— Głupie rozmowy potrafią powiedzieć prawdę.

O siedemnastej trzydzieści ktoś zapukał do drzwi. Za wcześnie na taksówkę. Sergiusz odwrócił głowę, a ja zauważyłam, że jego palce zacisnęły się na kluczykach.

— Kto to? — spytał Arek z korytarza.

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Dzwonek zabrzmiał drugi raz, dłużej. Podeszłam do drzwi, ale Sergiusz zastąpił mi drogę.

— Nie otwieraj — powiedział cicho.

— Dlaczego?

Spojrzał na mnie tak, jakby właśnie zrozumiał, że nie wyjeżdżam tylko na kilka dni. Sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął złożoną kartkę z pieczęcią banku.

— Bo najpierw musisz to przeczytać — szepnął, wyciągając ją w moją stronę…

CZĘŚĆ 2

…Kartka zatrzymała się między nami, a ja zobaczyłam na niej swoje imię.

Nie nazwisko Sergiusza. Moje.

— Co to jest? — spytałam.

— Nic, czym musisz się teraz zajmować.

— Skoro jest na moje nazwisko, zajmuję się tym od razu.

Wyrwałam mu dokument. Papier był gruby i pachniał tuszem, jakby dopiero co wyszedł z drukarki. Na górze widniała nazwa banku, niżej numer sprawy i informacja o wstępnej zgodzie na finansowanie. Przebiegłam wzrokiem pierwszą stronę. Nie rozumiałam wszystkich sformułowań, ale rozpoznałam kwotę.

Sto osiemdziesiąt tysięcy złotych.

— To nie jest moje zobowiązanie — powiedziałam.

— Jeszcze nie.

— Co to znaczy „jeszcze nie”?

Sergiusz wyciągnął rękę, lecz cofnęłam dokument za plecy.

— Mieliśmy kupić dżipa za gotówkę — dodałam. — Twierdziłeś, że nie chcesz żadnego kredytu.

— Zmieniłem zdanie.

— Bez rozmowy ze mną?

— Gdybym ci powiedział, zrobiłabyś awanturę.

— Nie, Sergiusz. Zrobiłabym dokładnie to, co robię teraz. Zapytałabym, dlaczego podpisałeś coś, czego nie widziałam.

Wtedy ktoś zapukał ponownie. Tym razem usłyszałam kobiecy głos.

— Pani Nino? Przepraszam, że przychodzę bez zapowiedzi. Nazywam się Marta Wysocka, pracuję w banku.

Sergiusz pobladł.

Arek wyszedł z pokoju z plecakiem przewieszonym przez jedno ramię. Na jego pasku wisiała mała drewniana zawieszka w kształcie kompasu, którą zrobił na zajęciach technicznych.

— Mamo, co się dzieje?

— Nic, co powinno opóźnić nasz wyjazd — odpowiedziałam, nie odrywając wzroku od Sergiusza.

— Wyjazd? — zapytała Marta zza drzwi. — W takim razie muszę powiedzieć to teraz. Dokument, który trzyma pani w ręku, nie jest zwykłą ofertą. Bank otrzymał wniosek z podpisem pani jako współkredytobiorczyni.

— Ja niczego nie podpisywałam.

— Właśnie dlatego tu jestem.

Sergiusz przesunął językiem po spierzchniętych wargach.

— Marta, omawialiśmy to. Miałem donieść brakujące zaświadczenie.

— Brakowało nie zaświadczenia — odparła. — Brakowało zgody pani Niny.

Otworzyłam drzwi. Marta stała na korytarzu w granatowym płaszczu, ściskając teczkę z dokumentami. Z jej parasola spływała woda na wycieraczkę.

— Skąd pani wie, że podpis nie jest mój? — zapytałam.

— Bo pracuję jako doradczyni od jedenastu lat. I dlatego, że wczoraj widziałam pani prawdziwy podpis w umowie dotyczącej rachunku rodzinnego. Różnica jest wyraźna.

Sergiusz odwrócił się do mnie.

— Chciałem tylko przyspieszyć zakup. Miałem już prawie całą kwotę.

— Prawie całą kwotę z czego?

Nie odpowiedział.

Marta otworzyła teczkę. W środku leżały kopie przelewów. Jeden z nich miał datę sprzed trzech tygodni i opis: „fundusz edukacyjny Arka”.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku.

— To są pieniądze mojego syna — powiedziałam.

— Były na rachunku, do którego miał dostęp — wyjaśniła Marta. — Ale jest jeszcze coś. Właściciel salonu samochodowego zadzwonił dziś rano i poprosił o wstrzymanie transakcji. Powiedział, że Sergiusz zostawił u niego dokument, którego nie powinien był zostawiać.

— Jaki dokument? — zapytałam.

Marta spojrzała na Sergiusza.

— Ten, który może wyjaśnić, dlaczego tak bardzo spieszył się z zakupem.

W tej samej chwili telefon Sergiusza zawibrował na stole. Na ekranie pojawiło się imię Andrzeja. Sergiusz rzucił się, żeby go wyłączyć, ale Arek był szybszy i podniósł telefon…

CZĘŚĆ 3

…Arek spojrzał na ekran, a potem na mnie. Nie odebrał. Po prostu odwrócił telefon wyświetlaczem do góry.

— Mamo, jest wiadomość — powiedział.

Sergiusz zrobił krok w jego stronę.

— Oddaj mi to.

— Nie dotykaj go — ostrzegłam.

W mieszkaniu zapadła ciężka cisza. Za oknem przejechał autobus, rozmazując światła na mokrej szybie. Marta wyjęła z teczki kolejną kartkę.

— Proszę przeczytać tę kopię — powiedziała. — To potwierdzenie przelewu z rachunku Arka na rachunek salonu samochodowego.

— Ile? — spytał Arek.

Marta odpowiedziała spokojnie:

— Trzydzieści dwa tysiące złotych.

Mój syn zacisnął palce na drewnianym kompasie.

— To były pieniądze na szkołę — powiedział.

Sergiusz podniósł ręce.

— Chciałem je zwrócić przed rozpoczęciem roku. Brakowało mi tylko kilku tygodni.

— A mój podpis? — spytałam.

— Bank wymagał współkredytobiorcy. Myślałem, że kiedy zobaczysz samochód, zrozumiesz.

— Zrozumiem co? Że zabrałeś pieniądze dziecka i podpisałeś za mnie dokument?

— Nie zabrałem. Pożyczyłem.

Marta położyła na stole powiększoną kopię podpisu.

— Panie Sergiuszu, powiedział pan wczoraj w banku, że żona wyraziła ustną zgodę i że podpis „da się później uzupełnić”. Dziś rano, gdy poprosiłam o wyjaśnienie, przyniósł pan formularz z podpisem pani Niny.

Spojrzałam na kartkę. Litery wyglądały podobnie, ale „N” było zbyt wysokie, a końcówka nazwiska urywała się gwałtownie. Sergiusz znał mój podpis. Znał go od piętnastu lat.

— Kto ci pomógł? — zapytałam.

— Nikt.

— Nie pytam o podpis. Pytam, kto ci powiedział, że możesz tak urządzić nasze życie.

Sergiusz odwrócił wzrok.

Marta westchnęła.

— Jest jeszcze informacja z salonu. Właściciel zablokował odbiór samochodu, bo przy przeglądaniu dokumentów znalazł kopertę z umową sprzedaży pani obecnego auta. Samochód miał zostać oddany w rozliczeniu, chociaż formalnie należy do pani.

— Co? — szepnęłam.

Sergiusz zacisnął szczękę.

— To miała być niespodzianka.

— Sprzedałeś mój samochód bez mojej zgody?

— Nie sprzedałem. Zarezerwowałem wymianę.

— Za pieniądze Arka.

Nie odpowiedział.

Arek odblokował telefon i przeczytał wiadomość od Andrzeja. Jego twarz zmieniła się, jakby nagle dorósł o kilka lat.

— „Nie martw się o Ninę. Jak dostaniesz auto, podpisze wszystko. Najważniejsze, żeby nie dowiedziała się o drugiej osobie, dopóki nie odbierzesz kluczyków” — przeczytał.

Sergiusz rzucił się do niego.

— To nie tak!

— W takim razie jak? — krzyknęłam.

Marta spojrzała na mnie, lecz nic nie powiedziała. Nie musiała.

Sergiusz opadł na krzesło. Dopiero wtedy zauważyłam, że jego telefon znów się świeci. Tym razem dzwonił salon samochodowy.

Odebrałam.

— Dzień dobry, mówi właściciel salonu. Proszę pani, musimy porozmawiać o umowie i o osobie, która została wskazana jako drugi użytkownik pojazdu. To nazwisko pojawiło się w dokumentach dziś rano…

Spojrzałam na Sergiusza.

— Jakie nazwisko? — spytałam.

Po drugiej stronie zapadła krótka pauza.

— Nazwisko kobiety, która miała odebrać samochód razem z pani mężem…