Wysłałam wiadomość o tęsknocie pod niewłaściwy adres, a kiedy stanęłam przed jego drzwiami, Gabriel nagle przestał się uśmiechać

O drugiej czternaście w nocy stałam na dwudziestym piątym piętrze przed człowiekiem, którego całe miasto nazywało gangsterem.

Gabriel Rossi patrzył na mnie znad szklanki bursztynowego alkoholu, jakby próbował rozstrzygnąć, czy jestem głupia, pijana, czy może jedno i drugie. Jego kuchnia była tak ogromna, że mój czwartkowy pokój dzienny zmieściłby się w niej dwa razy. Czarne marmurowe blaty odbijały zimne światło lamp, a za jego plecami okna ciągnęły się od podłogi do sufitu. Deszcz spływał po szybach cienkimi strugami.

— Nie wyglądasz jak kobieta, która za mną tęskni — powiedział.

Ścisnęłam telefon. Pęknięte szkło pod moim kciukiem zahaczyło o skórę.

— Bo nie tęsknię za panem.

— Napisałaś, że tęsknisz.

— To był błąd.

— Popełniłaś go o drugiej czternaście w nocy i przyjechałaś tutaj pięć minut później?

Nie miałam dobrej odpowiedzi. Miałam za to na sobie sprane dresy, koszulkę z wyblakłym rysunkiem księżyca i buty, które przemokły już na schodach. W kieszeni trzymałam klucze z małym mosiężnym żetonem w kształcie żołędzia. Dostałam go od matki, kiedy wyprowadzałam się od Dylana. Powiedziała wtedy, że każdy dom musi mieć coś, co przypomina, że kiedyś był czyjś.

Teraz żeton wbijał mi się w dłoń.

— Mogę wrócić na dół — powiedziałam.

Gabriel odłożył szklankę.

— Możesz. Ale skoro już tu jesteś, odpowiedz na jedno pytanie. Dlaczego napisałaś, że tęsknisz?

Za moimi plecami dwóch ochroniarzy stało nieruchomo przy wejściu. Jeden miał rozbity nos i spojrzenie człowieka, który nigdy nie pytał dwa razy. Poczułam, jak pustka mojego mieszkania wdziera się za mną do tej drogiej kuchni.

— Mój były zabrał ekspres do kawy i zamieszkał z baristką — powiedziałam. — Wypiłam pół butelki taniego wina. Telefon pomylił kontakty. To wszystko.

Przez sekundę Gabriel wyglądał, jakby chciał się roześmiać, ale nie pamiętał, jak to się robi. Potem jego twarz znów stwardniała.

— Kto był właścicielem budynku przed moją firmą?

Zmarszczyłam brwi.

— Skąd mam wiedzieć?

— Pracujesz w miejskim archiwum.

Zamarłam.

— Skąd pan wie, gdzie pracuję?

— Wiem wiele rzeczy o lokatorach.

— To miało zabrzmieć uspokajająco?

— Nie.

Wyjął z szuflady cienką teczkę i położył ją na blacie. Na okładce widniał numer mojego mieszkania. Serce uderzyło mi mocniej.

— W twoim budynku brakuje dokumentów dotyczących przeniesienia własności — powiedział. — A ty byłaś ostatnią osobą, która widziała oryginalne księgi.

— Ja tylko je porządkowałam.

— Wiem.

— I co to ma wspólnego z wiadomością?

Gabriel spojrzał na mój telefon, potem na mnie.

— Nic. Dlatego właśnie jesteś tutaj.

Jego odpowiedź powinna mnie rozgniewać. Zamiast tego poczułam coś gorszego: ciekawość.

Nagle z korytarza dobiegł metaliczny trzask. Ochroniarz z rozbitym nosem odwrócił głowę. Drugi dotknął słuchawki przy uchu.

— Szefie — powiedział cicho. — Ktoś wszedł na czwarte piętro.

Gabriel podniósł wzrok. Po raz pierwszy zobaczyłam na jego twarzy nie zmęczenie, lecz strach.

Sięgnął po teczkę i przesunął ją w moją stronę.

— Norah, jeśli chcesz przeżyć tę noc bez kolejnego błędu, musisz teraz otworzyć tę kopertę…

CZĘŚĆ 2

Gabriel nie zdążył odsunąć ręki, kiedy na dole rozległ się głuchy huk. Szkło w lampie nad wyspą zadrżało, a jeden z ochroniarzy natychmiast wyciągnął broń spod swetra.

— Bez paniki — powiedział Gabriel.

— To zwykle mówi człowiek, przy którym właśnie pojawia się broń — odparłam.

Spojrzał na mnie ostro.

— Chcesz wrócić do mieszkania?

— Już sama nie wiem, które miejsce jest bezpieczniejsze.

Ochroniarz z rozbitym nosem podszedł do panelu przy ścianie. Na ekranie migały obrazy z kamer. Czwarty poziom. Korytarz przed moimi drzwiami. Mężczyzna w czapce stał przy skrzynkach elektrycznych i trzymał coś metalowego.

— To nie włamywacz — powiedział Gabriel. — To ktoś, kto wie, gdzie szukać.

— Czego?

— Dokumentu, który zniknął przed trzema tygodniami.

Deszcz bębnił w szyby. Nagle pomyślałam o swoim mieszkaniu, o przeciekającej rurze pod zlewem i o szafce, której nie otwierałam od przeprowadzki. Tam przechowywałam stare rzeczy matki. Listy, rachunki, fotografię ojca, który zniknął, zanim skończyłam sześć lat.

— Co jest w tej teczce? — zapytałam.

— Jeszcze nie wiem.

— To dlaczego mam ją otworzyć?

— Bo nazwisko na dokumentach może należeć do ciebie.

Przez chwilę słyszałam tylko własny oddech.

— Mój ojciec nie żyje.

— Tego nie powiedziałem.

Wsunął klucz do małego zamka w teczce. Nie otworzył jej. Zamiast tego podał mi klucz.

— Gdzie pan był, kiedy mój budynek zmieniał właściciela?

— W Mediolanie.

— A pańscy ludzie?

— Pilnowali, żeby nikt nie wyniósł tego, czego nie powinien.

— Czyli rzeczywiście jest pan gangsterem?

Jego szczęka napięła się.

— Jestem człowiekiem, który odziedziczył nazwisko, od którego inni robią sobie wygodne historie.

— To nie odpowiedź.

— Nie prosiłem, żebyś mi ufała.

Na ekranie kamera zarejestrowała nagły ruch. Mężczyzna na czwartym piętrze otworzył moje drzwi. Poczułam zimno pod żebrami.

— Mój zamek był zamknięty — wyszeptałam.

— Miał klucz.

— Skąd?

Gabriel spojrzał na mnie.

— Tego właśnie próbuję się dowiedzieć.

Pojechaliśmy windą w dół. W metalowych ścianach widziałam odbicie swojej twarzy: bladą, zmęczoną, z włosami związanymi gumką, którą znalazłam rano pod lodówką. Gabriel stał obok mnie bez marynarki, z rękawami podwiniętymi do łokci. Na jego nadgarstku widniała cienka blizna, biegnąca aż do dłoni.

— Jeśli coś mi się stanie — powiedziałam — mam nadzieję, że przynajmniej naprawi pan rurę.

— Jeśli coś ci się stanie, będę miał większy problem niż rura.

Drzwi windy otworzyły się na czwartym piętrze. Korytarz pachniał kurzem i mokrym tynkiem. Moje drzwi były uchylone. Zamek zwisał z framugi.

W środku panował chaos. Szuflady wysunięte, książki na podłodze, materac odwrócony do góry nogami. Ktoś szukał czegoś bardzo dokładnie.

— Niczego wartościowego tu nie ma — powiedziałam.

Gabriel uklęknął przy kuchennej szafce. Dotknął mokrej podłogi i spojrzał na kroplę spadającą z rury.

— Dla nich wartość nie zawsze oznacza pieniądze.

Zobaczyłam otwartą szufladę z rzeczami po matce. Puste miejsce po metalowym pudełku uderzyło mnie jak policzek.

— Zabrali listy — powiedziałam.

— Jakie listy?

— Nie wiem. Nigdy ich nie czytałam.

Wtedy spod przewróconego dywanu dobiegło ciche brzęczenie. Gabriel odsunął materiał. W podłodze, przy listwie, tkwił mały rejestrator dźwięku.

Podniósł go, nacisnął przycisk i usłyszeliśmy własny głos sprzed kilku minut. Każde słowo. Każdy oddech.

Ktoś nas nagrywał.

Gabriel pobladł.

— To nie jest sprzęt mojego człowieka — powiedział.

— A czyj?

Z korytarza dobiegł odgłos kroków. Potem kobiecy głos wypowiedział moje imię.

Gabriel schował rejestrator do kieszeni i stanął przede mną.

— Norah, kiedy otworzymy teczkę, nie będzie już odwrotu.

— Otwórzmy ją.

Podniósł klucz. Wsunął go w zamek. Zanim przekręcił, telefon w jego kieszeni zawibrował. Spojrzał na ekran i przez kilka sekund nic nie mówił.

— Kto dzwoni? — zapytałam.

— Człowiek, który od ośmiu lat uważa, że nie żyjesz.

I wtedy kobieta za uchylonymi drzwiami powiedziała:

— Norah, nie pozwól mu przeczytać tego dokumentu…

CZĘŚĆ 3

Kobieta weszła do mieszkania, zanim Gabriel zdążył zamknąć drzwi. Miała około sześćdziesięciu lat, mokry płaszcz i twarz, którą znałam, choć przez pierwsze sekundy nie potrafiłam jej umiejscowić.

Potem zobaczyłam srebrną spinkę w kształcie liścia przy jej kołnierzu.

Moja matka miała identyczną.

— Kim pani jest? — zapytałam.

Kobieta spojrzała na mnie z bólem.

— Nazywam się Elena Rossi. Byłam żoną ojca Gabriela.

Gabriel zesztywniał.

— Powiedziałem ci, żebyś nie przychodziła do tego budynku.

— A ja powiedziałam ci, że prawda nie będzie czekać, aż przestaniesz udawać, że ją kontrolujesz.

Podeszła do stolika, na którym leżała teczka. Jej palce drżały.

— Norah, twój ojciec nie zginął w wypadku na morzu.

Całe mieszkanie pochyliło się wokół mnie.

— Moja matka powiedziała, że utonął.

— Twoja matka musiała tak powiedzieć, żebyś przeżyła.

Gabriel przekręcił klucz. Zamek kliknął. W środku znajdowała się pojedyncza koperta, kilka pożółkłych stron i fotografia mężczyzny stojącego przed tym samym budynkiem. Miał moje oczy.

Na odwrocie zdjęcia widniała data sprzed dwudziestu dziewięciu lat.

— To mój ojciec — wyszeptałam.

— Tak — odpowiedziała Elena. — Nazywał się Samuel Sullivan. Był księgowym pierwszych właścicieli tej kamienicy. Odkrył, że grupa ludzi wyprowadzała pieniądze przez fikcyjne sprzedaże mieszkań. Kiedy zagroził, że pójdzie na policję, zniknął.

— Dlaczego dokument jest w pańskiej teczce?

Gabriel położył papiery na stole.

— Bo mój ojciec był jednym z ludzi, których Samuel chciał ujawnić.

Powietrze uciekło mi z płuc.

— Twój ojciec nie był potworem — powiedziała Elena. — Miał być świadkiem. Mój mąż go zastraszył, a potem upozorował jego śmierć. Samuel uciekł, zostawiając twoją matkę i ciebie, bo powiedziano mu, że jeśli wróci, zabiją was obie.

— Gdzie on jest?

Elena spuściła wzrok.

— Nie żyje od jedenastu lat.

Poczułam, jak kolana miękną. Oparłam się o stół, zaciskając palce na mosiężnym żetonie w kształcie żołędzia.

Gabriel rozłożył ostatni dokument. Był to akt własności mojego mieszkania, podpisany przez Samuela. Wynikało z niego, że lokal miał zostać przekazany mnie w dniu dwudziestych piątych urodzin. Nigdy go nie otrzymałam. Poprzednia administracja sfałszowała księgi, a budynek sprzedała spółce należącej do rodziny Rossich.

— Mój ojciec zostawił ci zabezpieczenie — powiedział Gabriel. — Cały czwarty poziom miał należeć do ciebie, jeśli kiedykolwiek wrócisz do miasta.

Zaśmiałam się krótko, bez radości.

— Wróciłam. Mieszkałam tam przez trzy lata. Płaciłam czynsz ludziom, którzy ukradli mój dom.

— Nie wiedziałem — powiedział Gabriel.

— Ale teraz już wiesz.

— Dlatego próbowałem cię znaleźć. Dlatego przejąłem budynek. Chciałem odzyskać dokumenty, zanim zrobi to mój wuj.

Na korytarzu rozległ się trzask windy.

Jeden z ochroniarzy spojrzał na ekran telefonu.

— Wuj Matteo jest na dole — powiedział. — Przyjechał z policją.

Gabriel spojrzał na nagranie z rejestratora.

— On ma kopię rozmowy i wie, że dokument jest tutaj.

Elena chwyciła mnie za rękę.

— Norah, Matteo nie przyjechał po papiery. Przyjechał po ciebie.

W tym samym momencie mój telefon zawibrował. Na ekranie pojawiła się wiadomość od Dylana.

„Wiem, gdzie jesteś. Jeśli nie wrócisz do domu, pokażę wszystkim, co zrobiłaś”.

Gabriel przeczytał ją ponad moim ramieniem. Jego twarz stężała.

— Co zrobiłaś? — zapytał.

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Z kieszeni płaszcza Eleny wypadł drugi dokument. Gabriel podniósł go, przeczytał pierwszą stronę i nagle odsunął się ode mnie, jakbym była kimś obcym.

— Norah — powiedział cicho. — Twój ojciec nie tylko zostawił ci mieszkanie. Zostawił ci dowód, że…