Mąż wrócił z „podróży poślubnej” i zażądał dziecka, lecz mina pielęgniarki nagle całkowicie się zmieniła

Kiedy Grant wysiadł z prywatnego samolotu, pierwsze pytanie zadał nie matce ani kierowcy, lecz stojącej przy terminalu asystentce.

— Czy moja żona już urodziła?

Powiedział to takim tonem, jakby pytał, czy przygotowano mu garnitur na wieczór.

Obok niego Briel Monroe poprawiła białe okulary przeciwsłoneczne i uśmiechnęła się pod nosem. Na jej opalonej szyi połyskiwał naszyjnik, który Grant kupił jej na Maui. Dwa tygodnie wcześniej pojechali tam pod pretekstem spotkań z inwestorami. W rzeczywistości pili szampana nad oceanem, śmiali się przy basenie i spali w apartamencie z widokiem na fale.

Jego prawdziwa żona, Natalie, była wtedy w Nowym Jorku, w dziewiątym miesiącu ciąży.

— Nie martw się — powiedziała Briel, wsuwając dłoń pod jego ramię. — Twoja matka na pewno zajęła się wszystkim.

Grant spojrzał na telefon. Dwadzieścia sześć nieodebranych połączeń od Patricii. Osiem wiadomości. Trzy nagrania głosowe.

Od Natalie ani jednej wiadomości.

To właśnie go zaniepokoiło.

Natalie pisała zawsze. Kiedy lekarz zmieniał termin badania. Kiedy dziecko kopało ją tak mocno, że nie mogła zasnąć. Kiedy Patricia ją upokarzała przy śniadaniu, a Grant udawał, że tego nie słyszy.

Teraz milczała.

— Pewnie właśnie rodzi — mruknął.

Briel prychnęła.

— I co z tego? Przecież nie zamierzasz zostać przy niej z poczucia winy.

— Nadal jest moją żoną.

— Prawnie — odpowiedziała.

To słowo zawisło między nimi jak cienka żyłka, która mogła przeciąć skórę.

Natalie została żoną Granta trzy lata wcześniej, gdy Whitaker Global Capital tonęło w długach. Patricia zatrudniła wtedy wróżbitkę, która twierdziła, że kobieta urodzona pod określonym znakiem przywróci rodzinie szczęście. Natalie była cicha, skromna i wychowana w domu dziecka w Cleveland. Grant uznał ją za wygodne rozwiązanie.

Po ślubie firma rzeczywiście zaczęła odzyskiwać pieniądze.

Patricia nazywała Natalie talizmanem.

Grant nazywał ją żoną tylko wtedy, gdy ktoś patrzył.

Kierowca Miles wysadził Briel przy jej luksusowym mieszkaniu na Manhattanie. Zanim wysiadła, pocałowała Granta w policzek.

— Wrócisz wieczorem?

— Muszę pojechać do Greenwich.

— Do niej?

— Do mojego dziecka.

Briel zacisnęła palce na jego krawacie.

— Nie pozwól, żeby ta kobieta wykorzystała dziecko przeciwko tobie.

Grant uśmiechnął się chłodno.

— Natalie wie, gdzie jest jej miejsce.

Pół godziny później wszedł do rezydencji Whitakerów. Patricia czekała w salonie. Herbata stała nietknięta, a to nigdy się jej nie zdarzało. Na porcelanowej filiżance drżała kropla mleka.

— Urodziła? — zapytał Grant.

Patricia podniosła się z fotela.

— Chłopiec. Zdrowy. Trzy kilogramy. Silne płuca.

— Gdzie jest Natalie?

— W ośrodku poporodowym.

— Podpisała dokumenty rozwodowe?

Twarz Patricii stwardniała.

— Odmówiła. Twierdzi, że jeśli chcesz odejść, masz powiedzieć jej to osobiście.

— Pojadę.

— A dziecko?

— Zabiorę syna.

— A jej zapłacisz?

— Pięćset tysięcy dolarów.

Patricia aż odsunęła się od niego.

— To przesada. Dałam jej pięćdziesiąt tysięcy. Powinna być wdzięczna.

— Chcę zamknąć sprawę.

Matka pochyliła się ku niemu i ściszyła głos.

— Dziecko jest Whitakerem. Natalie nie ma rodziny, wpływów ani pieniędzy. Nie pozwól, żeby zabrała nam dziedzica.

Grant zapiął marynarkę.

— Wiem, co robię.

Ośrodek Serenity znajdował się za wysokimi żelaznymi bramami w hrabstwie Westchester. W recepcji pachniało lawendą, a na marmurowej ladzie stał zegar bez wskazówki sekundowej.

— Natalie Whitaker — powiedział Grant.

Recepcjonistka sprawdziła nazwisko.

— Pokój trzysta ósmy.

Zapukał raz. Potem drugi.

— Natalie?

Cisza.

Nacisnął klamkę.

Pokój był pusty. Nie wyglądał tak, jakby kobieta wyszła na spacer. Wyglądał, jakby nigdy tam nie mieszkała. Łóżko było idealnie zasłane. Szafa otwarta. Kołyska zniknęła. Nie było ubranek, butelek ani torby porodowej.

Na korytarzu pojawiła się pielęgniarka z tacą zupy.

— Gdzie jest moja żona? — zapytał Grant.

Kobieta pobladła.

— Pan naprawdę nic nie wie?

— O czym?

Pielęgniarka spojrzała na pusty pokój, potem na niego.

— Pani Whitaker opuściła ośrodek piętnaście dni temu. Z dzieckiem.

Grant poczuł, że podłoga odsuwa mu się spod stóp.

— Dokąd pojechała?

— Nie wiem. Zostawiła tylko to.

Pielęgniarka sięgnęła do kieszeni i wyjęła zamkniętą kopertę. Na froncie widniało pismo Natalie.

Dla mojego męża, który był daleko.

Grant wyrwał jej kopertę z ręki. Jego kciuk zatrzymał się na kleju…

CZĘŚĆ 2

Jego kciuk zatrzymał się na kleju, jakby papier mógł go sparzyć. Pielęgniarka trzymała tacę obiema rękami, lecz łyżka na talerzu drżała przy każdym oddechu.

— Otworzyła to pani? — zapytał Grant.

— Nie.

— Kto jeszcze wiedział, że tu jest?

— Tylko pani Whitaker. I ja.

Grant rozerwał kopertę.

Wypadły dokumenty rozwodowe, podpisane przez Natalie piętnaście dni wcześniej. Pod nimi leżał mały nośnik danych i kartka wyrwana z notesu.

Grant,

włóż to do komputera.

Nie słuchaj połowy. Wysłuchaj wszystkiego.

To dopiero pierwszy rachunek.

Nie rozumiał ostatniego zdania. Nie miał pojęcia, jaki rachunek mogła mieć wobec niego kobieta, którą przez trzy lata traktował jak element wystroju rezydencji.

— Czy jest tu komputer? — zapytał.

Recepcjonistka podała mu przenośny komputer zza lady. Na obudowie widniała naklejka w kształcie żółtej latarni. Grant podłączył nośnik.

W folderze znajdował się jeden plik dźwiękowy.

Nacisnął odtwarzanie.

Najpierw usłyszał szum wentylatora. Potem głos Patricii.

— Podpisz ugodę, Natalie. Zrobiłaś już to, po co cię sprowadziliśmy.

Grant znieruchomiał.

— Gdzie jest Grant? — spytała Natalie.

Jej głos był słaby, ale spokojny.

— Na Hawajach. Z kobietą, którą naprawdę kocha.

Grant zacisnął dłoń na krawędzi stołu.

— To nie może być prawda — wyszeptał.

Z nagrania dobiegło krótkie przesunięcie krzesła.

— Dziecko zostanie w rodzinie Whitakerów — mówiła Patricia. — Ty dostaniesz pięćdziesiąt tysięcy i podpiszesz zrzeczenie się praw. Nie masz nikogo, kto mógłby ci pomóc.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy powiemy, że po porodzie jesteś niestabilna. Lekarze uwierzą bogatej rodzinie, nie dziewczynie z domu dziecka.

Grant poczuł zimno pod kołnierzykiem.

Nie wiedział o tej rozmowie.

Nie wiedział też, że Patricia odwiedziła Natalie w ośrodku, gdy on pił szampana z Briel. Nie wiedział, że przyniosła jej gotowe dokumenty, czek i zdjęcie śpiącego noworodka.

— Powiedz mu, żeby spojrzał mi w oczy, jeśli chce mnie porzucić — powiedziała Natalie.

Po drugiej stronie nagrania zapadła chwila ciszy.

— Nie masz prawa stawiać warunków.

— Mam prawo do własnego dziecka.

— Nie masz niczego.

Wtedy Natalie roześmiała się cicho. Nie był to śmiech radosny. Raczej dźwięk człowieka, który przestał liczyć na litość.

— Tego właśnie jesteś pewna?

Nagranie urwało się na trzasku drzwi.

Grant odsunął komputer.

— Gdzie ona jest? — zapytał.

Pielęgniarka spojrzała na niego długo.

— Nie podała adresu.

— Musiała coś powiedzieć.

— Powiedziała, że nie chce, żeby znalazł ją ktoś, kto szuka dziecka, a nie matki.

Te słowa trafiły go mocniej niż krzyk.

Grant zadzwonił do Patricii. Odebrała po pierwszym sygnale.

— Gdzie jesteś? — spytała.

— Co zrobiłaś Natalie?

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Zmuszałaś ją do podpisania zrzeczenia.

— Dbałam o rodzinę.

— Powiedziałaś jej, że uznasz ją za niestabilną.

Patricia milczała sekundę za długo.

— Nie rozmawiaj ze mną takim tonem.

— Gdzie jest mój syn?

— Twój syn jest tam, gdzie powinien być.

— A gdzie jest jego matka?

— Jeśli odeszła, to na własne życzenie.

Grant zakończył rozmowę. Po raz pierwszy zobaczył nie matkę, która ratowała firmę, lecz kobietę, która od lat przesuwała ludzi po planszy.

Wyszedł z ośrodka i wsiadł do samochodu. Miles czekał przy krawężniku. Na przedniej szybie osiadała drobna mżawka.

— Do Greenwich? — spytał kierowca.

Grant chciał odpowiedzieć, lecz telefon zawibrował.

Nieznany numer.

— Pan Grant Whitaker? — odezwał się męski głos. — Nazywam się Marek Bell. Reprezentuję Natalie.

— Gdzie ona jest?

— Bezpieczna.

— Chcę zobaczyć syna.

— To zależy od tego, czy jest pan gotów usłyszeć, co pańska rodzina ukrywała przed panem.

Grant spojrzał na pusty fotelik dziecięcy, który Miles woził w bagażniku od tygodni.

— Mów.

— Nie przez telefon. Jutro o dziewiątej rano. W biurze przy Hudsonie.

— Jeśli nie przyjedziesz, znajdę ją sam.

— Może pan próbować. Ale radzę przyjść, zanim pańska matka dowie się, że Natalie ma dokumenty, których nie można już wymazać.

Połączenie się zakończyło.

Grant odwrócił się do Milesa.

— Jedziemy do biura.

— Do pańskiej matki?

— Nie. Do kobiety, którą przez trzy lata uważałem za bezbronną.

W tym samym czasie, kilka kilometrów dalej, Natalie spała w fotelu, trzymając syna przy piersi. Na biurku obok leżała metalowa kaseta po jej zmarłym opiekunie, a w niej księga z podpisem, który mógł odebrać Patricii wszystko…

CZĘŚĆ 3

Księga z podpisem leżała na biurku w metalowej kasetce po dziadku Natalie. Rano, o dziewiątej, zamknęła ją i pojechała do biura Marka Bella nad Hudsonem.

Miała na sobie granatowy płaszcz, a pod nim prostą sukienkę. Na nadgarstku nosiła cienką bransoletkę z drewnianym koralikiem, jedyną pamiątkę po domu dziecka. Dziecko spało w nosidełku przy jej piersi.

Grant wszedł kilka minut później. Wyglądał, jakby przez noc postarzał się o dziesięć lat.

— Chcę go zobaczyć — powiedział.

Natalie nawet na niego nie spojrzała.

— Możesz usiąść.

— Nie przyjechałem po wykład.

— Przyjechałeś po syna. To różnica.

Marek położył na stole księgę, kilka wyciągów bankowych i kopię aktu założycielskiego Whitaker Global Capital.

— Pański dziadek, Edward Whitaker, utworzył fundusz powierniczy — powiedział. — Beneficjentem nie miał być jego syn, tylko córka jego wieloletniej księgowej, Evelyn Monroe.

Grant zmarszczył brwi.

— Evelyn Monroe? Nie znam tej osoby.

Natalie położyła dłoń na drewnianym koraliku.

— To moje nazwisko panieńskie.

Grant spojrzał na nią.

— Co?

— Moja matka nazywała się Evelyn Monroe. Zmarła, kiedy miałam trzy lata. Mój opiekun, Samuel Reed, pracował dla twojego dziadka. Przez całe życie mówił mi, że moja rodzina zostawiła po sobie tylko długi.

Marek otworzył księgę.

— Samuel Reed wiedział, że Evelyn posiadała prawo do trzydziestu ośmiu procent udziałów z prawem głosu. Ukrył dokument, ponieważ Patricia próbowała przejąć te udziały po śmierci Edwarda.

Grant wpatrywał się w pożółkłą stronę.

— Dlaczego twoja matka nigdy tego nie odebrała?

— Bo Patricia podpisała za nią zrzeczenie. Fałszywe.

Marek przesunął po stole kopię podpisu.

— Samuel odnalazł oryginał dopiero przed śmiercią. Wtedy dowiedział się, że Patricia przez lata wyprowadzała pieniądze z funduszu na konta powiązane z doradcami i fikcyjnymi spółkami.

— Skąd wiedziała, że jestem córką Evelyn? — zapytał Grant.

Natalie popatrzyła mu w oczy.

— Wiedziała od początku. To dlatego wróżbitka mówiła o kobiecie, która przywróci rodzinie szczęście. Nie chodziło o mój znak zodiaku. Chodziło o moje udziały.

Grant cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś.

— Nasze małżeństwo…

— Było planem. Twoja matka chciała, żebym po ślubie podpisała pełnomocnictwo. Nie podpisałam. Potem zaszłam w ciążę i uznała, że przestraszy mnie dzieckiem.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

Natalie zaśmiała się bez radości.

— Kiedy miałam powiedzieć? Między twoim powrotem od Brielle a pytaniem, czy podpisałam dokumenty?

Marek podał Grantowi wyciągi.

— Trzy lata temu firma była zadłużona. Udziały należące do Natalie zostały użyte jako zabezpieczenie. Nie dlatego, że pańska żona przyniosła szczęście. Dlatego, że jej majątek uratował przedsiębiorstwo.

Grant przewrócił kartkę.

Na każdej stronie widniał podpis Patricii.

Wtedy drzwi otworzyła starsza kobieta w jasnym płaszczu.

— Przepraszam za spóźnienie — powiedziała. — Jestem Helena Cross. Przez dwadzieścia dwa lata prowadziłam księgowość pańskiej matki.

Grant poderwał się z krzesła.

— Pani znała prawdę?

— Znałam jej część. Bałam się mówić.

Helena położyła na stole segregator.

— W dniu ślubu Natalie Patricia kazała mi przelać z funduszu kwotę wystarczającą na spłatę największego długu firmy. W zamian miała dostać udziały Natalie. Przelew został wykonany, ale dokument przeniesienia udziałów nigdy nie został podpisany.

— Dlaczego pani teraz mówi? — spytał Grant.

Helena spojrzała na śpiące dziecko.

— Bo pańska matka próbowała powtórzyć ten sam manewr przy narodzinach wnuka. Tym razem chciała wykorzystać zrzeczenie praw rodzicielskich jako dowód, że Natalie jest niezdolna do opieki.

Natalie otworzyła metalową kasetkę.

W środku znajdował się oryginalny akt funduszu i list Samuela Reeda.

— Samuel zostawił mi to w dniu, w którym urodził się mój syn — powiedziała. — Kazał przekazać dokumenty dopiero wtedy, gdy Patricia spróbuje odebrać mi dziecko.

Grant miał mokre oczy.

— Dlaczego dałaś mi nagranie?

— Żebyś usłyszał, co robiła, kiedy byłeś na Maui. Nie po to, żeby cię upokorzyć. Chciałam sprawdzić, czy potrafisz jeszcze rozpoznać krzywdę, kiedy nie podaje ci jej twoja matka.

Telefon Granta zadzwonił.

Patricia.

Odebrał na głośniku.

— Natychmiast przyjedź do domu — rozkazała. — Zarząd spotyka się za godzinę. Podpiszesz oświadczenie, że Natalie jest niestabilna i ukradła dokumenty firmy.

Grant spojrzał na oryginał aktu funduszu.

— Mamo, czy ty właśnie przyznałaś, że wiesz o dokumentach?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Marek zamknął segregator.

— Rozmowa została zachowana przez system biurowy. Nie musimy niczego dodawać.

Patricia zaczęła krzyczeć.

— Grant, ona chce zabrać ci wszystko!

— Nie — odpowiedział. — Ty zabrałaś wszystko jej.

Rozłączył się.

Natalie wzięła syna na ręce.

— To jeszcze nie koniec.

Telefon Marka zawibrował. Odczytał wiadomość, a jego twarz nagle spoważniała.

— Co się stało? — spytał Grant.

Marek odwrócił ekran.

— Zarząd właśnie anulował dzisiejsze posiedzenie. Patricia zwołała je gdzie indziej i przedstawiła dokument, według którego to ona posiada prawa do udziałów Natalie.

Natalie spojrzała na akt funduszu.

— Oryginał jest tutaj.

— Wiem — powiedział Marek. — Ale Patricia ma coś jeszcze. Twierdzi, że Samuel Reed podpisał drugi dokument przed śmiercią.

Za oknem rzeka odbijała blade światło.

Natalie ścisnęła drewniany koralik na nadgarstku.

— W takim razie jedziemy tam, gdzie go pokaże.

Nie wiedziała jeszcze, że drugi dokument nie był podpisany przez Samuela. Był podpisany przez człowieka, którego Grant uważał za martwego od ponad dwudziestu lat…