Przyjechałam na ranczo, żeby wykarmić dwudziestu dwóch mężczyzn, lecz gdy zapłonęła wędzarnia, Lucien nagle zbladł

Kiedy płomienie dosięgły dachu wędzarni, Lucien Hatcher chwycił mnie za ramię, jakby to właśnie moja obecność sprowadziła pożar na Ironwood Basin.

— Odsuń się! — krzyknął.

Wyrwałam rękę i wbiegłam bliżej. Gorąco uderzyło mnie w twarz, a dym wdarł się pod wełniany kołnierz sukienki. Na belkach wisiały pierwsze połacie mięsa, już ciemne od dymu i soli. Gdyby ogień przeszedł na górne krokwie, stracilibyśmy nie tylko zapasy, ale też całą zimę.

— Jeb! Obudź ludzi! — zawołał Lucien.

— Już biegnę po wiadra! — odkrzyknął ktoś z ciemności.

Mężczyźni wypadli z baraku w koszulach i spodniach, zaspani, głodni i wściekli. Jeden niósł cynowe wiadro, drugi koc, trzeci starą łopatę. Ich buty ślizgały się po zmarzniętym błocie. Nad nami trzaskały suche deski.

Zauważyłam coś, czego Lucien nie widział. Ogień nie zaczął się przy palenisku. Płomienie biegły po ścianie od strony tylnego wejścia, dokładnie tam, gdzie leżały nasączone olejem szmaty.

— Nie lejcie wody na ścianę! — krzyknęłam. — Odciągnijcie mięso i wyłamcie tylną belkę!

— Ona oszalała? — warknął Jeb.

— Jeśli chcesz jeść w marcu, zrób to!

Jeb spojrzał na Luciena. Lucien spojrzał na mnie. Przez sekundę między nami wisiał tylko pomarańczowy blask płomieni.

— Słyszeliście ją! — rozkazał. — Ruszać się!

To wystarczyło. Mężczyźni rzucili się do pracy. Dym szczypał mnie w oczy, ale pamiętałam naukę ojca: ogień zawsze szuka drogi, a człowiek musi ją znaleźć pierwszy. Chwyciłam żelazny hak i zaczęłam podważać belkę. Drewno było śliskie od oleju.

— Josephine, odejdź! — Lucien złapał mnie za talię.

— Jeśli mnie wyniesiesz, wynieś też swoje mięso!

— To nie jest miejsce dla ciebie!

— Właśnie dlatego tu jestem!

Jeb i dwóch innych mężczyzn uderzyli łopatami w ścianę. Belka pękła z hukiem, a przez wyrwę wpadł lodowaty wiatr. Płomienie cofnęły się, jakby ktoś szarpnął je niewidzialną dłonią. Lucien wylał całe wiadro na palące się szmaty.

Pożar zgasł, ale część dachu runęła do środka. Wędzonki wisiały jeszcze na hakach, ociekając sadzą. Stałam po kolana w mokrym popiele, z rękami drżącymi tak mocno, że nie mogłam rozpiąć fartucha.

Wtedy Jeb podniósł coś z ziemi.

Był to mosiężny guzik z wybitym znakiem miejscowej spółki przewozowej. Nie należał do żadnego z naszych ludzi. Na jego krawędzi tkwiła kropla czarnej smoły.

— Znalazłem go przy tylnej ścianie — powiedział.

Lucien zabrał guzik i zacisnął palce.

— Nikomu o tym nie mów.

— Właśnie dlatego powinien pan powiedzieć wszystkim — odparłam.

W jego twarzy pojawiło się coś więcej niż złość. Strach. Nie o mięso. O coś, co od dawna próbował ukryć.

O świcie poszłam do biura, żeby sprawdzić rachunki za sól i drewno. Drzwi były zamknięte, choć wieczorem zostawiłam na biurku listę zakupów. Przez szparę zobaczyłam Luciena pochylonego nad papierami i Gideona Vale’a, jego zarządcę, który przyjechał z miasta dwa dni wcześniej.

— Jeśli ten pożar nie wystarczy, bank zabierze ranczo przed wiosną — mówił Gideon. — Musi pan podpisać sprzedaż stada.

— Nie sprzedam go za połowę wartości.

— Nie będzie pan miał wyboru.

Deska pod moim butem skrzypnęła. Obaj odwrócili głowy.

Gideon uśmiechnął się chłodno.

— Pani Cutler. Ma pani zwyczaj podsłuchiwać?

— Mam zwyczaj sprawdzać, kto próbuje spalić obiad dla dwudziestu dwóch mężczyzn.

Lucien stanął między nami.

— Josephine, wróć do kuchni.

— Nie jestem pańską kucharką.

— Przyjechałaś tu jako moja żona.

— Przyjechałam tu, bo obiecał pan dach, jedzenie i uczciwe warunki. A nie po to, żeby patrzeć, jak pański zarządca prowadzi ranczo prosto w przepaść.

Gideon wsunął dłonie do kieszeni płaszcza. Na jego prawym mankiecie zobaczyłam czarną smugę smoły.

— Proszę uważać, pani Hatcher — powiedział. — Kobiety, które zadają za dużo pytań, często tracą miejsce przy stole.

— A mężczyźni, którzy podpalają wędzarnie, tracą coś więcej.

Tego samego wieczoru, kiedy wszyscy zebrali się w jadalni, Lucien położył na stole mosiężny guzik. Nikt nie tknął misek z gulaszem. Wszyscy patrzyli na metalowy znak.

Jeb nagle wstał.

— Widziałem człowieka przy wędzarni — powiedział. — I wiem, czyj płaszcz miał na sobie.

Gideon poderwał głowę.

A Lucien sięgnął po klucz do zamkniętej szuflady…

CZĘŚĆ 2

Klucz zazgrzytał w zamku, ale zanim Lucien zdążył wysunąć szufladę, Gideon uderzył dłonią w stół.

— To niedorzeczne! — krzyknął. — Będzie pan opierał oskarżenie na słowie parobka?

Jeb nie cofnął się ani o krok. Płomień lampy drżał na jego policzku, a blizna pod lewym uchem wyglądała jak cienka biała kreska.

— Nie jestem ślepy — powiedział. — Widziałem pański płaszcz przy tylnej ścianie.

— Mój płaszcz wisiał w biurze.

— Nie ten, który miał pan na sobie.

W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie tłuszczu z żeliwnej patelni. Lucien otworzył szufladę i wyjął plik rachunków związanych skórzanym rzemieniem. Papier pachniał kurzem i wilgocią.

— To są zapisy dostaw — powiedział. — Gideon twierdził, że kupował sól, mąkę i beczki po cenach z miasta. Ale ktoś płacił dwa razy więcej, a połowa towaru nigdy nie docierała na ranczo.

Gideon zaśmiał się krótko.

— To księgowość, nie dowód podpalenia.

— Nie — odparłam. — Ale pożar, olej, guzik i pańska smoła tworzą już całkiem wyraźny obraz.

Lucien przesunął wzrok na moje dłonie.

— Skąd wiesz, że to smoła?

— Bo mój ojciec naprawiał wozy. Smoła z przewozowych skrzyń ma zapach żywicy i sadzy. Czuć ją z drugiego końca podwórza.

Gideon odsunął krzesło.

— Wystarczy. Nie pozwolę, żeby przybyszka urządzała tu przesłuchanie.

— Nie urządza go ona — powiedział Lucien. — Ja je prowadzę.

Po raz pierwszy od chwili mojego przyjazdu stanął po mojej stronie bez wahania. Poczułam ulgę, ale zaraz potem wrócił niepokój. Mężczyzna taki jak Lucien nie ufał ludziom łatwo. Jeśli teraz patrzył na Gideona jak na wroga, znaczyło to, że podejrzewał go od dawna.

W nocy przenieśliśmy ocalone mięso do starej stodoły. Ściany pachniały sianem, a wiatr wciskał się przez szpary między deskami. Pokazałam mężczyznom, jak zawijać połacie w płótno i układać je na hakach, żeby dym przechodził równomiernie.

— Nie sądziłem, że mięso może mieć tyle zasad — mruknął Jeb.

— Ma ich mniej niż ludzie.

Jeb parsknął śmiechem. Lucien stał przy wejściu i obserwował nas z rękami założonymi na piersi.

— Co teraz? — zapytał.

— Sprzedamy to.

— Co?

— Mięso.

— Miało wyżywić ranczo.

— Wyżywi. A nadwyżka zapłaci za sól, drewno i część długu.

Gideon wszedł do stodoły.

— Nikt nie kupi wędzonej wołowiny z rancza, które nie ma nawet sprawnej wędzarni.

— Kupią, jeśli dostaną towar przed świętem kupców — odpowiedziałam. — W mieście brakuje mięsa. Potrzebujemy tylko opakowań i transportu.

— Nie ma pieniędzy na takie pomysły.

Lucien spojrzał na mnie.

— Ile?

— Dwadzieścia siedem dolarów na papier, sznurek i beczki. Mogę zrobić pierwszą partię w cztery dni.

— Nie dam ci pieniędzy na handel.

— W takim razie daj mi je na ratowanie rancza.

Przez chwilę słyszałam tylko wiatr szarpiący blaszanym okuciem drzwi.

— Dostaniesz je — powiedział w końcu.

Gideon zacisnął szczękę.

Następne dni zamieniły się w gorączkę. Naprawiliśmy część wędzarni, zbudowaliśmy rusztowania z jesionowych drągów i zaczęliśmy porcjować mięso. Każda paczka dostawała kartkę z nazwą rancza, datą solenia i moim podpisem. Nie chciałam sprzedawać zwykłego mięsa. Chciałam sprzedawać pewność, że nie zepsuje się po tygodniu.

Pierwszy kupiec przyjechał w piątek rano. Obejrzał kawałek wołowiny, powąchał go i odgryzł końcówkę.

— Dobre — przyznał. — Ale zapłacę połowę.

— W takim razie wyjdzie pan głodny — odpowiedziałam.

Lucien uniósł brwi. Kupiec spojrzał na mnie, potem na mięso.

— Trzy czwarte ceny.

— Całość.

— Pani jest twarda.

— Nie. Po prostu wiem, ile kosztuje sól.

Zapłacił.

Gdy jego wóz odjechał, mężczyźni wiwatowali, a ja poczułam, że po raz pierwszy Ironwood oddycha własnym rytmem. Wtedy przyjechał posłaniec z miasta. Miał czerwone policzki i kopertę opieczętowaną herbem banku.

Podał ją Lucienowi.

— Termin spłaty został przesunięty na jutro — powiedział. — Jeśli do południa nie zapłaci pan całej zaległości, bank przejmie ranczo i stado.

Lucien rozerwał pieczęć. W środku była kwota większa niż wszystko, co mogliśmy zarobić tej zimy.

— To niemożliwe — wyszeptał.

Wzięłam dokument z jego dłoni. Pod podpisem bankiera znajdowała się druga adnotacja, dopisana innym atramentem.

„Dług zabezpieczony również osobistą poręką Luciena Hatchera.”

— Pan nigdy mi o tym nie powiedział — powiedziałam.

— Bo nie chciałem, żebyś uciekła.

— A jeśli pana podpis został podrobiony?

Lucien spojrzał na Gideona.

Gideon odwrócił się i ruszył ku stajni.

Jeb wybiegł za nim, lecz po chwili wrócił z czymś zaciśniętym w dłoni. Był to kawałek niebieskiego papieru, wyrwany z księgi przewozowej.

— Znalazłem go w siodle Gideona — powiedział. — Jest na nim nazwisko człowieka, który kupuje długi banku.

Lucien rozprostował papier. Twarz miał napiętą.

— To nazwisko mojego brata.

W tej samej chwili z podwórza dobiegł tętent konia. Na nim siedział chłopiec z miasta, blady i przemarznięty.

— Panie Hatcher! — krzyknął. — Bankier nie przyśle nikogo jutro. On już jest w drodze z nakazem przejęcia rancza…

CZĘŚĆ 3

Chłopiec zsunął się z siodła, a Jeb złapał go pod ramiona, zanim upadł na śnieg. Na jego brwiach osiadł lód.

— Kto jedzie z bankierem? — zapytał Lucien.

— Dwóch ludzi i pański brat, Malcolm. Mówili, że zabiorą stado przed południem.

Lucien odwrócił się do Gideona, ale zarządcy nie było już przy stajni. Zostały tylko otwarte drzwi i ślady butów prowadzące za stodołę.

— Zatrzymajcie go! — krzyknął.

Jeb ruszył pierwszy. Ja pobiegłam za nim, podciągając spódnicę nad błotem. W kieszeni miałam mosiężny guzik znaleziony przy wędzarni. Zaciskałam go tak mocno, że krawędź wbiła mi się w skórę.

Dopadliśmy Gideona przy zagrodzie dla koni. Trzymał lejce kasztanowego wałacha i próbował otworzyć bramę.

— Proszę odejść — powiedział. — Sprawa rancza już pana nie dotyczy, Hatcher.

Lucien stanął przed nim.

— Otwórz bramę, Gideon.

— Nie będę słuchał człowieka, który jutro nie będzie miał nawet własnych butów.

— To ty spaliłeś wędzarnię — powiedziałam.

Gideon spojrzał na mnie z pogardą.

— Spaliłem kilka desek. Ranczo i tak było stracone.

Te słowa zawisły nad podwórzem. Jeb zatrzymał się z ręką na ogrodzeniu. Lucien patrzył na Gideona nieruchomo.

— Powtórz — powiedział.

Gideon zrozumiał, że sam się zdradził, lecz było już za późno.

— Miałem doprowadzić do sprzedaży stada. Pański brat chciał kupić ziemię za długi. Pan odmawiał, więc trzeba było sprawić, żeby bank dostał powód do natychmiastowego przejęcia.

— Mój brat? — Lucien zrobił krok naprzód.

— Malcolm miał umowę z bankiem. Ja miałem dostać stanowisko zarządcy i udział w zyskach.

— A podpis pod moją poręką? — zapytałam.

Gideon roześmiał się nerwowo.

— Pański mąż podpisał go sam. Niech pani nie udaje, że go pani zna.

Lucien pobladł.

— Nie podpisałem żadnej poręki.

— Podpisał pan akt sprzedaży bydła trzy miesiące temu. Ostatnia strona została podmieniona — odezwał się Jeb.

Wszyscy odwróciliśmy się ku niemu.

Jeb wyjął z kieszeni złożony kawałek papieru.

— Pracowałem kiedyś w biurze notariusza w Santa Fe. Wiem, jak wygląda numer rejestru i jak układa się pieczęć. Ten dokument ma numer wcześniejszy niż akt, do którego go dopięto. Ktoś wyciął stronę i wsunął inną.

Gideon rzucił się na niego. Lucien chwycił zarządcę za kołnierz i przycisnął do słupa ogrodzenia.

— Gdzie jest oryginał? — zapytał.

— W biurze banku.

— Kłamiesz.

— Nie. Malcolm trzyma go w sejfie.

Wtedy z drogi dobiegł dźwięk dzwonków. Nad wzgórzem pojawił się czarny powóz, a za nim dwóch jeźdźców. Malcolm Hatcher siedział z przodu, w czystym płaszczu i rękawiczkach z jasnej skóry. Obok niego jechał mężczyzna z metalową skrzynką.

— Wypuśćcie Gideona — zawołał Malcolm. — Przyjechałem zakończyć tę farsę.

Lucien puścił zarządcę, ale nie odsunął się od niego.

Malcolm zszedł z powozu i rozwinął dokument.

— Na mocy umowy bank przejmuje stado, budynki i ziemię. Macie godzinę na spakowanie rzeczy osobistych.

— A jeśli odmówię? — zapytał Lucien.

— Wtedy zostaniesz bezdomnym dłużnikiem.

Podeszłam do Malcolma. Papier w jego rękach był gruby, kremowy, z czerwoną pieczęcią. Na dole widniał podpis Luciena. Ale obok podpisu była mała plama atramentu, rozlana przez włókna papieru.

— To nie jest dokument z pańskiego sejfu — powiedziałam.

Malcolm uśmiechnął się.

— Proszę nie dotykać rzeczy, których pani nie rozumie.

— Rozumiem papier. Przez lata pakowałam w niego mięso. Ten arkusz został namoczony i wysuszony. Dlatego atrament rozlał się tylko przy dopisanej stronie.

Malcolmowi drgnęła ręka.

Jeb podszedł bliżej.

— A ja rozumiem rejestry. Numer aktu jest fałszywy.

Z powozu wysiadł drugi mężczyzna. Starszy, z drewnianą laską i siwymi wąsami. Znałam go. Był dostawcą z miasta, tym samym, który przywoził nam beczki.

— To prawda — powiedział. — Widziałem, jak Gideon wynosił z banku księgę zabezpieczeń. Wpis dotyczący Ironwood dopisano po zamknięciu rejestru.

Malcolm odwrócił się do niego.

— Ty przeklęty głupcze.

— Byłem głodny — odpowiedział starzec. — Ale nie aż tak, żeby sprzedać cudzą ziemię.

Lucien wyrwał dokument z dłoni brata.

— Co dokładnie obiecałeś bankowi?

Malcolm spojrzał na ranczo, na stado i na dym unoszący się nad prowizoryczną wędzarnią.

— Chciałem tylko odzyskać to, co ojciec zostawił rodzinie.

— Ojciec zostawił je mnie, bo wiedział, że ty sprzedasz nawet własne nazwisko.

Malcolm wyciągnął z kieszeni drugi papier.

— Jest jeszcze jedna rzecz. Dług Luciena nie wynosił dwunastu tysięcy. Wynosi dwadzieścia osiem. Odsetki naliczano przez trzy lata.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach. Lucien spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam nie gniew, lecz rezygnację.

— Jeśli to prawda, ranczo i tak przepadnie — powiedział.

Wtedy Jeb wskazał na stos beczek ustawiony przy stodole.

— Nie, jeśli sprzedamy wszystko, co już zrobiliśmy.

Malcolm roześmiał się.

— Kilka beczek mięsa nie spłaci dwudziestu ośmiu tysięcy.

— Nie kilka — odpowiedziałam. — Trzydzieści sześć.

Wszyscy spojrzeli na mnie.

— Wysłałam próbki do kupców z trzech miast. Każdy zamówił kolejną partię. Jeśli zdążymy z dostawą przed targiem, zarobimy więcej niż na samym stadzie.

Malcolm zmrużył oczy.

— Nie macie prawa sprzedawać bydła objętego zabezpieczeniem.

— Nie sprzedajemy bydła — powiedziałam. — Sprzedajemy produkt, który powstał z mięsa przeznaczonego na wyżywienie pracowników. A umowa nie przewiduje sprzedaży zakonserwowanej żywności.

Lucien spojrzał na mnie.

— Masz plan.

— Mam cztery dni, dwudziestu dwóch ludzi i wędzarnię, której nie zdążyli spalić.

Malcolm schował dokumenty do teczki.

— Jeśli jutro nie zapłacicie połowy długu, wrócę z prawdziwym aktem.

— Wróć — odpowiedziałam. — Tylko przywieź większy powóz.

Odjechali przed zmrokiem. Gideon został przywiązany do słupa, pilnowany przez Jeba i dwóch parobków. A kiedy zaczęliśmy liczyć zamówienia, do Luciena podszedł posłaniec z miasta i wręczył mu małą kartkę.

Lucien przeczytał ją przy świetle lampy. Potem spojrzał na mnie tak, jakby właśnie zobaczył na papierze coś gorszego od długu.

— Josephine — powiedział cicho. — Kupcy nie chcą tylko mięsa. Chcą, żebyś została ich dostawcą na cały przyszły rok…