CZĘŚĆ 4 — W trzydziestym piątym tygodniu ciąży kazałam niewiernemu mężowi spędzić Wigilię z kochanką, a jego twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

To był Richard Rothman.

Nora przeczytała wiadomość jeszcze raz, a potem spojrzała na mnie.

— Znasz go?

— Znałam jego córkę. Richard był wspólnikiem mojego ojca.

Evan wyrwał telefon z jej dłoni.

— To niemożliwe.

— W październiku byłeś na jego pogrzebie — powiedziałam. — Ale nie na pogrzebie Richarda. Na pogrzebie jego brata, który zmarł tydzień wcześniej.

Jego twarz stała się napięta.

— Skąd to wiesz?

— Bo Richard zadzwonił do mnie sześć tygodni temu.

Mallory cofnęła się pod choinkę.

— Powiedziałeś, że nie żyje.

— Musiałem tak powiedzieć — odparł Evan. — Gdybyście wiedziały, że jest w szpitalu, wszystko by się skomplikowało.

— Wszystko już było skomplikowane — odpowiedziałam.

Kolejny skurcz ścisnął mój brzuch. Oparłam się o stół i zamknęłam oczy. Pod palcami czułam zadrapanie w drewnie, drobną nierówność, którą znałam od dnia zakupu tego stołu.

Nora natychmiast znalazła się przy mnie.

— Oddychaj powoli.

— Nie chcę, żeby on jechał z nami.

— Nie pojedzie.

Evan zrobił krok.

— Claire, proszę. Nie rób tego. Porozmawiajmy spokojnie.

— Spokojnie rozmawiałam z tobą przez osiem miesięcy. Pytałam, gdzie byłeś. Pytałam, dlaczego zmieniłeś hasła do kont. Pytałam, czemu przestałeś patrzeć mi w oczy. Za każdym razem odpowiadałeś, że jestem zmęczona.

— Chciałem uratować firmę.

— Chciałeś ocalić nazwisko, które nosiłeś na wizytówkach.

Pani Alvarez otworzyła metalowe pudełko. W środku leżały pendrive, dwa klucze i gruby notes z czerwonym grzbietem.

— Claire, powinnaś wiedzieć wszystko — powiedziała. — Zatrzymałam kopie, bo bałam się, że któregoś dnia zrzuci winę na mnie.

Evan odwrócił się do niej.

— Pracowałaś dla mnie przez dziesięć lat.

— Właśnie dlatego wiem, jak pan działa.

Podała mi notes. Na każdej stronie widniała data, kwota i inicjały Mallory. Przy ostatnim wpisie znajdowała się suma większa niż wszystkie wcześniejsze razem.

— Siedemset dwadzieścia tysięcy — powiedziałam.

Mallory przycisnęła dłoń do ust.

— To miało być wynagrodzenie po sprzedaży udziałów.

— Nie było żadnej sprzedaży — odparł Evan.

— Obiecałeś mi połowę.

— Obiecałem ci przyszłość.

— Obiecałeś mi, że rozwiedziesz się z Claire.

Evan zamilkł na moment. Nie dlatego, że zabrakło mu odpowiedzi. Po prostu w pokoju było już zbyt wiele osób, które znały prawdę.

— Nigdy nie chciałem jej skrzywdzić — powiedział.

— A jednak podpisałeś za nią dokumenty — odpowiedziałam.

Telefon Nory zadzwonił ponownie. Tym razem połączenie było ze szpitala.

— Karetka jest w drodze — powiedziała. — Warunki na ulicach są fatalne.

— Mam samochód — rzucił Evan.

— Nie pojedziesz z nami — powiedziałam.

— Claire, jeśli urodzisz dzisiaj, chcę być przy dziecku.

— Będziesz miał możliwość zobaczyć córkę, kiedy lekarze uznają, że to bezpieczne. Nie dostaniesz jednak prawa do tego, żeby prowadzić mnie pod presją do szpitala, a potem udawać przed światem kochającego męża.

Wyszedł na ganek i wyciągnął telefon. Widziałam przez szybę, jak dzwoni do banku.

— Zablokowali rachunek — powiedziała pani Alvarez.

Evan wrócił do środka.

— To twoja sprawka.

— Nie. To decyzja banku po otrzymaniu kopii pełnomocnictwa i dokumentów fundacji.

— Zrujnujesz mnie.

— Sam podpisałeś swoją ruinę.

— Nie możesz odebrać mi firmy.

— Nie chcę twojej firmy. Chcę, żebyś przestał używać mojego nazwiska, moich pieniędzy i mojego dziecka jako zabezpieczenia.

Syrena karetki przecięła noc. Nora pomogła mi włożyć płaszcz. Z kieszeni wypadł mały drewniany aniołek, który kupiłam na jarmarku bożonarodzeniowym dla córki. Podniosłam go i zacisnęłam w dłoni.

Evan patrzył na mnie przy choince.

— Czy kiedykolwiek mnie kochałaś? — zapytał.

To było pytanie, którego się nie spodziewałam.

— Tak.

Jego ramiona opadły.

— A teraz?

— Teraz kocham prawdę bardziej niż wspomnienie o tobie.

Nie krzyczał. Nie próbował mnie zatrzymać. Został w salonie między prezentami oznaczonymi słowem „Tata” i torbą, którą spakował na noc z Mallory.

W karetce Nora trzymała mnie za rękę.

— Wszystko przygotowałaś wcześniej? — zapytała.

— Od dnia, kiedy znalazłam pierwszy przelew.

— Dlaczego nic mu nie powiedziałaś?

— Bo chciałam zobaczyć, dokąd pójdzie, kiedy będzie przekonany, że nadal jestem ślepa.

O świcie urodziła się Amelia Bennett. Ważyła niewiele, ale oddychała samodzielnie. Kiedy położono ją na mojej piersi, miała zaciśniętą dłoń i zmarszczone brwi, jakby już protestowała przeciwko światu.

Evan przyjechał do szpitala dopiero po południu. Nie wszedł na oddział. Zostawił przy recepcji kopertę dla mnie.

W środku znajdował się akt urodzenia, obrączka i kartka napisana jego pismem.

„Nie proszę o wybaczenie. Proszę tylko, żebyś nie ukrywała przede mną córki”.

Nie odpowiedziałam na kartkę.

Pani Alvarez dostarczyła dokumenty fundacji do banku. Przelewy zostały zablokowane, a Mallory podpisała ugodę, oddając firmie pieniądze, które jeszcze posiadała. Evan stracił stanowisko, udziały i możliwość zarządzania projektem w Aspen. Nie dlatego, że ktoś chciał go upokorzyć, lecz dlatego, że po raz pierwszy jego własne podpisy przestały działać na jego korzyść.

Richard Rothman odwiedził mnie w szpitalu tydzień później. Przywiózł kopię listu mojego ojca, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

„Jeśli Claire kiedyś będzie musiała wybrać między ochroną nazwiska a ochroną dziecka, oddaj jej wszystkie narzędzia. Ona będzie wiedziała, co zrobić”.

Przeczytałam list dwa razy.

Potem schowałam go do szuflady obok aktu urodzenia Amelii.

Evan zobaczył córkę dopiero po podpisaniu dokumentów dotyczących opieki i spłaty pieniędzy. Stał przy łóżeczku, nie dotykając go.

— Mogę ją wziąć na ręce? — zapytał.

Spojrzałam na Amelię, a potem na niego.

— Możesz. Ale nie wolno ci obiecywać jej rzeczy, których nie zamierzasz dotrzymać.

Podniósł córkę ostrożnie, jakby trzymał coś, co mogło pęknąć od jednego kłamstwa.

Amelia otworzyła oczy.

Evan zaczął płakać, lecz nie odwróciłam wzroku. To nie był mój obowiązek pocieszać go za życie, które sam zniszczył.

Kiedy pielęgniarka przyszła po dziecko, Evan oddał je bez słowa. Amelia zacisnęła palce na drewnianym aniołku zawieszonym przy łóżeczku.

Evan spojrzał na małą figurkę.

— Wybrałaś jej imię jeszcze przed Wigilią? — zapytał.

— Tak.

— Wiedziałaś, że wszystko się skończy?

— Wiedziałam, że coś musi się skończyć.

Wyszedł z oddziału z pustymi rękami.

A ja pochyliłam się nad córką i poprawiłam kocyk, słuchając, jak drewniany aniołek cicho uderza o szczebelki łóżeczka.

— Twój tata chciał sprzedać nasze niebo — szepnęłam. — Ale nie wiedział, że to ty będziesz miała ostatnie słowo.