Przyjęłam opiekę nad sparaliżowanym szefem mafii, lecz po jego pierwszym rozkazie nawet ochroniarz przestał się uśmiechać

Szklanka whisky roztrzaskała się o kamienną ścianę dokładnie w chwili, gdy przekroczyłam próg gabinetu Gabriela Romano.

Odłamki odbiły się od podłogi i przeleciały kilka centymetrów od mojej twarzy. Nie zdążyłam nawet odstawić torby.

— Wynoś się — warknął z wózka.

Miał czterdzieści jeden lat, szerokie ramiona i oczy tak ciemne, jakby przez ostatnie trzy miesiące nie widział w nich nic poza własną nienawiścią. Od pasa w dół jego ciało było nieruchome. Górna połowa nadal przypominała człowieka, który jednym telefonem potrafił zatrzymać statek w porcie albo zamknąć czyjąś firmę.

— Nie potrzebuję pielęgniarki — powiedział. — Nie potrzebuję nikogo. Zwłaszcza kobiety, która wygląda, jakby zjadła trzy poprzednie.

W korytarzu zapadła cisza.

Ochroniarz przy drzwiach odwrócił wzrok. Starsza gospodyni zacisnęła palce na fartuchu. Ja natomiast przykucnęłam i zaczęłam zbierać kawałki szkła.

Na moim lewym nadgarstku zadźwięczała mała mosiężna zawieszka przy czerwonej ceramicznej bransoletce. Mama kupiła ją na targu w Krakowie, kiedy miałam siedemnaście lat. Powiedziała wtedy, że dźwięk dzwoneczka przypomni mi, iż nawet w najciemniejszym pokoju ktoś może usłyszeć, że nadchodzę.

— Jeśli chce pan mnie wyrzucić, proszę zrobić to po pierwszej zmianie — odpowiedziałam. — Teraz musi pan dostać leki.

Jego spojrzenie stwardniało.

— Nie dotykaj mnie.

— Nie zamierzałam. Chyba że przestanie pan oddychać.

Przez sekundę patrzyliśmy na siebie bez ruchu. Czułam, jak serce uderza mi pod żebrami, ale nie pozwoliłam, żeby strach pokazał się na twarzy. Przez pięć lat pracowałam z pacjentami, którzy krzyczeli, pluli i próbowali uderzać. Gabriel był tylko kolejnym człowiekiem, któremu ból odebrał resztki cierpliwości.

Tyle że w jego domu ból miał ochroniarzy z bronią.

Dzień wcześniej agencja wysłała mi trzy wiadomości. W pierwszej koordynatorka napisała, że klient jest trudny. W drugiej błagała, żebym zadzwoniła przed przyjęciem zlecenia. W trzeciej, nagranej o jedenastej czterdzieści siedem w nocy, powiedziała, że Gabriel rzucił pełnym nocnikiem w poprzednią pielęgniarkę.

Nie oddzwoniłam.

Pracowałam kiedyś na zamkniętym oddziale psychiatrycznym. Widziałam gorsze rzeczy przed śniadaniem.

Teraz, o dziewiątej rano, stałam w jego domu na Long Island, obok okna z widokiem na zamarznięty ogród, i sprawdzałam listę leków.

— O dziewiątej piętnaście morfina — powiedziałam. — O dziewiątej trzydzieści lek przeciwskurczowy. Proszę podać mi rękę.

— Nie będziesz mi rozkazywać.

— To nie rozkaz. To plan leczenia.

— Wiesz, kim jestem?

— Pacjentem z urazem trzeciego kręgu piersiowego.

Jego szczęka drgnęła.

— Uważaj.

— Właśnie to robię od chwili, gdy weszłam do środka.

Pierwszy dzień minął na wojnie o wszystko: o tabletki, o ciśnienie, o zmianę opatrunku i o to, żeby nie podpalił własnej złości. O trzynastej rozbił porcelanowy kubek. O siedemnastej kazał ochroniarzowi wyrzucić moją torbę za bramę.

O dwudziestej drugiej, gdy przygotowywałam mu kolację, usłyszałam głuchy odgłos upadku.

Gabriel leżał obok wózka, z dłonią zaciśniętą na dywanie.

— Nie wołaj nikogo — syknął.

— Muszę pana podnieść.

— Powiedziałem, żebyś nikogo nie wołała.

Podeszłam bliżej. Mosiężny dzwoneczek przy mojej bransoletce zabrzęczał. Gabriel spojrzał na niego i nagle zbladł.

— Skąd to masz? — zapytał.

— Od matki.

Jego oddech stał się płytki.

— Jak nazywała się twoja matka?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, na korytarzu rozległy się szybkie kroki. Drzwi otworzyły się z impetem, a jeden z ochroniarzy trzymał w ręku czarną teczkę.

— Szefie — powiedział. — To znaleziono w samochodzie pielęgniarki.

Gabriel spojrzał najpierw na teczkę, potem na mnie. Ochroniarz położył ją na stole i wyciągnął rękę do zamka……

CZĘŚĆ 2

…lecz zanim zdążył go otworzyć, Gabriel poderwał się tak gwałtownie, że koła jego wózka zaskrzypiały na marmurowej podłodze.

— Zostaw ją — rozkazał.

Ochroniarz, którego nazywano Niko, zatrzymał palce nad metalowym zamkiem.

— W samochodzie była pod siedzeniem. Nie należała do rzeczy, które podała w zgłoszeniu.

— Powiedziałem, żebyś ją zostawił.

Gabriel miał twarz białą jak ściana. Nie wyglądał na człowieka, który boi się zawartości teczki. Wyglądał na człowieka, który już ją zna.

Stałam przy stole, czując pod skórą własne tętno. Czerwona ceramiczna bransoletka przesuwała się po nadgarstku, a mosiężny dzwoneczek stukał o krawędź blatu.

— To nie jest moja teczka — powiedziałam.

— Wiem — odparł Gabriel.

— Skąd?

Nie odpowiedział.

Niko spojrzał na mnie z ponurą miną.

— W środku może być coś, co wyjaśni, dlaczego przyjęłaś tę pracę.

— Przyjęłam ją, bo agencja potrzebowała pielęgniarki.

— A twoja matka? — zapytał Gabriel.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

— Co ma do tego moja matka?

— Jak miała na imię?

— Elena Carter.

W pokoju zrobiło się zimniej.

Gabriel odwrócił głowę. Jego prawa dłoń zacisnęła się na poręczy wózka tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Wyjdźcie — powiedział.

— Szefie, ale teczka…

— Wyjdźcie!

Niko zawahał się, lecz w końcu odsunął się od stołu. Drugi ochroniarz zamknął drzwi. Zostaliśmy sami, z czarną teczką między nami.

— Czy znał pan moją matkę? — spytałam.

— Znałem kobietę, która pracowała dla mojego ojca.

— Moja matka nie pracowała dla gangsterów.

— Wszyscy tak mówią o zmarłych.

To zabolało bardziej, niż powinno. Mama zmarła osiem lat wcześniej, w mieszkaniu na Queens, z rachunkami za prąd przypiętymi magnesem do lodówki. Nigdy nie opowiadała o pracy poza tym, że zajmowała się księgowością w firmie transportowej.

— Jeśli znał pan moją matkę, proszę mówić jasno.

— Nie tutaj.

— To mój samochód. Moja teczka. Moja rodzina. Mam prawo wiedzieć.

Gabriel spojrzał na mnie z czymś, czego wcześniej u niego nie widziałam. Nie była to złość. To był wstyd.

— Twój ojciec żyje? — zapytał.

— Nie wiem. Odszedł, kiedy miałam sześć lat.

— Nie odszedł.

Podłoga jakby zniknęła mi spod stóp.

— Co pan powiedział?

Gabriel zacisnął usta. Potem wskazał brodą na teczkę.

— Otwórz.

— Przed chwilą nie chciał pan, żeby Niko jej dotykał.

— Niko nie wie, czego szukać.

— A pan wie?

— Wiem, czego się boję.

Otworzyłam zamek. W środku leżała koperta z kremowego papieru, pendrive, kilka odbitek zdjęć i cienki notes. Na pierwszej fotografii zobaczyłam młodą kobietę stojącą przy ciężarówce. Miała moje oczy.

Mama.

Obok niej stał mężczyzna, którego nie znałam, ale którego twarz od razu wydała mi się dziwnie bliska.

— To mój ojciec? — wyszeptałam.

Gabriel nie odpowiedział.

Przerzuciłam zdjęcie. Na odwrocie ktoś napisał datę sprzed dwudziestu dziewięciu lat oraz jedno zdanie: Nie ufaj Lucie.

— Kim jest Luca?

— Moim młodszym bratem.

Wtedy na podjeździe zahamował samochód. Przez okno zobaczyłam czarnego sedana, który zatrzymał się pod schodami. Gabriel wyprostował się w wózku, a jego twarz zmieniła się w maskę.

— Zamknij teczkę — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo Luca właśnie przyjechał.

Drzwi wejściowe otworzyły się, zanim ktokolwiek zdążył zapukać. Do holu wszedł elegancki mężczyzna w beżowym płaszczu. Uśmiechał się spokojnie, lecz jego wzrok natychmiast zatrzymał się na fotografii w mojej dłoni.

— Bryley Carter — powiedział. — Powinnaś natychmiast wrócić do domu.

— Skąd zna pan moje nazwisko?

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

— Gabriel, nie powiedziałeś jej jeszcze, dlaczego naprawdę została zatrudniona?

Gabriel patrzył na niego bez mrugnięcia.

Luca położył na stole drugą kopertę i przesunął ją w moją stronę.

— W tej znajdziesz odpowiedź — powiedział. — O ile odważysz się ją otworzyć……

CZĘŚĆ 3

…Nie zdążyłam dotknąć drugiej koperty, bo Gabriel chwycił ją jednym ruchem i przyciągnął do siebie.

— Luca, wyjdź z mojego domu.

— Nadal wydajesz rozkazy, choć nie potrafisz sam wyjechać z pokoju — odpowiedział jego brat.

W tej samej chwili w drzwiach pojawił się Niko. Trzymał dłoń na kaburze, lecz Gabriel uniósł rękę.

— Nikt nie wychodzi — powiedziałam. — Dopóki nie dowiem się, dlaczego moja rodzina znajduje się w waszych dokumentach.

Luca zaśmiał się cicho.

— Masz charakter po matce.

— Znałeś ją?

— Znałem wszystkich, którzy pracowali dla Romano.

Gabriel spojrzał na niego z taką nienawiścią, że przez chwilę pomyślałam, iż zapomniał o własnym paraliżu.

— Otwórz pierwszą kopertę — powiedział do mnie. — Nie tę od niego.

Rozerwałam kremowy papier. W środku znajdował się list napisany nierównym charakterem pisma oraz mała karta pamięci. Na górze listu widniało imię mojego ojca: Thomas Carter.

Czytałam na głos.

— Bryley, jeśli kiedykolwiek zobaczysz Gabriela Romano, nie wierz w to, co powiedzą ci jego ludzie. To nie on wydał rozkaz. Zrobił wszystko, żeby powstrzymać człowieka, który chciał przejąć rodzinę. Jeśli Gabriel żyje, powiedz mu, że Elena dotrzymała słowa.

Głos załamał mi się na ostatnim zdaniu.

Gabriel zamknął oczy.

— Twój ojciec był kierowcą mojego ojca — powiedział. — Twoja matka prowadziła księgi. Oboje odkryli, że Luca sprzedawał informacje ludziom, którzy chcieli zabić mnie i mojego brata.

— Dlaczego nie powiedzieli mi tego wcześniej?

— Bo próbowali cię ochronić.

Luca prychnął.

— Wzruszająca historia. Szkoda, że nieprawdziwa.

Podłączyłam kartę pamięci do telefonu. Niko zamknął drzwi. Z głośnika wydobył się szum, potem głos Gabriela sprzed trzech miesięcy.

— Nie strzelaj. Luca, odłóż broń.

Drugi głos odpowiedział spokojnie:

— Jeśli przeżyjesz, wszystko stracę.

Na nagraniu rozległ się huk. Potem krzyk. Głos Gabriela, urywany i słaby, wypowiedział jedno zdanie:

— To ty kazałeś mu strzelać.

Nagranie ucichło.

W pokoju słychać było tylko tykanie zegara.

Luca cofnął się o krok.

— To można podrobić.

— Nie — powiedział Gabriel. — Nagranie pochodzi z mojego telefonu. Zostało automatycznie zapisane w chmurze, zanim Luca go zabrał.

— A twój ojciec? — spytałam.

Gabriel popatrzył na mnie.

— Thomas próbował mnie wyciągnąć z samochodu. Luca kazał swoim ludziom go zabić. Elena uciekła z dowodami. Przez lata myślałem, że nie żyje. Nie wiedziałem, że zdążyła urodzić cię i ukryć wszystko.

Łzy zapiekły mnie pod powiekami.

— Dlaczego mnie zatrudniłeś?

— Nie zatrudniłem cię. Luca podsunął twoje nazwisko agencji. Chciał sprawdzić, czy coś wiesz.

Odwróciłam się do Luki.

— Chciałeś mnie przestraszyć?

— Chciałem wiedzieć, gdzie jest druga kopia.

Gabriel spojrzał na moją bransoletkę. Mosiężny dzwoneczek cicho zabrzęczał.

— Elena nosiła taki sam — powiedział. — Kiedy leżałem po postrzale, tylko dźwięk tego dzwoneczka pozwalał mi odzyskać oddech. Kiedy dziś go usłyszałem, wiedziałem, że jesteś jej córką.

— I dlatego pozwoliłeś mi się dotykać?

Przez chwilę nie odpowiedział.

— Nie pozwalałem. Po prostu przy tobie nie czułem, że ktoś próbuje mnie kontrolować.

Luca nagle wyciągnął telefon.

— Za późno — powiedział. — Jeśli nie zadzwonię za pięć minut, ludzie na zewnątrz spalą archiwum i zabiją każdego, kto w nim jest.

Niko ruszył w jego stronę, lecz Luca nacisnął ekran.

— Myślisz, że to koniec? — spytał.

Wtedy telefon Gabriela zadzwonił. Na wyświetlaczu pojawił się numer kliniki, do której Luca wysłał dokumenty.

Gabriel odebrał. Słuchał przez kilka sekund, a potem jego twarz całkowicie straciła kolor.

— Co się stało? — zapytałam.

Odłożył telefon.

— W klinice znaleziono człowieka, który miał zniszczyć kopię dowodów. Zostawił zeznanie.

Luca przestał się uśmiechać.

Gabriel spojrzał na mnie.

— I powiedział, kto wydał rozkaz zabicia twojej matki……