Zgodziłam się urodzić dziecko brata, lecz gdy odwrócił córkę, jego twarz nagle pobladła

Kilka minut po porodzie mój brat bliźniak oddał mi swoją nowo narodzoną córkę i powiedział, że nie może zabrać jej do domu.

Leżałam na szpitalnym łóżku, wyczerpana do granic możliwości, z włosami przyklejonymi do karku i mokrym prześcieradłem pod plecami. Na mojej piersi spała maleńka dziewczynka. Jej palce zaciskały się na rogu kremowego kocyka, tego samego, który Emily wyszywała przez trzy miesiące.

— Jason, co ty mówisz? — zapytałam.

Mój brat stał przy łóżku, blady jak ściana. Jeszcze chwilę wcześniej jego żona płakała ze szczęścia, całując dziecko w czoło. Teraz Emily patrzyła na niego tak, jakby nagle zobaczyła obcego człowieka.

— Nie mogę jej wziąć — powtórzył.

— Przecież to twoja córka.

— Marta, odwróć ją. Proszę.

Jego głos załamał się przy ostatnim słowie.

Znałam Jasona od pierwszego oddechu. Byliśmy bliźniakami, a przez całe życie ludzie mylili nasze twarze, choć charakter mieliśmy zupełnie różny. On zawsze pierwszy wyciągał rękę, kiedy ktoś cierpiał. To on siedział ze mną na podłodze po rozwodzie i trzymał mój kubek z zimną herbatą, kiedy nie byłam w stanie przestać płakać.

Dlatego zgodziłam się zostać ich surogatką.

Jason i Emily przez siedem lat walczyli o dziecko. Leczenie, zastrzyki, badania, kolejne poronienia. Widziałam, jak nadzieja w ich mieszkaniu zmieniała się w ostrożne milczenie. Kiedy lekarz powiedział, że zarodek się przyjął, Emily kupiła maleńką sukienkę w żółte kaczuszki. Jason postawił łóżeczko w pokoju obok sypialni i przez tydzień nie pozwalał nikomu go dotykać.

Każde kopnięcie dziecka pod moim sercem było dla nich świętem.

Teraz Jason odsuwał się od własnej córki.

— Powiedz mi, co się dzieje — zażądała Emily. — Natychmiast.

Na korytarzu przejechał wózek z metalową tacą. Kółko zaskrzypiało, a ja poczułam, że całe ciało mam zimne mimo gorąca bijącego od lamp nad łóżkiem.

Jason wskazał na dziecko.

— Spójrz na jej plecy.

— Widzę ją — odpowiedziałam. — Jest zdrowa. Oddycha.

— Nie wiesz, co widzisz.

Emily podeszła bliżej. Jej dłonie drżały tak mocno, że obrączka uderzała o paznokieć.

— Jason, jeśli to jakiś żart…

— To nie jest żart.

Ostrożnie uniosłam kocyk i przekręciłam niemowlę na bok. Dziewczynka zapłakała cicho. Na jej plecach, tuż nad lewą łopatką, znajdowało się znamię wielkości monety. Miało kształt cienkiego półksiężyca, ale przez środek biegła jasna, niemal biała kreska.

Jason zakrył usta dłonią.

Emily wydała z siebie krzyk, który przyciągnął pielęgniarki z sąsiedniej sali.

— Co to jest? — zapytałam.

Nikt nie odpowiedział.

Do pokoju wbiegła pielęgniarka, za nią lekarz i kobieta z identyfikatorem przypiętym do granatowego fartucha. Kiedy zobaczyła plecy dziecka, zatrzymała się tak gwałtownie, że dokumenty wysunęły się jej z rąk.

Jason chwycił mnie za nadgarstek.

— Marta, nie oddawaj jej nikomu, dopóki nie sprawdzimy jednej rzeczy.

— Jakiej rzeczy?

Wtedy kobieta w granatowym fartuchu podniosła z podłogi cienką teczkę i powiedziała:

— Państwo nie powinni byli zobaczyć tego znaku…

Sięgnęła do dokumentów, a Emily zrobiła krok w jej stronę…

CZĘŚĆ 2

Sięgnęła do dokumentów, a Emily zrobiła krok w jej stronę.

— Co pani powiedziała? — zapytała.

Kobieta pobladła. Na plakietce widniało nazwisko doktor Lena Wysocka, koordynatorka programu leczenia niepłodności, w którym uczestniczyli Jason i Emily.

— Proszę odłożyć teczkę — polecił lekarz. — Najpierw zbadajmy dziecko.

— Nie — powiedział Jason. — Najpierw chcę wiedzieć, dlaczego ona rozpoznała znamię.

Pielęgniarka próbowała zabrać mi niemowlę, ale przycisnęłam córkę do piersi. Nikt nie musiał mi mówić, że stało się coś potwornego. Widziałam to po twarzy Jasona. Widziałam po tym, jak Emily patrzyła na doktor Wysocką, jakby właśnie usłyszała wyrok.

— To może być zwykłe znamię — powiedział lekarz.

— Nie jest zwykłe — odpowiedziała doktor Wysocka.

— Skąd pani to wie?

Nie odrywała wzroku od pleców dziecka.

— Bo widziałam je wcześniej.

W pokoju zapadła ciężka cisza. Słychać było tylko piknięcia aparatury i cichy płacz dziewczynki.

— Gdzie? — spytałam.

Doktor Wysocka zacisnęła palce na teczce.

— W dokumentacji medycznej.

— Czyjej?

Nie odpowiedziała.

Jason podszedł do niej tak szybko, że metalowa poręcz łóżka zadrżała.

— Czyjej dokumentacji?

— Pana żony.

Emily cofnęła się, jakby ktoś ją uderzył.

— Mojej?

— Nie. Dziecka, które miało być urodzone z państwa zarodka.

Serce podeszło mi do gardła.

Przez moment nikt się nie poruszył. Potem Emily zaczęła kręcić głową.

— To niemożliwe. Nasz zarodek został przebadany. Mówiono nam, że transfer się udał.

— Transfer się odbył — powiedziała doktor Wysocka. — Ale później wydarzyło się coś, czego nie wpisano do głównego raportu.

Jason chwycił teczkę.

— Dlaczego nie wpisano?

— Proszę oddać dokumenty.

— Nie.

Szarpnął za okładkę. Z wnętrza wysunęła się kartka z tabelą i pojedynczą fotografią. Doktor Wysocka próbowała ją zasłonić, lecz zdążyłam zobaczyć fragment obrazu: niewyraźne plecy niemowlęcia i ten sam półksiężyc z jasną kreską.

Emily zakryła twarz.

— To moje dziecko? — wyszeptała.

— Nie wiem — odparła doktor Wysocka.

— Niech pani nie kłamie! — krzyknął Jason.

Niemowlę zaczęło płakać głośniej. Kołdra zsunęła się z mojego ramienia, a na skórze poczułam chłód klimatyzacji. Przytuliłam dziewczynkę mocniej, choć nie wiedziałam już, czy trzymam dziecko mojego brata, obcych ludzi, czy kogoś, kogo przez dziewięć miesięcy nosiłam pod sercem bez prawa poznania prawdy.

— Powiedzcie mi wszystko — zażądałam. — Natychmiast.

Doktor Wysocka spojrzała na Jasona.

— Państwa zarodek nie został przeniesiony do Marty.

Emily zachwiała się.

— Co?

— W dniu zabiegu doszło do pomyłki w laboratorium. Albo ktoś celowo zamienił oznaczenia. Tego jeszcze nie wiemy.

— Więc czyje dziecko urodziłam? — zapytałam.

Doktor Wysocka otworzyła usta, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi gwałtownie się rozsunęły. Do sali wszedł mężczyzna w białym fartuchu, którego nigdy wcześniej nie widziałam. W dłoni trzymał kopertę zabezpieczoną czerwoną pieczęcią.

— Proszę natychmiast wydać mi dziecko — powiedział.

Jason stanął przede mną.

— Kim pan jest?

Mężczyzna spojrzał na znamię na plecach dziewczynki i odpowiedział:

— Człowiekiem, który wie, do kogo ona należy…

CZĘŚĆ 3

— Człowiekiem, który wie, do kogo ona należy…

Mężczyzna zamknął za sobą drzwi i zatrzymał się przy końcu łóżka. Miał około sześćdziesięciu lat, siwe skronie i cienką bliznę biegnącą od ucha do brody.

— Nazywam się doktor Stefan Radecki — powiedział. — Kierowałem laboratorium embriologicznym w dniu transferu.

Jason nie odsunął się ode mnie.

— Proszę wyjść.

— Nie mogę. Ta dziewczynka nie jest państwa dzieckiem.

Emily zachwiała się i oparła o szafkę z plastikowym dzbankiem wody.

— Czyim więc jest?

Doktor Radecki spojrzał na doktor Wysocką.

— Powiedz im prawdę.

— Próbuję — odpowiedziała cicho.

Stefan wyjął z koperty dwa dokumenty. Jeden był raportem laboratorium, drugi ręcznie podpisanym protokołem przekazania zarodka.

— W dniu transferu zarodek państwa został oznaczony numerem siedemnaście — powiedział. — Marta otrzymała zarodek numer dziewiętnaście.

— Czyj był numer dziewiętnaście? — zapytałam.

— Należał do małżeństwa Nowaków. Oboje zginęli trzy dni po zamrożeniu zarodka w wypadku samochodowym.

Poczułam, że podłoga odpływa mi spod stóp.

— Ich dziecko…

— Miało zostać zniszczone, jeśli rodzina nie odbierze zarodków. Ale ktoś zmienił decyzję. Ktoś przeniósł numer dziewiętnaście do pana dokumentacji.

Emily zaczęła płakać.

— A nasz zarodek?

— Został przeniesiony innej kobiecie.

Jason odwrócił się do niego.

— Komu?

Stefan milczał sekundę za długo.

— Pani Karolinie Maj.

Emily wydała zduszony okrzyk.

Wtedy do pokoju weszła młoda kobieta z pielęgniarką. Miała rozczochrane włosy, twarz mokrą od łez i dłonie zaciśnięte na dokumentach.

— To moje dziecko — powiedziała. — Urodziłam chłopca dwa tygodnie temu. Powiedziano mi, że nie przeżył.

Jason spojrzał na nią, potem na mnie.

— Nasz syn żyje?

Karolina skinęła głową.

— Żyje. Ale lekarze zabrali go ode mnie, twierdząc, że ma wadę serca i nie może być wydany. Wczoraj dostałam wiadomość, że dziecko zmarło. Dziś zobaczyłam w dokumentach wasze nazwiska.

Doktor Wysocka zaczęła płakać.

— Miałam zgłosić pomyłkę — powiedziała. — Stefan kazał mi czekać.

— Dlaczego? — spytałam.

Stefan zacisnął szczękę.

— Bo laboratorium było zadłużone. Ktoś zapłacił za ukrycie błędu.

Jason zrobił krok w jego stronę.

— Kto?

Stefan otworzył usta, lecz wtedy jego telefon zadzwonił. Spojrzał na ekran i nagle pobladł.

— To nie jest osoba, którą państwo podejrzewacie — powiedział.

— Kto dzwoni? — zapytała Emily.

Stefan odebrał. Słuchał przez kilka sekund, a potem upuścił telefon na podłogę.

— Karolina, zabierzcie chłopca z kliniki natychmiast. Oni już wiedzą, że znaleźliśmy dokumenty.

Jason chwycił mnie za ramię.

— Marta, musimy stąd wyjść.

W tej samej chwili z korytarza dobiegł trzask zamykanych drzwi oddziału, a doktor Wysocka wyszeptała nazwisko osoby, która zleciła zamianę zarodków…