CZĘŚĆ 4 — Mąż oddał kochance moje miejsce w loży i kazał mi odejść, lecz po kilku minutach jego matka nagle zamilkła

CZĘŚĆ 4

Wiadomość zniknęła z ekranu, zanim zdążyłam zrobić zrzut.

Spróbowałam oddzwonić.

Numer nie istniał.

— Ewelino? — zapytała Monica. — Co zobaczyłaś?

— Ktoś twierdzi, że wie, co Grant zrobił z pieniędzmi po sprzedaży domu.

Grant poderwał głowę.

— To kłamstwo.

— Nie zapytałam jeszcze, czego dotyczy.

— Bo nie ma czego dotyczyć.

Jego odpowiedź padła zbyt szybko.

Warren zamknął drzwi sali, żeby nikt z tarasu nie słyszał rozmowy. Patricia opadła na krzesło. Kremowy kapelusz Blaire leżał na podłodze, zgnieciony pod obcasem jednego z prawników.

— Nikt nie opuszcza klubu bez rozmowy z naszym zespołem prawnym — powiedział Warren.

— Nie możecie mnie zatrzymać — rzucił Grant.

— Nie próbujemy pana zatrzymać. Próbujemy ustalić, gdzie zniknęły środki klubu.

Grant wyciągnął telefon.

— Dzwonię do Roberta.

Robert był jego adwokatem od czasu naszego ślubu. Odebrał po trzecim sygnale.

— Robert, musisz natychmiast przyjechać.

Po chwili Grant zamilkł.

— Co znaczy, że nie możesz mnie reprezentować?

Słuchał, zaciskając palce na telefonie.

— Zapłaciłem ci za cały miesiąc!

Kolejna pauza.

— Rozumiem — powiedział w końcu. — Rozumiem.

Rozłączył się.

— Co powiedział? — spytała Patricia.

Grant patrzył na czarny ekran.

— Że pojawił się konflikt interesów. Reprezentuje audytora klubu.

To był pierwszy raz, kiedy zobaczyłam, że naprawdę nie wie, co zrobić.

Monica poprowadziła mnie do bocznego gabinetu. Na biurku czekała koperta z wydrukami bankowymi i potwierdzeniami przelewów.

— Czerwony notes jest prawdziwy — powiedziała. — Dostałam jego kopię godzinę temu.

— Od kogo?

— Od księgowej Granta. Nazywa się Lidia. Pracowała dla niego przez trzy lata.

Otworzyłam dokumenty.

Z konta firmy Granta wypływały comiesięczne przelewy na rachunek nazwany „Konsultacje Północne”. Właścicielem rachunku była spółka założona przez Blaire. Pieniądze pochodziły z prowizji sponsorskich, lecz część z nich wracała do prywatnych wydatków Granta.

Były tam opłacone podróże, apartamenty, biżuteria i zaliczka na mieszkanie, które miał kupić dla Blaire.

— On sprzedał dom? — zapytałam.

— Nie. Zaciągnął pod niego pożyczkę, wykorzystując twój podpis z pełnomocnictwa sprzed lat.

Przez chwilę nie czułam nic. Potem poczułam zimno w dłoniach.

— Mój podpis?

— Sfałszowany. Lidia ma kopię wiadomości, w której Grant prosił o przygotowanie dokumentów tak, żeby bank nie zadawał pytań.

— Dlaczego niczego nie wiedziałam?

— Bo rachunki przychodziły na stary adres, a on zmienił ustawienia korespondencji.

Patrzyłam na własne nazwisko na stronie umowy. Litery wyglądały jak moje, ale układały się w obce życie.

Do gabinetu wszedł Warren.

— Policja jest już w drodze — powiedział.

— Chcę z nim porozmawiać sama.

Monica złapała mnie za rękę.

— Nie musisz go ratować.

— Wiem.

Wróciłam do sali. Grant stał przy oknie, a Patricia płakała cicho. Blaire siedziała nieruchomo, z telefonem przy uchu.

— Wiedziałeś o pożyczce? — zapytałam.

Grant odwrócił się.

— To nie tak.

— Czy podpisałeś za mnie dokumenty?

— Chciałem ochronić nasz majątek.

— Przed kim?

— Przed tobą. Podejmowałabyś złe decyzje.

Roześmiałam się bez radości.

— To były moje pieniądze.

— Byliśmy małżeństwem!

— Małżeństwo nie jest zgodą na kradzież.

Warren podał policjantom dokumenty. Grant próbował jeszcze dzwonić do znajomych, ale nikt nie odbierał.

Blaire wstała.

— Powiedziałeś, że wszystko należy do ciebie.

— Blaire, proszę.

— Powiedziałeś, że żona jest tylko przeszkodą.

Grant pobladł.

— Nie teraz.

— Właśnie teraz.

Warren odtworzył nagranie z gabinetu. Tym razem słowa Granta zabrzmiały z głośników wyraźnie:

— Ona odejdzie z niczym. Nie zna umów, nie zna ludzi. Kiedy zrozumie, co się stało, będę już zabezpieczony.

Grant usiadł.

Słuchał własnego głosu jak głosu obcego człowieka.

— Wyłączcie to — wyszeptał.

— To pan powiedział — odparł Warren.

Policjanci zabrali go na przesłuchanie w sprawie fałszerstwa i sprzeniewierzenia środków. Patricia dostała wezwanie dotyczące gwarancji. Blaire wyszła z klubu bez kapelusza, a jej umowa została natychmiast rozwiązana.

Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

W domu zastałam otwartą szafę Granta. Większość ubrań zniknęła. Na półce zostało tylko pudełko po zegarku i nasze ślubne zdjęcie, odwrócone twarzą do ściany.

Weszłam do gabinetu. Na biurku leżała moja broszka, którą zdjęłam wcześniej i zapomniałam zabrać. Srebrna głowa konia miała zadrapanie przy uchu.

Dotknęłam jej.

Nie oddałam jej Grantowi. Nie oddałam mu już niczego.

Tydzień później złożyłam pozew o rozwód. Prawnik wyjaśnił mi, że dzięki audytowi odzyskamy większość pieniędzy, a pożyczka zostanie zakwestionowana jako wynik fałszerstwa. Śledztwo trwało miesiącami, lecz pierwszy raz od dawna nie musiałam sama pilnować każdego oddechu.

Trzy miesiące później przeprowadziłam się do małego domu niedaleko stajni klubu. Nie był pałacem. Miał skrzypiące schody, wąską kuchnię i okno, przez które rano wpadało złote światło.

Zatrudniłam nową księgową. Wprowadziłam fundusz leczenia koni. Każdego czwartku odwiedzałam młodzieżowy program jeździecki, który wcześniej miał zostać zamknięty.

Pewnego popołudnia mała dziewczynka imieniem Lena podała mi rysunek. Był na nim koń, boisko i kobieta z czymś błyszczącym przy szyi.

— To pani? — zapytałam.

— Tak. Ta, która nie pozwoliła zamknąć stajni.

Przypięłam broszkę do bluzki.

— Mój tata dał mi ją, kiedy byłam mała — powiedziałam.

— Teraz wygląda, jakby należała do pani.

— Teraz naprawdę należy.

W piątek, po pierwszym jesiennym deszczu, dostałam wiadomość od Granta.

„Ewelino, wszystko straciłem. Potrzebuję tylko rozmowy. Możemy zacząć od początku.”

Patrzyłam na te słowa długo.

Potem odpisałam:

„Nie. Od początku zaczynam ja.”

Usunęłam wiadomość i odłożyłam telefon.

Za oknem konie przesuwały się spokojnie po mokrej trawie. W domu pachniało cynamonem. Na lodówce wisiał rysunek Leny, przytrzymany magnesem w kształcie podkowy.

Dotknęłam srebrnej broszki przy kołnierzu.

Tym razem nie błyszczała dla nikogo.

Błyszczała dla mnie.