Szef mafii zwolnił mnie przy śniadaniu, lecz po moim wyjściu znalazł coś, co sprawiło, że nagle zbladł

— Jesteś zwolniona — powiedział Dominik Vale przy śniadaniu, a dwunastu mężczyzn przy stole przestało oddychać.

Nie rozpłakałam się. Patrzyłam tylko na srebrną butelkę z koncentratem kawy, którą chwilę wcześniej wyjęłam z jego dłoni.

— Zwolniłeś mnie, bo nie pozwoliłam ci wypić tego na pusty żołądek? — zapytałam.

Dominik odchylił się na krześle. Miał na sobie czarną koszulę, a przy jego prawym nadgarstku błyszczał zegarek ciężki jak kajdanki.

— Zwolniłem cię, bo zapomniałaś, kto wydaje rozkazy w tym domu.

— Nie zapomniałam — odpowiedziałam cicho. — Po prostu przez trzy lata udawałam, że twoje rozkazy nie mogą cię zabić.

W pomieszczeniu zaszeleściła biała serweta. Ktoś odsunął filiżankę.

Dominik patrzył na mnie przez dwie sekundy. Potem jego usta zacisnęły się w cienką linię.

Uśmiechnęłam się.

To był mój ostatni uśmiech dla niego.

Rozwiązałam biały fartuch, złożyłam go dokładnie i położyłam obok nietkniętego śniadania. Z kieszeni wyjęłam mosiężny klucz do kuchni. Na jego główce od lat wisiała mała porcelanowa łyżeczka, pęknięta na pół, którą znalazłam pierwszego dnia pracy.

Położyłam klucz na fartuchu.

— Doskonale.

Dominik wstał tak gwałtownie, że noga krzesła zgrzytnęła po marmurze.

— Abigail.

Podniosłam zużytą płócienną torbę.

— Nie wyjdziesz, dopóki cię nie zwolnię.

Odwróciłam się przez ramię.

— Spóźniłeś się o trzy tygodnie.

I wyszłam.

Na korytarzu pachniało woskiem, pieczonym chlebem i deszczem wpadającym przez uchylone okna. Ręce miałam spokojne, ale serce waliło mi w żebra tak mocno, że bałam się, iż usłyszy je cały dom.

Nie wiedziałam, że z mojej torby wysunęła się koperta.

Upadła na podłogę dopiero wtedy, gdy zamknęły się za mną żelazne drzwi.

Czterdzieści minut później nowy kucharz podał Dominikowi dokładnie to samo śniadanie.

Dominik spróbował jajek i odsunął talerz.

— To nie jest jej jedzenie.

— Przepis jest identyczny, proszę pana — wyjąkał kucharz.

— Właśnie dlatego wiem, że nie jest jej.

Do południa zwolnił dwóch kucharzy. Wieczorem nawet stary zarządca domu, pan Eliasz, odważył się wejść do gabinetu.

— Być może nigdy pan nie rozumiał, co panna Turner naprawdę robiła w tej posiadłości.

Dominik uniósł wzrok znad dokumentów.

— Gotowała.

— Nie, proszę pana.

To zdanie zaprowadziło Dominika do mojego małego biura za kuchnią.

Spodziewał się receptur. Znalazł rachunki za leczenie, przełożone wizyty i potwierdzenia przelewów na studia mojego młodszego brata, Noaha. W szufladzie leżały też paragony za żywność dla domu pomocy w dzielnicy portowej. Płaciłam za nią własnymi pieniędzmi.

Dominik otworzył ostatnią teczkę.

Były w niej kopie faktur za dostawy. Na marginesach zapisałam pytania: „Gdzie są te pomidory?”, „Kto zatwierdził drugą oliwę?”, „Dlaczego numer zgody się powtarza?”

Grant Mercer, szef ochrony, przejrzał dokumenty i stwardniał na twarzy.

— To nie jest kradzież w kuchni.

— Więc co to jest?

Grant zestawił trzy faktury.

— Ten sam numer zgody. Pochodzi z pańskiego projektu budowlanego.

Dominik przypomniał sobie kopertę, którą znalazł przy drzwiach. Na jej przodzie widniała nazwa Szpitala Świętej Katarzyny, moje imię i data wizyty za cztery dni.

Pod kopertą leżało wypowiedzenie napisane trzy tygodnie wcześniej.

Już wtedy postanowiłam odejść.

Nigdy nie powiedziałam mu dlaczego.

Grant położył na biurku jeszcze jeden dokument. Była to oferta kupna domu kultury, któremu po cichu pomagałam. Nabywcą była firma Dominika.

Pod zgodą widniał jego podpis.

Dominik pobladł.

— Ja tego nie podpisałem.

Grant przekręcił klucz w zamku gabinetu.

— W takim razie ktoś bardzo chciał, żeby pierwszą podejrzaną została Abigail.

Dominik spojrzał na datę na kopercie, a potem na mój mosiężny klucz leżący na białym fartuchu.

— Znajdź ją — powiedział.

Grant już sięgał po telefon, kiedy na ekranie pojawiła się wiadomość z mojego adresu. Drzwi mojego mieszkania były otwarte, a ktoś właśnie wszedł do środka…

CZĘŚĆ 2

Grant zadzwonił do mnie, zanim Dominik zdążył wydać kolejny rozkaz.

— Abigail, jesteś w mieszkaniu?

Stałam wtedy w łazience, z telefonem przyciśniętym do ucha i nożem do warzyw w drugiej dłoni. Zamek w drzwiach wejściowych wisiał wyrwany, a na podłodze leżały rozsypane moje książki kucharskie.

— Nie dzwoniłabym do ciebie, gdybym była — syknęłam.

— Czy coś zginęło?

Rozejrzałam się po pokoju. Laptop stał na stole. Pieniądze w słoiku za mąką były nietknięte. Nawet mój stary aparat fotograficzny leżał na miejscu.

— Tylko karton z dokumentami.

— Jakimi dokumentami?

— Oryginalnymi fakturami dostawców.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Dominik chce z tobą porozmawiać — powiedział Grant.

— Nie obchodzi mnie, czego chce Dominik.

— Wiem. Dlatego pytam, czego ty potrzebujesz.

To pytanie zabrzmiało dziwnie. Przez trzy lata w domu Vale’a nikt nie pytał, czego potrzebuję. Pytano, kiedy będzie kolacja, dlaczego zupa jest chłodniejsza niż wczoraj i kto dotknął dokumentów leżących na stole.

— Dostępu do oryginalnych zapisów zakupów — odpowiedziałam. — I gwarancji, że nikt za mną nie pojedzie.

— Dostaniesz jedno i drugie.

Dwie godziny później spotkaliśmy się w małej kawiarni przy dworcu. Była siedemnasta trzydzieści, szyby drżały od przejeżdżających pociągów, a między nami parowała herbata z plasterkiem cytryny.

Dominik przyszedł sam.

Nie wyglądał jak człowiek, który chciał mnie przeprosić. Wyglądał jak człowiek, który pierwszy raz zobaczył, że jego własny dom ma zamknięte drzwi.

— Nie musiałeś przyjeżdżać — powiedziałam.

— Wiem.

— Ani mnie śledzić.

— Nie śledzę cię.

— Twoi ludzie stali przy mojej klatce schodowej.

Dominik spojrzał na Granta, który czekał za szybą po drugiej stronie ulicy.

— Stali tam, żeby nikt nie wrócił.

— Nie prosiłam o ochronę.

— Nie. Prosiłaś o dostęp do ksiąg.

Położył przede mną cienki tablet. Na ekranie widniały zapisy zakupów z ostatnich osiemnastu miesięcy.

— Ktoś używał twoich danych dwa dni po tym, jak oddałaś klucz — powiedział.

— Wiedziałam.

— Wiedziałaś?

Wyjęłam telefon i otworzyłam folder nazwany „Świąteczne ciasteczka”. W środku znajdowały się setki zdjęć faktur.

— Zrobiłam kopie wszystkiego, zanim odeszłam.

Dominik pochylił się nad ekranem. Na zdjęciach widniały powtarzające się dostawy, fikcyjne ilości i przelewy kierowane do spółek, których nazwy nic mi nie mówiły.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej? — zapytał.

Zaśmiałam się bez radości.

— Powiedziałam. Siedem razy.

— Kiedy?

— Przy śniadaniu, w kuchni, w twoim gabinecie. Za każdym razem odpowiadałeś, że mam pilnować pieca, a nie pieniędzy.

Jego twarz drgnęła.

Otworzyłam ostatnie zdjęcie.

Numer zgody na fakturze był połączony z nazwiskiem człowieka, który siedział przy naszym porannym stole. Człowieka, który po moim zwolnieniu odetchnął z wyraźną ulgą.

— To twój zastępca, Adrian Cole — powiedziałam.

Dominik nie zaprzeczył.

— Adrian prowadził te projekty.

— I znał twój podpis.

— Znał też mój sposób myślenia.

— Nie — poprawiłam go. — Znał twoją pychę. Wiedział, że nigdy nie sprawdzisz rachunków kucharki.

W tej chwili mój telefon zawibrował. Numer był nieznany.

Odebrałam.

— Pani Turner? — odezwała się kobieta. — Dzwonię ze Szpitala Świętej Katarzyny. Musimy potwierdzić, czy na jutrzejszą operację przyjdzie pani sama.

Dominik podniósł głowę.

— Operację? — powtórzył bezgłośnie.

Zakryłam mikrofon dłonią.

— Nie miałeś prawa słuchać.

— Czy to dlatego chciałaś odejść?

— To nie twoja sprawa.

Kobieta w telefonie mówiła dalej, ale jej głos stawał się odległy. Wtedy Adrian Cole pojawił się w drzwiach kawiarni.

Nie powinien wiedzieć, gdzie jestem.

Uśmiechał się, lecz w dłoni trzymał kopertę z pieczęcią szpitala.

— Panno Turner — powiedział. — Myślę, że powinniśmy porozmawiać o tym, co zostawiła pani w domu Vale’a.

Dominik wstał.

Adrian odsunął się o krok.

— Proszę nie robić sceny. Przyniosłem coś, co może oszczędzić wszystkim kłopotów.

Położył kopertę na stole. Papier był wilgotny, jakby ktoś trzymał go przez długi czas w dłoni.

— Otwórz ją — powiedział Dominik.

Adrian spojrzał na mnie.

— Niech ona otworzy. W końcu dotyczy jej nazwiska.

Sięgnęłam po kopertę, ale zanim zerwałam pieczęć, Adrian wyszeptał:

— Jeśli przeczytasz to przy Dominiku, już nigdy nie wrócisz do dawnego życia…

CZĘŚĆ 3

— Jeśli przeczytasz to przy Dominiku, już nigdy nie wrócisz do dawnego życia…

— Właśnie na tym mi zależy — odpowiedziałam.

Rozerwałam kopertę o krawędź stołu. W środku znajdował się wydruk z mojego szpitalnego rejestru i krótka notatka podpisana nazwiskiem lekarza.

Dominik patrzył na mnie, jakby nagle zapomniał, że w kawiarni są inni ludzie.

— Abigail, co to jest?

Przesunęłam kartkę po blacie.

— Wynik badań i zgoda na operację. Mam guza trzustki. Jutro rano przechodzę zabieg.

Adrian uśmiechnął się zbyt szybko.

— A jeśli zabieg się nie powiedzie, wszystkie dokumenty, które pani posiada, trafią do policji. To byłaby bardzo niefortunna sytuacja dla Dominika.

Wstałam.

— Ty mi grozisz?

— Ostrzegam.

Dominik chwycił kopertę, ale wyrwałam mu ją z ręki.

— Nie dotykaj moich rzeczy.

— Czy wiedział o tym ktoś poza tobą? — zapytał.

— Mój lekarz. Mój brat. I Adrian, najwyraźniej.

Adrian poprawił mankiet.

— Nie musiałem znać szczegółów. Wystarczyło, że wiedziałem, iż jest pani przestraszona i potrzebuje pieniędzy.

— To ty wysłałeś mi ofertę odkupienia faktur — powiedziałam.

Jego uśmiech zniknął.

— Nie wiem, o czym pani mówi.

Wyjęłam telefon. Zamiast zdjęcia faktury otworzyłam nagranie rozmowy.

Głos Adriana zabrzmiał w małej kawiarni wyraźnie:

— Sprzeda mi pani kopie, a ja dopilnuję, żeby rachunki za leczenie zostały opłacone. Jeśli odmówi pani, Dominik dowie się, że wynosi pani dokumenty z jego domu.

Nikt się nie poruszył.

Adrian patrzył na telefon, jakby urządzenie było bronią.

— To nagranie można podważyć — powiedział.

— Można — odparł Grant, który właśnie wszedł do kawiarni. — Ale nie wtedy, gdy nagrały je trzy kamery i mikrofon należący do lokalu.

Dominik powoli odwrócił się do Adriana.

— To ty używałeś mojego numeru zgody.

— Robiłem to dla firmy.

— Kłamałeś.

— Ty przez lata podpisywałeś wszystko bez czytania.

Twarz Dominika stężała.

Adrian pochylił się nad stołem.

— Potrzebowałem tylko kozła ofiarnego. Kucharka z problemami finansowymi, chora i samotna. Nikt nie uwierzyłby jej przeciwko tobie.

Poczułam zimno w palcach. Nie dlatego, że się bałam. Dlatego, że po raz pierwszy usłyszałam na głos plan, który od tygodni wisiał nade mną jak ciężka chmura.

Dominik zacisnął dłonie.

— Wyjdź.

— Nie możesz mnie wyrzucić. Wszystkie kopie są już poza twoim zasięgiem.

Grant wyjął z kieszeni telefon.

— Nie wszystkie. Zabezpieczyliśmy serwer.

Adrian cofnął się.

— Dominik, posłuchaj mnie. Jeśli mnie zatopisz, pociągnę za sobą twoje nazwisko.

— Moje nazwisko już wystarczająco długo zasłaniało twoje kłamstwa.

Wtedy zabrzmiał mój telefon. Tym razem dzwonił mój lekarz.

— Pani Abigail — powiedział po odebraniu. — Musimy odłożyć jutrzejszą operację. W nocy ktoś włamał się do dokumentacji pacjentów i zmienił pani zgodę na zabieg.

Zamarłam.

— Co pan powiedział?

— Zmieniono także osobę upoważnioną do podejmowania decyzji w pani imieniu. Widnieje tu nazwisko Dominika Vale’a.

Spojrzałam na Dominika.

— Ja niczego nie podpisywałem.

Adrian przestał oddychać.

Grant natychmiast sięgnął po broń, ale Dominik podniósł rękę.

— Nie tutaj.

Lekarz mówił dalej, coraz szybciej:

— Pani Turner, ktoś próbował również anulować pani ubezpieczenie. Proszę przyjechać natychmiast. I proszę nikomu nie ufać.

Połączenie się urwało.

Adrian ruszył do wyjścia.

Grant zagrodził mu drogę.

Dominik spojrzał na mnie, a w jego oczach nie było już gniewu. Było przerażenie.

— Abigail, ktoś nie chce tylko ukraść moich pieniędzy — powiedział.

— Wiem.

— Chce dopilnować, żebym nie mógł cię uratować.

W tej samej chwili na telefon Granta przyszła wiadomość z kliniki. Otworzył ją, przeczytał i pobladł.

— Co się stało? — zapytałam.

Grant podniósł wzrok.

— Pani brat Noah został zatrzymany na lotnisku. W jego bagażu znaleziono narkotyki.

Adrian uśmiechnął się pierwszy raz od kilku minut.

— Teraz rozumiecie, że to nie ja rozdawałem karty.

Na ekranie pojawiło się jeszcze jedno nazwisko nadawcy wiadomości.

Nie należało do Adriana.

Należało do człowieka, którego Dominik od lat uważał za martwego…