CZĘŚĆ 4

Kobieta weszła do domu bez pukania.

Miała mokre włosy, ciężki oddech i teczkę przyciśniętą do piersi. Na jej prawym nadgarstku wisiał cienki zegarek z pękniętym szkiełkiem.

— Beatriz — powiedziała. — Oni już wiedzą.

Beatriz odwróciła się do niej.

— Co ty tutaj robisz?

— Próbuję powstrzymać katastrofę.

— Powinnaś była milczeć.

Kobieta spojrzała na mnie.

— Nazywam się Carmen Ortega. Jestem matką Beatriz. I mam dokumenty, które pokażą, kto to wszystko zorganizował.

Marek ruszył w jej stronę.

— Proszę odłożyć teczkę.

— Nie zbliżaj się do mnie — odparła. — Przez trzy miesiące okłamywałeś moją córkę, a teraz chcesz, żebym jeszcze za ciebie odpowiadała?

W oddali zawyła syrena.

Beatriz spojrzała na drzwi wejściowe.

— Daniel, możemy to wyjaśnić.

— Nie teraz.

— To nie miało tak wyglądać.

— Wiem. Miało wyglądać tak, żebym stracił córkę, podpisał pełnomocnictwo i nie zauważył, jak sprzedajecie moje nieruchomości.

— Nie chciałam cię skrzywdzić.

— Kazałaś dziecku klęczeć w gnijących śmieciach.

Beatriz otworzyła usta, ale nie znalazła odpowiedzi.

Carmen położyła teczkę na stole.

W środku znajdował się oryginał fałszywej opinii, potwierdzenia przelewów, wiadomości między Beatriz, Markiem i Adrianem oraz lista rachunków, na które miały trafić pieniądze z funduszu Isabelli.

Był tam także dokument z podpisem Beatriz.

Nie mój.

Jej.

Zobowiązywała się w nim do przekazania Adrianowi części pieniędzy po uzyskaniu opieki nad Isabellą.

— To niemożliwe — powiedziała Beatriz.

— Sama go podpisałaś — odparła Carmen.

— Powiedzieli, że to tylko umowa konsultacyjna.

— Powiedzieli ci, co chciałaś usłyszeć.

— Chciałam mieć bezpieczeństwo!

— Chciałaś mieć cudze bezpieczeństwo — powiedziałem.

Na zewnątrz zatrzymał się samochód policji. Tym razem nikt nie próbował udawać, że chodzi o zwykłą rozmowę.

Marek natychmiast sięgnął po telefon.

— Potrzebuję adwokata — powiedział.

— Twój adwokat właśnie wysłał mi wiadomość, że nie będzie cię reprezentował — odpowiedziałem.

Spojrzał na mnie.

— Skąd to wiesz?

— Bo Anna rozmawiała z nim pięć minut temu.

Marek usiadł ciężko na krześle.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Mój ośmioletni syn zaczął spać pod drzwiami babci, a kiedy usłyszałam jego szept, mój brat nagle pobladł

Beatriz zaczęła chodzić po kuchni. Otwierała szuflady, zamykała je, podnosiła telefon i odkładała go z powrotem.

Próbowała odzyskać kontrolę nad czymś, co już dawno przestało jej podlegać.

Policjanci weszli po chwili. Zabrali Marka, a potem Adriana, którego znaleźli w samochodzie zaparkowanym za bramą. Beatriz nie została wyprowadzona w kajdankach. Otrzymała wezwanie, nakaz opuszczenia domu i zakaz kontaktowania się ze mną oraz z Isabellą do czasu zakończenia postępowania.

Kiedy policjant odczytywał jej prawa, Beatriz spojrzała na mnie.

— Powiedz im, że nie jestem potworem.

Patrzyłem na jej twarz i widziałem kobietę, której kiedyś wierzyłem.

— Nie muszę nic mówić — odpowiedziałem. — Ty już powiedziałaś wszystko.

Kilka dni później prokurator pokazał mi nagrania z zabezpieczonego telefonu podczas przesłuchania.

Beatriz siedziała w małym pokoju z rękami splecionymi na stole.

Najpierw słuchała własnego głosu, gdy mówiła, że Isabella ma wyglądać na niestabilną.

Potem własnych słów o zabraniu latarenki.

Na końcu nagrania, którego wcześniej nie słyszałem, powiedziała:

— Daniel zawsze wraca do problemów, które ktoś mu przygotuje. Wystarczy, że uwierzy, iż jest zmęczonym ojcem.

Beatriz spuściła głowę.

Po raz pierwszy słyszała siebie tak, jak słyszeli ją inni.

— Wyłączcie to — wyszeptała.

— To pani głos — powiedział śledczy.

— Wiem.

— I pani słowa.

Nie odpowiedziała.

Po przesłuchaniu wróciłem do domu po rzeczy Isabelli. Jej pokój znajdował się na końcu korytarza, obok balkonu.

Łóżko było puste.

Na półce leżał tylko odklejony rysunek przedstawiający trzy osoby stojące przed żółtym domem. Jedna z nich miała w ręku latarnię. Beatriz nie było na obrazku.

W szafie znalazłem pudełko po butach, a w nim siedem drobiazgów zabranych córce jako kara: spinka, książka, plastikowy koń i fotografia jej matki.

Na samym dnie leżała różowa wstążka z sukienki rozdartej w ogrodzie.

Wziąłem ją do ręki i przez chwilę nie mogłem oddychać.

Nie dlatego, że przypominała mi o Beatriz.

Przypominała mi, jak blisko byłem, żeby nie zauważyć własnego dziecka.

Trzy tygodnie później Isabella zamieszkała ze mną w mieszkaniu w Walencji, dopóki nie zakończyliśmy remontu małego domu nad morzem. Miała własny pokój z żółtą lampką, półką na muszle i biurkiem ustawionym przy oknie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Uratowałam grzechotnika na drodze przed rozprawą, lecz gdy przyjechał z nożem, mój kuzyn nagle zbladł

Pierwszego wieczoru zapytała:

— Tato, naprawdę już nie wyjedziesz bez powiedzenia?

— Jeśli będę musiał wyjechać, powiem ci wcześniej.

— A jeśli ktoś znowu każe mi coś ukrywać?

— Przyjdziesz do mnie.

— Nawet jeśli będziesz na spotkaniu?

— Zwłaszcza wtedy.

Pokiwała głową, ale nie wyglądała na całkowicie przekonaną.

Położyłem mosiężną latarenkę na jej biurku.

— Możesz ją zatrzymać albo wyrzucić. To twój wybór.

Przez chwilę patrzyła na nią bez słowa.

— Zatrzymam ją.

— Dlaczego?

— Bo tym razem to ja zdecyduję, gdzie świeci.

Zaczęła chodzić do psychologa. Ja również. Nauczyłem się, że obecność ojca nie polega na opłacaniu najlepszego domu, szkoły i ochrony. Polega na tym, żeby dziecko nie musiało wybierać między prawdą a bezpieczeństwem.

W firmie Anna przejęła część moich obowiązków, a ja ograniczyłem podróże. Rano odwoziłem Isabellę do szkoły. Po południu kupowaliśmy bułki w małej piekarni przy porcie. W piątki gotowaliśmy zupę pomidorową, choć zawsze przypalałem grzanki.

Pewnego listopadowego poranka spadł pierwszy śnieg.

Isabella przykleiła do okna rysunek. Tym razem był na nim dom, morze i dwie osoby. Nad nimi wisiała mosiężna latarnia, większa od całego nieba.

— To my? — zapytałem.

— Tak.

— A latarnia?

— Ona pilnuje, żebyś wracał.

Uśmiechnąłem się.

— Teraz już wiem, gdzie jest dom.

Miesiąc później dostałem wiadomość od Beatriz. Pisała, że rozumie swoje błędy, że była pod presją, że chciałaby pożegnać się z Isabellą. Na końcu dodała, że nadal mnie kocha i że wszystko moglibyśmy naprawić.

Przeczytałem to przy kuchennym stole.

Isabella odrabiała lekcje obok mnie. Na jej palcu został ślad po czerwonej kredce.

— Kto to? — zapytała.

— Beatriz.

— Chce wrócić?

— Tak.

— A ty chcesz?

Spojrzałem przez okno na światło odbijające się w mokrym chodniku.

— Nie.

— Dlaczego?

— Bo przebaczenie nie oznacza, że musimy ponownie otworzyć drzwi.

Odpisałem Beatriz tylko jedno zdanie: „Nie wracaj. My już jesteśmy w domu”.