Zabierałem obce kobiety do domu, aż jedna z nich zadała pytanie, po którym Marcus nagle przestał się uśmiechać

O dziewiątej trzynaście wieczorem moja była narzeczona weszła do domu z walizką i powiedziała, że za dwa dni odbierze mi firmę.

Stałem wtedy w gabinecie, z dłonią opartą na zimnym blacie, a za szybą deszcz rozmazywał światła miasta. Victoria Hale nie wyglądała jak kobieta, która przyszła prosić o wybaczenie. Miała kremowy płaszcz, mokre włosy i ten sam spokojny uśmiech, który kiedyś sprawiał, że podpisywałem dokumenty bez czytania.

— Nadal przyprowadzasz kogoś na każdą noc? — zapytała.

— Nadal wchodzisz do cudzych domów bez zaproszenia?

— To wciąż jest także mój dom.

— Nie od dwóch lat.

Jej uśmiech drgnął, ale nie zniknął.

— Właśnie dlatego tu przyszłam.

Nie odpowiedziałem. Od dwóch lat każda noc wyglądała tak samo. Marcus, mój kierowca i asystent, przychodził o dziesiątej z telefonem w dłoni.

— Która godzina?

— Dziesiąta dziewięć.

— Przyprowadź kogoś.

Kolacja. Rozmowa. Żadnych obietnic. Rano samochód odwoził kobietę do domu, a ja odzyskiwałem ciszę.

Marcus twierdził, że to nie życie, tylko dobrze zorganizowana ucieczka.

— Jedna kobieta cię zraniła — powiedział tamtego wieczoru, stojąc przy kominku. — Nie znaczy to, że wszystkie zrobią to samo.

— Nie mówię, że wszystkie są złe.

— Więc co mówisz?

Spojrzałem na niego.

— Że żadnej nie dam szansy, żeby zaczęła mieć znaczenie.

Marcus westchnął. Metalowy zegarek na jego nadgarstku stuknął o szklankę.

— To niezwykle zdrowe.

— Zamknij się.

W tym samym czasie Maya Carter siedziała w poczekalni szpitala świętej Anny, ściskając rachunek za operację matki. Trzysta dwadzieścia tysięcy złotych. Termin za sześć dni.

Marcus znalazł ją przed wejściem, gdy wiatr przewracał papierowe kubki po chodniku.

— Czeka pani na kogoś?

— Tak.

— Dobrze. Przez chwilę myślałem, że panią śledzę.

Maya spojrzała na niego podejrzliwie.

— To miało mnie uspokoić?

— Nie wyszło.

Podał jej kartę z adresem i kwotą wynagrodzenia.

— Mój pracodawca zaprasza panią na kolację.

— A jeśli odmówię?

— Nic się nie stanie.

— A jeśli zgodzę się, ale poczuję się źle?

— Odchodzi pani natychmiast.

Przesunęła kciukiem po czerwonej, emaliowanej spince w kształcie jaskółki, którą miała we włosach.

— To należało do mojej matki — powiedziała cicho. — Sprzedałabym ją, gdyby była coś warta.

— Jest warta więcej, niż sądzi pani, że jest.

— Niech pan nie mówi takich rzeczy, jeśli nie chce pan wyglądać jak handlarz nadzieją.

Po chwili schowała kartę do kieszeni.

— Dobrze. Ale mam warunek.

— Jaki?

— Jeśli powiem „wychodzę”, nikt mnie nie zatrzymuje.

— Zgoda.

Kiedy przyjechała do mojego domu, zatrzymała się na marmurowych schodach.

— To mieszkanie czy muzeum?

— Dom.

— Dom nie powinien mieć własnej ochrony przy fontannie.

Marcus otworzył drzwi, lecz zanim Maya weszła, zatrzymał ją jeszcze raz.

— Może pani wrócić do samochodu.

— Wiem.

— Naprawdę.

— Wiem — powtórzyła. — Ale moja matka nie może wrócić do zdrowia samą dumą.

Czekałem w jadalni. Gdy weszła, zauważyłem spinkę w jej włosach, przemoknięte rękawy i spojrzenie kobiety, która nie zamierzała mnie podziwiać.

— Spóźniła się pani — powiedziałem.

— Dzień dobry również panu.

Podałem jej wodę.

— Dlaczego pani przyszła?

— Bo potrzebuję pieniędzy na operację matki.

— Trzysta dwadzieścia tysięcy?

— Dla pana to pewnie koszt obiadu.

— Nie wydaję tyle na obiad.

— Zwykle?

Po raz pierwszy od dawna prawie się uśmiechnąłem.

Rozmawialiśmy dłużej, niż planowałem. Maya nie pytała o samochody ani zegarki. Zapytała, dlaczego każdej nocy sprowadzam inną kobietę.

— Bo są obce — odpowiedziałem.

— To najgorsza odpowiedź, jaką można udzielić z taką pewnością.

— Nie prosiłem o ocenę.

— A ja nie prosiłam o luksusową terapię samotności.

Wtedy opowiedziałem jej o Victorii. O tym, że dałem jej wszystko, a ona najpierw kłamała, a później zdradziła mnie z człowiekiem, któremu ufałem w firmie.

— I teraz karze pan wszystkie kobiety? — spytała.

— Nie karzę. One przychodzą dobrowolnie.

— To nie jest obrona.

— Nie kłamię żadnej z nich.

— To tylko minimum, nie zaleta.

Jej słowa zabolały bardziej, niż powinny. Najgorsze było to, że miała rację.

O dwudziestej trzeciej telefon zawibrował na stole. Wiadomość od nieznanego numeru była krótka: „Zapytaj ją o noc, kiedy zginęły dokumenty”.

Maya zobaczyła moje spojrzenie.

— Co się stało?

— Nic.

— Pan właśnie pobladł.

Wstałem i podszedłem do sejfu ukrytego za obrazem. Gdy przekręciłem klucz, usłyszałem za sobą cichy trzask. Maya dotknęła spinki w kształcie jaskółki, a ja zobaczyłem, że z jej kieszeni wystaje mała, mosiężna koperta…

CZĘŚĆ 2

…sięgnąłem po kopertę, lecz Maya cofnęła dłoń tak szybko, jakby papier parzył.

— To nie jest moje — powiedziała.

— W takim razie dlaczego masz to przy sobie?

— Bo znalazłam to w rzeczach matki.

— Co znalazłaś?

— Jeszcze nie wiem.

Deszcz uderzał w wysokie okna, a w gabinecie pachniało woskiem i mokrym drewnem. Patrzyłem na kopertę, której brzegi były starte od wielokrotnego składania.

— Powinnaś była powiedzieć mi od razu.

— Gdybym powiedziała, że mam coś związanego z pańską firmą, wyrzuciłby mnie pan przez te piękne drzwi.

— Nie wyrzucam ludzi bez wyjaśnienia.

— Nie. Najpierw kupuje pan ich milczenie.

To było niesprawiedliwe. Dlatego trafiło prosto we mnie.

Marcus wszedł bez pukania.

— David, ochrona zauważyła samochód Victorii przed bramą.

— Wiedziałem, że wróci.

Maya spojrzała na mnie.

— To ona wysłała wiadomość?

— Nie wiem.

— Ale podejrzewa ją pan.

— Podejrzewam wszystkich.

— W takim razie musi pan być bardzo zmęczony.

Marcus położył na biurku tablet. Na ekranie widać było Victorię stojącą pod bramą. Nie próbowała wejść. Po prostu czekała.

— Mam ją odsunąć? — zapytał.

— Nie. Wpuść ją.

— David — ostrzegł Marcus.

— Wpuść.

Victoria weszła po kilku minutach, zostawiając za sobą mokre ślady na marmurze. Zatrzymała wzrok na Mayi.

— Widzę, że znalazłeś następną.

— Nie mów o niej jak o przedmiocie.

Victoria uniosła brwi.

— To nowe.

Maya wstała.

— Jeśli chcecie rozmawiać o przeszłości, mogę wyjść.

— Nie — powiedziałem zbyt szybko.

Victoria to usłyszała. Jej twarz stwardniała.

— Właśnie dlatego tu jestem. Zaczynasz znowu czuć.

— Przyszłaś grozić czy prosić?

— Ostrzec. Jutro rano zarząd firmy zwoła nadzwyczajne posiedzenie. Anton Vale przedstawi dokumenty, według których przez ostatnie dwa lata wyprowadzałeś pieniądze przez fundację.

W gabinecie zrobiło się cicho.

Anton był moim dyrektorem finansowym. To jemu ufałem po odejściu Victorii. To on podpisywał przelewy, kiedy ja zajmowałem się budową nowych zakładów.

— To niemożliwe — powiedziałem.

— Możliwe. I bardzo dobrze przygotowane.

— Skąd wiesz?

Victoria odwróciła wzrok.

— Bo pomagałam to przygotować.

Maya ścisnęła kopertę.

— A teraz chce pani pieniędzy za milczenie?

— Chcę, żeby David przeżył to, co nadchodzi.

— Niech pani przestanie udawać, że go pani ratuje — odpowiedziała Maya. — Sama go pani sprzedała.

Victoria spoliczkowała ją.

Dźwięk odbił się od ścian jak wystrzał.

Zrobiłem krok do przodu.

— Wyjdź z mojego domu.

— Zanim to zrobię, zapytaj ją, kim była jej matka.

Maya zbladła.

— Nie mieszaj jej do tego.

— Twoja matka pracowała w dziale księgowości Prescott Industries. Zniknęła tydzień po tym, jak odkryła nieprawidłowości. A ty pojawiasz się tutaj dokładnie wtedy, gdy zarząd przygotowuje przejęcie firmy.

— Nie wiedziałam, że on jest celem — powiedziała Maya.

— Ale wiedziałaś, że potrzebujesz dostępu.

— Potrzebowałam pieniędzy na operację.

— I przypadkiem miałaś kopertę z dokumentami?

Maya odwróciła się do mnie. W jej oczach nie było już złości. Był strach.

— Moja matka dała mi ją dziś rano. Powiedziała, żebym otworzyła ją tylko przy panu.

— Dlaczego?

— Bo powiedziała, że jeśli komukolwiek innemu ją pokażę, zginie.

Marcus zamknął drzwi gabinetu i stanął przy nich.

— David, musimy ją otworzyć teraz.

Victoria roześmiała się cicho.

— Naprawdę myślisz, że jedna stara koperta zmieni cokolwiek?

Podeszła do stołu i położyła przede mną srebrny nóż do papieru.

— Otwórz ją. Zobaczmy, czego tym razem nie rozumiesz.

Wziąłem nóż. Papier zaskrzypiał pod ostrzem. Maya wstrzymała oddech. Victoria pochyliła się nad stołem, pewna, że za chwilę odzyska kontrolę.

Wtedy mój telefon zadzwonił. Numer szpitala.

Maya chwyciła go pierwsza.

— Słucham?

Jej twarz zmieniła się po dwóch sekundach.

— Co znaczy, że matka zniknęła z sali?…

CZĘŚĆ 3

…Maya upuściła telefon, a aparat odbił się od podłogi i przesunął pod biurko.

— Powiedzieli, że matka wyszła tylnym wyjściem — wyszeptała. — Bez dokumentów, bez płaszcza.

Marcus natychmiast wyjął własny telefon.

— Wyślę ludzi do szpitala.

— Nie — powiedziałem. — Najpierw otworzymy kopertę.

Maya spojrzała na mnie, jakby właśnie ten wybór powiedział jej o mnie więcej niż wszystkie wcześniejsze rozmowy.

Odciąłem skórzany sznurek. W środku znajdowała się cienka karta pamięci, dwa arkusze księgowe i fotografia zrobiona przed siedemnastu laty. Na zdjęciu moja matka stała obok Anton Vale’a i kobiety, której nie znałem.

Na odwrocie ktoś napisał: „Nie ufaj przelewom zatwierdzonym przez Victorię”.

Victoria cofnęła się o krok.

— To podróbka.

— Jeszcze nie wiesz, co jest na karcie — powiedziałem.

Marcus podłączył ją do komputera. W gabinecie rozległ się trzask głośnika, a potem kobiecy głos.

— David, jeśli tego słuchasz, znaczy, że nie zdążyłam powiedzieć ci wszystkiego osobiście.

Maya zamarła.

— Mamo?

Głos Elizy Carter był słaby, ale wyraźny.

— Anton Vale i Victoria Hale od lat przenosili pieniądze z funduszu pracowniczego na rachunki spółek założonych przez podstawione osoby. Victoria zbliżyła się do ciebie, żeby zdobyć podpisy i dostęp do prywatnych kont. Kiedy zrozumiałam, co robią, Anton zagroził, że skrzywdzi Mayę.

Victoria pobladła.

— To kłamstwo.

Nagranie trwało dalej.

— David, nie byłeś głupi. Byłeś zakochany. To oni wykorzystali twoje zaufanie. W dokumentach znajdziesz wszystkie przelewy, a także kopię umowy, która dowodzi, że fundusz został opróżniony przez nich, nie przez ciebie. Ukryłam dowody, zanim mnie zmusili do odejścia.

Maya zakryła usta dłonią.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

Na nagraniu zapadła cisza.

— Bo chciałam, żebyś miała normalne życie. Przepraszam, córko.

Wtedy Victoria rzuciła się do komputera. Marcus złapał ją za nadgarstek.

— Puść mnie!

— Nie dotkniesz tego urządzenia.

— David, ona manipuluje tobą! Maya przyszła tu po pieniądze, a jej matka chce zemsty!

Spojrzałem na arkusze. Podpisy Victorii znajdowały się przy każdym podejrzanym przelewie. Podpis Antona widniał na umowach. Daty pokrywały się z nocami, gdy Victoria prosiła mnie o dostęp do prywatnego gabinetu.

— Ile ukradliście? — zapytałem.

Victoria przestała się szarpać.

— Nie rozumiesz, jak działa ten świat.

— Rozumiem już wystarczająco.

— Bez nas nie zbudowałbyś tej firmy.

— Bez was może nie straciłbym siebie.

W tej chwili zadzwonił telefon Marcusa. Odebrał, słuchał kilka sekund, a potem spojrzał na mnie.

— Eliza jest bezpieczna.

Maya wypuściła powietrze.

— Gdzie jest?

— W samochodzie ochrony. Sama zadzwoniła po pomoc. Powiedziała, że ktoś próbował wyprowadzić ją ze szpitala pod pretekstem przeniesienia.

Victoria odwróciła głowę.

— To nie ja.

— Ale wiesz, kto to zrobił — powiedziałem.

Nie odpowiedziała.

Na ekranie komputera pojawiło się nowe powiadomienie. Zabezpieczony plik został właśnie wysłany do prokuratury, policji i wszystkich członków zarządu.

Marcus spojrzał na mnie.

— Kto to uruchomił?

Maya powoli dotknęła czerwonej spinki we włosach.

— Moja matka. Ustawiła wysłanie na wypadek, gdybym nie zadzwoniła do niej przed północą.

Wtedy z zewnątrz dobiegł huk otwieranej bramy. Na podjeździe zatrzymały się trzy samochody. Victoria patrzyła przez okno, a jej twarz stawała się coraz bledsza.

— Anton nie wie, że plik został wysłany — powiedział Marcus.

Mój telefon zawibrował. Wiadomość pochodziła od Antona.

„Przyjdź sam do magazynu numer cztery. Masz dziesięć minut, zanim zabiorę to, czego jeszcze nie zdążyłeś stracić”…