Weszłam do zakazanego pokoju, a potem najbardziej strzeżony człowiek w mieście wskazał na moje ręce i pobladł

Kiedy Grant Mercer zatrzymał wzrok na kieszeni mojego fartucha, zrozumiałam, że nie pyta o brakujące lekarstwa, tylko sprawdza, ile już wie.

Stałam na schodach rezydencji Whitmore’ów, ściskając w dłoni szorstką ściereczkę do polerowania srebra. Była prawie druga po południu. Za wysokimi oknami padał drobny, zimny deszcz, a w domu pachniało woskiem, mokrym kamieniem i kawą, której nikt nie pił.

Grant oparł dłoń na poręczy tuż obok mojej.

— Znalazłaś coś ciekawego w gabinecie pana Whitmore’a?

— Tylko rozlaną kawę.

— Oczywiście.

Uśmiechnął się, lecz jego oczy pozostały nieruchome. Miał na sobie idealnie skrojony czarny garnitur, a na mankiecie srebrną spinkę w kształcie wilczej głowy. Widziałam ją wcześniej u wszystkich ludzi Cole’a. Zawsze oznaczała, że ktoś przyjechał załatwić sprawę, po której inni woleli nie zadawać pytań.

Grant przesunął wzrok niżej.

— Zaginęły antybiotyki. Gaza. Środek odkażający. Dziwny zestaw jak na zwykły dzień sprzątania.

Serce uderzyło mi tak mocno, że przez chwilę słyszałam je wyraźniej niż deszcz.

— Może ktoś z ochrony zachorował.

— Nikt z ochrony nie krwawi.

Nie odpowiedziałam.

Grant pochylił się jeszcze bliżej. Poczułam zapach jego wody kolońskiej, ciężki i korzenny, zupełnie niepasujący do wilgotnych schodów.

— Wiesz, Claire, najbardziej podoba mi się w nowych pracownikach to, że zawsze są przekonani, iż nikt ich nie zauważa.

— Jestem tu od tygodnia.

— Właśnie dlatego.

Od góry dobiegł trzask drzwi. Grant odsunął się natychmiast i spojrzał w stronę trzeciego piętra. Tego samego, na które personel nie miał prawa wchodzić.

— Powiedz mi — rzucił cicho — dlaczego ktoś taki jak ty od razu dostał pozwolenie na pracę w tym domu?

— Nie wiem. Złożyłam podanie.

— Nie pytam, co zrobiłaś. Pytam, kto cię polecił.

Przełknęłam ślinę.

— Agencja sprzątająca.

— Agencja nie istnieje.

Zimno przeszło mi po karku.

Grant wyjął z kieszeni mały klucz i obrócił go między palcami.

— Sprawdziliśmy twoje dokumenty. Adres, który podałaś, jest pusty od ośmiu miesięcy. Numer telefonu należy do kiosku przy dworcu. A mimo to ktoś bardzo chciał, żebyś znalazła się właśnie tutaj.

Wtedy zrozumiałam, że moje przyjęcie do pracy nie było przypadkiem. Tyle że Grant nie wiedział jeszcze, dlaczego naprawdę tu przyszłam. Nikt nie wiedział.

Spojrzał na mój fartuch.

— Wyjmij wszystko z kieszeni.

— Nie mam niczego.

— W takim razie nie będzie problemu.

Za moimi plecami, wysoko nad nami, rozległo się stłumione uderzenie. Raz. Potem drugi raz. Ktoś był w sekretnym pokoju.

Grant podniósł głowę.

— Cole nie wyjechał z domu — powiedział. — Prawda?

Moje palce zacisnęły się na telefonie ukrytym pod materiałem fartucha. Plastikowa obudowa wbijała się w skórę.

Grant wyciągnął rękę.

— Ostatnia szansa, Claire. Powiedz mi, co masz w kieszeni, albo pójdziemy razem na górę i zapytamy o to człowieka, którego próbujesz ukryć…

Jego dłoń przesunęła się w stronę mojego fartucha…

CZĘŚĆ 2

Jego palce były już kilka centymetrów od kieszeni, kiedy z korytarza dobiegł brzęk tłuczonego szkła.

Grant odwrócił głowę.

Wykorzystałam tę sekundę. Cofnęłam się, potknęłam o dolny stopień i zrzuciłam ze stolika ciężki porcelanowy wazon. Roztrzaskał się między nami z hukiem.

— Przepraszam! — krzyknęłam, zanim zdążył zareagować.

Grant zaklął i odsunął but przed rozsypanymi odłamkami.

— Ty niezdarna idiotko.

— Pójdę po miotłę.

— Nigdzie nie pójdziesz.

W tym samym momencie z końca korytarza wyszedł jeden z ochroniarzy. Grant spojrzał na niego, a ja poczułam, że telefon pod fartuchem zaraz wypadnie na podłogę.

— Panie Mercer — powiedział strażnik — ktoś dzwonił z bramy. Twierdzi, że ma wiadomość od pana Whitmore’a.

Grant nie spuszczał ze mnie wzroku.

— Niech czeka.

— Powiedział, że chodzi o jego syna.

To był pierwszy raz, kiedy twarz Granta naprawdę się zmieniła. Ledwie zauważalnie, ale wystarczająco. Mięśnie przy szczęce napięły się, a palce zacisnęły na kluczu.

— Zaprowadź go do oranżerii — rozkazał. — I nikogo nie wpuszczaj do środka.

Kiedy odszedł, Grant pochylił się nad potłuczonym wazonem.

— Masz pięć minut, żeby posprzątać.

— A potem?

— Potem sprawdzę, czy nadal będziesz miała pracę.

Odszedł powoli, jak człowiek, który nie musi się spieszyć, bo ofiara i tak nie ma dokąd uciec.

Dopiero gdy zniknął za drzwiami biblioteki, wbiegłam na schody. Nie do pokoju Cole’a. Najpierw skręciłam do małej pralni na drugim piętrze i zamknęłam się od środka. Wyjęłam telefon. Na ekranie widniała jedna wiadomość, wysłana kilka godzin wcześniej przez nieznany numer.

„Nie ufaj człowiekowi, który nosi wilczą spinkę. Cole nie jest jedynym celem.”

Pod spodem znajdowało się zdjęcie.

To byłam ja, stojąca przed agencją pracy trzy dni przed zatrudnieniem w rezydencji.

Ktoś obserwował mnie jeszcze zanim przekroczyłam bramę Whitmore’ów.

Telefon zawibrował ponownie.

„Jeśli Cole żyje, powiedz mu, że jego matka nie zginęła przypadkiem.”

Zrobiło mi się słabo. Cole nigdy nie wspominał o matce. W oficjalnych dokumentach widniała jako zmarła w wypadku samochodowym, kiedy miał dziewięć lat. Przez lata słyszałam jednak inne historie: że została zamordowana, że uciekła, że wiedziała zbyt wiele o interesach rodziny.

Wsunęłam telefon do stanika i pobiegłam na trzecie piętro.

Drzwi do ukrytego pokoju były uchylone. W środku panowała cisza. Łóżko było puste, a na podłodze leżał zakrwawiony bandaż.

— Cole? — szepnęłam.

Z łazienki dobiegł szelest.

Chwyciłam mosiężny świecznik z komody i uchyliłam drzwi. Cole stał przy wannie, blady jak papier, z jedną dłonią przyciśniętą do rany. Drugą trzymał pistolet.

— To ja — powiedziałam.

— Gdzie Grant?

— W oranżerii. Ktoś przysłał wiadomość o twoim synu.

Pistolet w jego dłoni opadł o kilka centymetrów.

— O moim synu?

— Masz syna?

Cole spojrzał na mnie tak, jakby właśnie zrozumiał coś przerażającego.

— Claire, musisz stąd wyjść.

— Nie, dopóki nie powiesz mi, dlaczego ktoś obserwował mnie przed zatrudnieniem.

— Bo cię szukali.

— Kto?

Cole podszedł do starej szafy. Z każdym krokiem zostawiał na drewnianej podłodze małe, ciemne krople krwi. Wyjął z kieszeni klucz, ale ręka drżała mu tak mocno, że za pierwszym razem nie trafił do zamka.

— Osoba, która zastrzeliła mnie cztery dni temu, nie chciała mnie zabić — powiedział. — Chciała, żebym otworzył drzwi, których nigdy nie powinienem był otwierać.

— Jakie drzwi?

Zamek kliknął.

W środku wisiały płaszcze, za nimi zaś znajdowała się wąska metalowa skrytka. Cole otworzył ją i wyjął cienką teczkę przewiązaną brązową wstążką.

— To dowód, że Grant pracuje dla kogoś innego — powiedział. — Ale jeśli ją otworzymy, on dowie się, że żyję.

Na korytarzu zaskrzypiała deska.

Cole spojrzał na mnie.

— I wtedy przyjdzie nie po mnie, tylko po ciebie.

Klamka powoli zaczęła się poruszać…

CZĘŚĆ 3

Klamka drgnęła po raz drugi, lecz drzwi nie zdążyły się otworzyć. Cole pociągnął mnie za szafę, a potem nacisnął ukryty przycisk pod półką. Tylna ściana odsunęła się bezszelestnie.

Wcisnęliśmy się do wąskiego przejścia dokładnie w chwili, gdy do pokoju wszedł Grant.

Przez szczelinę widziałam jego buty. Zatrzymał się przy zakrwawionym bandażu.

— Wiem, że tu jesteś, Cole — powiedział. — Nie komplikuj tego.

Cole oddychał tuż przy moim uchu. Czułam ciepło jego skóry i drżenie mięśni przy żebrach.

Grant podniósł bandaż.

— Zawsze byłeś zbyt dumny, żeby prosić o pomoc. Szkoda, że teraz pomagasz jej.

Po chwili wyszedł.

Przejście prowadziło do starego gabinetu na końcu trzeciego piętra. Cole zamknął drzwi i osunął się na krzesło. Otworzyłam teczkę. W środku znajdowały się wyciągi bankowe, fotografie i akt urodzenia dziecka.

Na pierwszej stronie widniało nazwisko Granta jako osoby dokonującej przelewów. Pieniądze trafiały do firmy należącej do człowieka o nazwisku Elias Vane.

Cole zbladł.

— Elias — wyszeptał.

— Znasz go?

— To człowiek, który prowadził interesy mojego ojca. Zniknął po śmierci matki.

Na fotografii zrobionej przed szpitalem stała młoda kobieta z niemowlęciem. Obok niej znajdował się Elias. Na odwrocie zapisano datę sprzed trzydziestu lat.

Drugie zdjęcie przedstawiało tę samą kobietę, starszą, wychudzoną, ale żywą. Trzymała gazetę z artykułem o Cole’u.

Cole wstał tak gwałtownie, że musiał oprzeć się o biurko.

— To moja matka.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego wiadomość nazwała ją żywą.

W teczce był jeszcze raport z badania DNA. Lekarz, który go podpisał, stwierdzał, że kobieta ze zdjęcia jest biologiczną matką Cole’a. Kolejna kartka zawierała wynik badania ojcostwa dotyczący dziecka urodzonego przed laty.

Imię dziecka brzmiało Noah Whitmore.

— To mój syn — powiedział Cole. — Grant zabrał go matce, kiedy miał trzy lata. Powiedział mi, że oboje zginęli w pożarze.

— A twoja matka?

— Elias ukrywał ją, żeby kontrolować mnie przez całe życie.

Z korytarza dobiegł głos Granta.

— Claire! Jeśli Cole cię okłamuje, zejdź na dół. Mogę cię ochronić.

Cole spojrzał na mnie z bezradnością, której nie spodziewałam się po najbardziej przerażającym człowieku w mieście.

— Nie wiem, komu jeszcze mogę ufać.

Wyjęłam telefon i pokazałam mu zdjęcie wiadomości.

— Ktoś chciał, żebym tu trafiła. Ktoś chciał, żebym znalazła tę teczkę.

Cole otworzył ostatnią kopertę. W środku znajdował się list napisany kobiecym pismem.

„Claire, jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że mój syn nadal żyje. Przyprowadź go do starej przystani przed zmrokiem. Nie przyprowadzaj Granta. On wie, gdzie jestem.”

Cole zacisnął list w dłoni.

— Twoja matka napisała do ciebie?

— Nie znam jej.

— Znała twoją matkę — odpowiedział. — I znała mnie.

Na dole rozległ się alarm. Potem krzyk jednego ze strażników.

Grant nie był już sam.

Cole podszedł do okna, lecz na podjeździe zobaczył czarne samochody. Jeden z nich zatrzymał się przy bramie. Z tylnego siedzenia wysiadł Elias Vane, starszy mężczyzna o lasce i twarzy bez wyrazu.

Telefon w mojej dłoni zawibrował po raz trzeci.

Tym razem wiadomość zawierała tylko jedno zdanie: „Noah jest w domu. Grant właśnie po niego idzie…”