Ojciec wysłał mnie do niewidomego króla jako szpiega, lecz po jego pytaniu kapitan nagle pobladł

Tej nocy znalazłam pod deską podłogową list, którego mój ojciec nigdy nie powinien był wysłać do Monteoscuro.

Siedziałam na zimnych kamieniach swojej komnaty, a płomień świecy drżał przy każdym uderzeniu wiatru o wieżę. W dłoni ściskałam kartkę z rozkazem, który don Oktavio przekazał mi przed wyjazdem. Miałam zdobyć informacje o wschodniej przełęczy, zapasach zboża i ludziach, którym król Aleksander ufał.

Tym razem jednak pod jego podpisem widniały słowa, od których zaschło mi w gardle: „Gdy tylko poznasz rozmieszczenie straży, otwórz bramę od strony lasu. Resztą zajmą się moi ludzie”.

— Nie — wyszeptałam.

W tej samej chwili ktoś zapukał.

Schowałam list za gorset, ale zbyt późno. Drzwi uchyliły się i do środka wszedł kapitan Esteban Rojas. Na jego płaszczu topniały płatki śniegu, a przy pasie wisiała mokra skórzana rękawica.

— Król czeka na panią w sali muzycznej — powiedział.

— Nie idę.

— To nie jest propozycja.

Zrobiłam krok w tył.

— Przyszedł pan sprawdzić, czy wykonuję rozkazy ojca?

Jego twarz stężała.

— A wykonuje je pani?

Pytanie uderzyło we mnie mocniej niż oskarżenie. Przez chwilę słyszałam tylko trzask żywicy w kominku.

— Nie wiem już, czego ode mnie chcecie.

— Król chce prawdy. Ja chcę, żeby do rana nikt nie zginął.

Zaprowadził mnie korytarzem. O północy forteca wyglądała jak żywe stworzenie: schody skrzypiały, wiatr świstał w szczelinach, a pod kamieniami czuło się głuche drżenie wartowników zmieniających posterunki. W sali muzycznej Aleksander stał przy zamkniętym klawikordzie. Jedną dłoń opierał na jego drewnianej pokrywie, drugą trzymał laskę.

— Klara — powiedział. — Czy mój kapitan ma powód, by sądzić, że chce pani opuścić Monteoscuro przed świtem?

Serce ścisnęło mi się boleśnie.

— Nie.

— Czy ma powód, by sądzić, że przybyła pani tu z zadaniem?

Milczałam.

Aleksander odwrócił głowę w moją stronę. Jego niewidzące oczy były spokojne, a jednak czułam się tak, jakby patrzył prosto na schowany list.

— Proszę usiąść — powiedział.

— Jeśli mnie pan oskarża, nie będę udawać, że jesteśmy przyjaciółmi.

— Nie oskarżam pani. Daję pani ostatnią możliwość, by nie stała się narzędziem człowieka, który już raz sprzedał cudze życie.

Esteban poruszył się przy drzwiach. Metalowa klamra jego pasa stuknęła o kamień.

— Co pan wie o moim ojcu? — zapytałam.

— Wystarczająco dużo, by wiedzieć, że nie wysłał tu córki z troski.

Przez kolejne pół godziny rozmawialiśmy o straży, magazynach i wschodniej przełęczy. Nie podałam mu żadnej liczby, lecz opowiedziałam, co zauważyłam od przyjazdu: nowe ślady kół za murem, konie bez herbów w dolinie, brak dwóch skrzyń soli w spisie magazynowym. Aleksander słuchał bez przerywania.

Kiedy skończyłam, wyciągnął rękę.

— List.

— Nie mogę.

— Może pani. Tylko jeszcze nie wie, komu bardziej ufać: własnemu strachowi czy własnemu rozsądkowi.

Wtedy z wieży zachodniej dobiegł pojedynczy dźwięk dzwonu. Nie był to sygnał zmiany warty. Esteban natychmiast dobył miecza.

— Ktoś wszedł na dziedziniec — powiedział.

Aleksander wyciągnął dłoń i zatrzymał go.

— Nie. Ktoś chce, żebyśmy tak pomyśleli.

Podszedł do mojego stołu, przesunął palcami po drewnianej krawędzi i zatrzymał je na miejscu, pod którym ukryłam list.

— Klara, zanim otworzymy tę deskę, muszę wiedzieć, czy jest pani gotowa usłyszeć, dlaczego pański ojciec tak bardzo chciał, żebym ją panią poślubił…

Jego palce wsunęły się w szczelinę i uniosły deskę…

CZĘŚĆ 2

Jego palce wsunęły się w szczelinę i uniosły deskę. Drewno zaskrzypiało, a ja poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Pod podłogą leżał nie tylko mój list, lecz także mały mosiężny cylinder owinięty w płótno.

Aleksander dotknął go i natychmiast cofnął dłoń.

— Tego tu wcześniej nie było — powiedział.

— Skąd pan wie?

— Kurz jest przerwany tylko w jednym miejscu. Ktoś wsunął to dzisiaj.

Esteban ukląkł przy otworze.

— Pieczęć jest zerwana.

— Przez panią? — spytałam.

— Gdybym to zrobiła, nie siedziałabym teraz na podłodze — odpowiedziałam.

Aleksander wziął cylinder. W środku znaleźliśmy zwinięty pasek pergaminu i cienki klucz. Pergamin pachniał dymem oraz olejem lnianym. Na jego końcu widniał znak mojego ojca: jastrząb z rozpostartymi skrzydłami.

— Przeczytaj mi — poprosił król.

Rozwinęłam kartkę przy świetle lampy. Była na niej lista nazwisk. Dwóch kupców z doliny, trzech żołnierzy z południowej bramy i człowiek opisany jedynie jako „ten, który słyszy wszystko”. Przy ostatnim nazwisku znajdowała się godzina: trzecia nad ranem.

— To może być pułapka — powiedział Esteban.

— Jest nią — odparł Aleksander. — Pytanie brzmi, na kogo została zastawiona.

Wtedy usłyszeliśmy kroki. Nie na korytarzu. Pod nami.

Zamarłam.

Aleksander natychmiast zgasił lampę. Ciemność zamknęła się wokół nas, gęsta i gorąca od oddechów. Esteban wskazał na kamienną płytę przy kominku. Po chwili rozległo się ciche przesuwanie metalu.

— Tajne przejście — szepnęłam.

Król położył dłoń na moim ramieniu.

— Proszę nie oddychać głośno.

— To trudne, kiedy pańska forteca ma ludzi pod podłogą.

Ku mojemu zdumieniu prawie się uśmiechnął.

— Dlatego nigdy nie ufam ciszy.

Płyta odsunęła się. Do sali wsunął się mężczyzna w stroju służącego. Esteban rzucił się pierwszy. Doszło do krótkiej, brutalnej walki między stołem a klawikordem. Mosiężny lichtarz spadł na posadzkę, a napastnik wyciągnął nóż.

— Stój! — krzyknął Aleksander.

Mężczyzna zatrzymał się, słysząc jego głos, lecz wtedy ja chwyciłam drewniany pulpit i uderzyłam go w nadgarstek. Nóż odbił się od kamienia.

Esteban skrępował napastnika pasem.

— Znasz go? — spytał mnie.

Rozpoznałam go. Był jednym z ludzi, którzy sześć dni wcześniej jechali za moim powozem, udając handlarzy wełną.

— Widziałam go przed fortecą.

Aleksander ukląkł przy jeńcu.

— Kto cię przysłał?

Mężczyzna zacisnął zęby.

— Za późno. Gdy otworzą wschodnią bramę, król nie będzie już miał komu zadawać pytań.

— Kiedy? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Esteban znalazł przy nim mały zegarek kieszonkowy. Wskazówki zatrzymały się na drugiej czterdzieści.

— Za dwadzieścia minut — powiedział.

Aleksander wstał. Jego twarz nie zdradzała lęku, ale palce zacisnęły się na lasce.

— Klara, teraz już pani rozumie, dlaczego pani ojciec chciał, żebym ją tu przysłała. Nie chodziło o małżeństwo. Chodziło o klucz do bramy.

— Nie miałam klucza.

— Miała pani coś cenniejszego. Dostęp do mnie.

Te słowa zabolały bardziej, niż powinny. Odwróciłam się.

— Jeśli mi pan nie ufa, proszę mnie zamknąć.

— Gdybym pani nie ufał, nie pozwoliłbym pani wybrać, co zrobimy dalej.

Wyjął z cylindra drugi pergamin. Tym razem papier był zapisany drobnym pismem, niemal niewidocznym na pierwszy rzut oka.

— To szyfr — powiedziałam.

— Potrafi go pani odczytać?

— Ojciec uczył mnie go, kiedy byłam dzieckiem. Twierdził, że kobieta powinna umieć czytać to, czego mężczyźni nie chcą jej powiedzieć.

Przesunęłam palcem po pierwszym rzędzie znaków. Zrozumiałam znaczenie po kilku sekundach.

— Esteban… — wyszeptałam.

Kapitan spojrzał na mnie.

— Co tam jest?

Wzięłam oddech.

— „O północy kapitan Rojas otworzy bramę i przekaże króla żywego albo martwego”.

W sali zapadła cisza.

Aleksander odwrócił się w stronę kapitana.

— Zawsze wiedziałem, że któregoś dnia przeczytam twoje nazwisko na liście zdrajców.

Esteban opuścił głowę, a potem wyjął miecz z pochwy i skierował ostrze nie na króla, lecz na mnie…

CZĘŚĆ 3

Esteban opuścił głowę, a potem wyjął miecz z pochwy i skierował ostrze nie na króla, lecz na mnie.

Cofnęłam się do kominka. Gorący popiół wsypał mi się do trzewika, ale prawie tego nie poczułam.

— Kapitanie — powiedział Aleksander spokojnie. — Odłóż broń.

— Nie mogę, Wasza Wysokość.

— To nie jest odpowiedź.

Esteban drżał. Nie ze strachu przed królem, lecz z wyczerpania.

— Ktoś musi uwierzyć temu pergaminowi, zanim będzie za późno.

— A pan uważa, że to ja go napisałam? — spytałam.

— Uważam, że pani ojciec napisał go tak, by każdy podejrzewał mnie. Jeśli zginę, jego ludzie przejmą straż. Jeśli przeżyję, król zamknie mnie w lochu, a brama pozostanie bez dowódcy.

Aleksander wyciągnął rękę.

— Podaj mi pergamin.

— Nie.

— Estebanie.

W głosie króla pojawiło się coś, czego wcześniej nie słyszałam. Nie gniew. Rozkaz, którego nie dało się odrzucić.

Kapitan podał mu kartkę. Aleksander przesunął palcami po jej krawędzi, potem przyłożył papier do nosa.

— Olej lniany i sadza. To kopia robiona na gorąco. Prawdziwy dokument miałby zapach wosku.

Spojrzałam na niego.

— Skąd pan wie?

— Przez lata musiałem rozpoznawać rzeczy, których nie mogłem zobaczyć.

Esteban nagle ukląkł i rozpiął skórzany ochraniacz na przedramieniu. Spod niego wyjął cienką blaszkę. Była na niej pieczęć królewskiego archiwisty.

— Trzy tygodnie temu dostałem ją od człowieka, który uciekł z posiadłości pani ojca — powiedział. — Przed śmiercią przekazał mi prawdziwy list. Wiedział, że w jego domu przygotowuje się zdradę.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? — spytałam.

— Bo nie wiedziałem, czy pani jest jego córką, czy jego wspólniczką.

Aleksander wskazał na mosiężny cylinder.

— Klucz otwiera archiwum pod kaplicą. Prawda jest tam.

O trzeciej nad ranem zeszliśmy po spiralnych schodach. Kamienie były mokre, a moja dłoń ślizgała się po chłodnej poręczy. W podziemnym archiwum pachniało kurzem, woskiem i mokrym żelazem. Klucz pasował do małej skrzyni ukrytej za księgami rachunkowymi.

W środku znajdowały się listy, mapy i oryginalny rozkaz z podpisem don Oktavia. Planował napad na Monteoscuro podczas ślubu. Miał wykorzystać mnie, by otworzyć przejście od strony wschodniej, a potem zrzucić całą winę na kapitana Rojasa.

Na dnie skrzyni leżała jeszcze jedna kartka.

Rozpoznałam pismo matki.

„Klaro, jeśli kiedykolwiek przeczytasz ten list, pamiętaj, że twój ojciec zawsze mylił cichość ze słabością. Nie pozwól mu wmówić, że jesteś narzędziem”.

Kartka wypadła mi z rąk.

— Wiedziała — wyszeptałam.

Aleksander podszedł bliżej.

— Twoja matka próbowała mnie ostrzec przed laty. Zginęła, zanim list dotarł do moich rąk.

Spojrzałam na niego.

— Dlatego rozpoznałeś melodię.

— Śpiewała ją moja matka. Twoja matka nauczyła się jej od niej.

Przez chwilę nie było między nami żadnych tytułów ani murów. Tylko dwoje ludzi, których rodziny ukrywały przed nimi prawdę.

Nad fortecą zabrzmiał dzwon. Tym razem wszystkie trzy uderzenia.

Esteban wybiegł na schody i wrócił po chwili z twarzą białą jak wapno.

— Na północnej drodze pojawiło się dwustu jeźdźców.

Aleksander ścisnął laskę.

— Mój brat?

— Nie. Na czele jedzie don Oktavio Villaseñor.

Wtedy z góry dobiegł głos herolda:

— W imieniu rady królewskiej żądam otwarcia bramy i wydania Klary Villaseñor!

Ojciec przybył wcześniej, niż przewidywał plan. I miał przy sobie królewski rozkaz, którego podpis wyglądał dokładnie jak podpis Aleksandra…