Powiedziała, że nie nadaję się na chłopaka, a potem zobaczyła mnie na przyjęciu z inną kobietą i nagle zamilkła

W chwili, gdy Maya zobaczyła, z kim wszedłem na przyjęcie, jej uśmiech zamarł w połowie zdania, jakby ktoś nagle wyłączył dźwięk. Stałem w progu domu Marka z dłonią opartą na plecach Cassie i po raz pierwszy od wielu miesięcy nie próbowałem odgadnąć, co Maya czuje.

Tydzień wcześniej napisała mi: „Jesteś wspaniały, ale nie widzę cię w roli chłopaka”. Odpisałem tylko: „Rozumiem”. Potem zrobiłem dokładnie to, o co prosiła. Zacząłem traktować ją jak osobę, która nie zajmuje w moim życiu najważniejszego miejsca.

Maya i ja poznaliśmy się dwa lata wcześniej podczas wieczoru gier u wspólnych znajomych. Połączyły nas kiepskie horrory, niszowa muzyka i przekonanie, że każdy dobry film powinien mieć przynajmniej jedną scenę, po której człowiek nie może zasnąć. Spotykaliśmy się dwa razy w tygodniu. Wtorkowa kawa. Piątkowy seans. Wiadomości od rana do nocy.

Przy breloczku w kształcie maleńkiej metalowej kasety filmowej, który zawsze nosiłem przy kluczach, Maya żartowała, że jestem chodzącym archiwum starych horrorów. Kiedyś powiedziała, że tylko ja potrafię sprawić, by zwykły wieczór wyglądał jak początek przygody.

Uznałem, że to coś znaczy.

Trzy tygodnie wcześniej siedzieliśmy w naszej narożnej loży w kawiarni. Za szybą padał mokry śnieg, a Maya opowiadała o kłótni z przełożoną. W pewnej chwili przestałem słuchać własnego rozsądku.

— Maya, muszę ci coś powiedzieć.

Podniosła wzrok znad filiżanki.

— Co się stało?

— Mam do ciebie uczucia. Nie takie jak do przyjaciółki. Od dawna.

Jej twarz zmieniła się trzy razy. Zaskoczenie. Zakłopotanie. Litość.

— Evan… jesteś naprawdę wspaniały — powiedziała cicho. — Miły, zabawny i zawsze mogę na ciebie liczyć. Ale nie widzę cię jako chłopaka.

— Dlaczego?

— Nie ma tej iskry. Jesteś świetny, tylko… nie w ten sposób.

Zgodziłem się zostać jej przyjacielem, choć już wtedy wiedziałem, że kłamię. Wieczorem wysłała mi jeszcze raz tę samą wiadomość, jakby chciała wyryć ją we mnie na zawsze. „Jesteś wspaniały, ale nie widzę cię w roli chłopaka”.

Odpisałem: „Rozumiem”.

Od tamtej chwili odmawiałem kawy, odkładałem seanse i nie odpowiadałem natychmiast na wiadomości. Nie byłem zajęty. Po prostu przestałem dawać jej wszystko, czego nie chciała nazwać związkiem.

Maya dzwoniła coraz częściej.

— Unikasz mnie? — zapytała we wtorek.

— Nie. Po prostu mam mniej czasu.

— Tęsknię za moim przyjacielem.

— Nadal nim jestem. Tylko nie jestem już zawsze dostępny.

Wtedy poznałem Cassie na siłowni. Była bezpośrednia, zabawna i nie zmuszała mnie do zgadywania, co naprawdę myśli. Gdy zaprosiła mnie na przyjęcie u Marka, zgodziłem się.

W sobotę o siódmej podjechała po mnie. Miała skórzaną kurtkę, mokre od śniegu włosy i uśmiech, przy którym nie czułem się jak ktoś oczekujący na pozwolenie.

— To ta przyjaciółka? — zapytała w samochodzie.

— Tak. Maya.

— Może być niezręcznie?

— Może. Ale to już nie mój problem.

O ósmej Mark otworzył nam drzwi. Muzyka dudniła w ścianach, a w przedpokoju pachniało pieczonym czosnkiem i rozlanym winem. Mark spojrzał najpierw na mnie, potem na Cassie, i uśmiechnął się szeroko.

— Evan? Nie wiedziałem, że przyprowadzasz kogoś.

— Ja też nie wiedziałem, dopóki jej nie poznałem.

Cassie zaśmiała się i ujęła mnie pod ramię.

Weszliśmy do środka.

Maya stała przy wejściu do kuchni. Najpierw rozjaśniła twarz, gdy mnie zobaczyła. Potem spojrzała na Cassie, na jej dłoń na moim ramieniu i na mój breloczek kołyszący się przy kluczach.

Jej uśmiech zniknął.

Po kilku minutach Hannah dotknęła mojego łokcia i skinęła w stronę korytarza.

— Evan, muszę z tobą porozmawiać. Sam na sam.

Cassie ścisnęła moją dłoń.

— Idź. Znajdę sobie coś do picia.

Hannah wciągnęła mnie do gabinetu Marka i zamknęła drzwi. Oparła plecy o drewno, a jej palce zacisnęły się na cienkiej, czarnej teczce…

CZĘŚĆ 2

Hannah przez chwilę patrzyła na mnie bez słowa. W gabinecie Marka było duszno od zapachu papieru, kurzu i cygar, których gospodarz nigdy nie palił, ale trzymał w szufladzie dla gości. Za drzwiami ktoś wybuchnął śmiechem. Tutaj wszystko nagle ucichło.

— Co jest w tej teczce? — zapytałem.

— Najpierw odpowiedz mi na jedno pytanie. Czy Maya powiedziała ci, że nie chce z tobą być?

— Tak.

— Dokładnie tak?

— Powiedziała, że jestem wspaniały, ale nie widzi mnie jako chłopaka. Że nie ma iskry.

Hannah spuściła wzrok.

— I uwierzyłeś, że na tym kończy się ta historia?

Poczułem ciężar kluczy w kieszeni. Metalowy breloczek uderzył o zamek, gdy zacisnąłem dłoń.

— Co masz na myśli?

— Maya mówiła o tobie rzeczy, których nie powinieneś usłyszeć przypadkiem.

— Jakie rzeczy?

Hannah nie odpowiedziała od razu. Wyjęła z teczki mały odtwarzacz głosowy i położyła go na biurku.

— Nie chcę cię ranić.

— Już mnie ranisz, każąc mi zgadywać.

— Posłuchaj najpierw.

Nacisnęła przycisk. Najpierw usłyszałem szum ulicy, brzęk naczyń i odległą muzykę. Potem głos Mayi.

— Evan jest idealny, kiedy chcę z kimś pogadać. Zawsze odbiera, zawsze przyjedzie, zawsze wie, jak mnie pocieszyć.

Drugi głos, należący do Hannah, zapytał:

— To dlaczego nie spróbujesz z nim być?

Maya roześmiała się krótko.

— Bo on jest bezpieczny. A ja nie chcę bezpiecznego. Chcę, żeby ktoś mnie wybrał mimo wszystko. Evan i tak będzie obok. Nie muszę niczego ryzykować.

Nagranie urwało się. Wpatrywałem się w odtwarzacz, jakby mógł wyjaśnić, dlaczego przez dwa lata brałem wygodę za uczucie.

— Kiedy to nagrałaś? — zapytałem.

— Tydzień temu. W kawiarni obok mojego biura. Maya nie wiedziała, że siedzę przy sąsiednim stoliku.

— Dlaczego mi to pokazujesz dopiero teraz?

— Bo chciałam mieć pewność, że nie zareagujesz pod wpływem złości. I dlatego, że dziś wieczorem stało się coś jeszcze.

Wstałem.

— Co?

Hannah otworzyła teczkę. W środku znajdowały się wydrukowane wiadomości, kilka kopert i kartka z odręcznym podpisem Marka.

— Maya powiedziała wszystkim, że jesteś na nią wściekły. Że przyprowadziłeś Cassie tylko po to, żeby ją zranić.

— To nieprawda.

— Wiem. Ale ona chce, żeby Cassie tak myślała. Przed chwilą zatrzymała ją w kuchni.

Serce uderzyło mi mocniej.

— Co jej powiedziała?

— Że masz obsesję na jej punkcie. Że kiedyś wyznałeś jej miłość, a teraz próbujesz ją ukarać inną kobietą.

Przez sekundę nie czułem nic. Potem gniew przeszedł przeze mnie zimną falą.

— Gdzie jest Cassie?

— W salonie. Ale zanim tam wyjdziesz, musisz wiedzieć jeszcze jedno.

Hannah wyciągnęła z teczki kopertę z przyklejoną żółtą karteczką. Rozpoznałem charakter pisma Mayi. Na karteczce widniały tylko cztery słowa: „Powiedz mu dziś prawdę”.

— Co to znaczy? — spytałem.

Hannah przycisnęła kopertę do blatu.

— To wiadomość, którą Maya zostawiła dla Marka. Znalazł ją przed przyjęciem. I nie chodzi w niej o Cassie.

— Więc o kogo?

Za drzwiami rozległ się trzask tłuczonego szkła. Cassie powiedziała coś podniesionym głosem, a potem zapadła cisza.

Hannah pobladła.

— Otwórz tę kopertę — powiedziała. — Jeśli to, co podejrzewam, jest prawdą, Maya nie zaprosiła cię tutaj przypadkiem…

CZĘŚĆ 3

Hannah rozsunęła kopertę paznokciem. Papier zaszeleścił cicho, ale w moich uszach zabrzmiał jak wystrzał. Za drzwiami ktoś przesunął krzesło, a potem Cassie powiedziała wyraźnie:

— Nie dotykaj mnie.

Wyrwałem Hannah kopertę z ręki.

W środku była kartka z wydrukowaną rozmową oraz mały pendrive. Pierwsze zdanie zatrzymało mi oddech.

„Jeśli Evan zacznie się oddalać, trzeba go sprowokować. Gdy wróci, będzie znowu mój”.

Pod spodem znajdowały się wiadomości Mayi do Marka. Pisała, że chciała, bym przestał spotykać się z innymi kobietami, ale jednocześnie nie zamierzała dać mi żadnej szansy. Mark pytał, czy to uczciwe.

Maya odpowiedziała: „Nie musi być uczciwe. Ma działać”.

— To może być podrobione — powiedziałem, choć sam nie wierzyłem w te słowa.

— Dlatego jest nagranie — odparła Hannah.

Podłączyła urządzenie do komputera Marka. Na ekranie pojawił się zapis rozmowy z restauracji. Data pochodziła sprzed pięciu dni.

Usłyszałem głos Mayi.

— Evan zawsze wraca, kiedy pomyśli, że mnie traci.

— A jeśli tym razem nie wróci? — zapytał Mark.

— Wróci. Wystarczy, że zobaczy mnie z kimś innym albo dowie się, że może mnie stracić na zawsze.

— Przecież powiedziałaś mu, że nie widzisz go jako chłopaka.

— Bo nim nie jest. Ale to nie znaczy, że może odejść.

Patrzyłem na ekran, a dłonie drżały mi tak mocno, że breloczek przy kluczach zabrzęczał o blat.

— Ona chciała mnie trzymać przy sobie bez żadnych zobowiązań — powiedziałem.

— Tak — odpowiedziała Hannah. — I jeszcze jedno. Cassie nie jest pierwszą kobietą, którą próbowała od ciebie odsunąć.

Drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie. Cassie stała na korytarzu z rozmazanym makijażem i mokrą od wody dłonią. Za nią znajdowała się Maya.

— Evan — powiedziała Maya. — Musimy porozmawiać.

— Już rozmawiamy.

Spojrzała na komputer. Jej twarz straciła kolor.

— Hannah, wyłącz to.

— Nie — odparła Hannah.

— To prywatna rozmowa.

— Prywatna rozmowa, w której planowałaś manipulować moim przyjacielem?

Maya zacisnęła usta.

— Nie rozumiecie całej sytuacji.

— Rozumiem wystarczająco — powiedziała Cassie. — Powiedziałaś mi, że Evan jest niestabilny i że przyprowadził mnie tutaj z zemsty.

— Chciałam cię ostrzec.

— Nie. Chciałaś, żebym odeszła.

Maya spojrzała na mnie.

— Evan, posłuchaj. Ja byłam zdezorientowana. Bałam się, że cię stracę.

— Przecież powiedziałaś, że nie widzisz mnie jako chłopaka.

— To nie znaczyło, że chciałam, żebyś zniknął.

— Chciałaś mnie obok, ale nie chciałaś mnie wybrać.

Nie zaprzeczyła.

Wtedy Mark wszedł do korytarza. Trzymał telefon, a jego twarz była poważniejsza niż kiedykolwiek wcześniej.

— Maya, musisz wyjść.

— To mój przyjaciel.

— Nie po tym, co usłyszałem.

Maya spojrzała na mnie ostatni raz. Nie było w tym spojrzeniu skruchy. Był strach, że straciła kontrolę.

— Evan, nie możesz uwierzyć w jeden głupi wieczór.

— To nie jeden wieczór. To dwa lata.

Odwróciła się i wyszła. Cassie została przy mnie, ale nie dotknęła mojego ramienia. Chyba wyczuła, że potrzebuję chwili.

Myślałem, że najgorsze już się skończyło.

Wtedy telefon Marka zadzwonił. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem spojrzał na mnie.

— Evan, to był kierownik twojego biura. Powiedział, że Maya wysłała dziś rano wiadomość do twojego szefa.

— Jaką wiadomość?

Mark zacisnął szczękę.

— Napisała, że masz problemy psychiczne i że może stanowić zagrożenie dla współpracowników. Jutro rano masz zostać wezwany na rozmowę dyscyplinarną…