Chciałem zwolnić cichą opiekunkę moich córek, lecz po jednym pytaniu Natalii jej uśmiech nagle zniknął

Tego wieczoru moja córka wyszeptała, że bardziej boi się Natalii niż śmierci matki, a ja po raz pierwszy naprawdę przestałem oddychać.

Stałem w kuchni naszego domu, trzy kwadranse po tym, jak miałem wyjechać w delegację. Za oknem padał mokry śnieg, a na marmurowym parapecie drżało światło latarni. W dłoni wciąż trzymałem skórzaną teczkę, choć od dawna wiedziałem, że nie znajdzie się w niej ani jeden dokument związany z wyjazdem.

Chciałem zobaczyć, co dzieje się pod moją nieobecność.

Nie spodziewałem się, że zobaczę własne córki próbujące ukryć przede mną strach.

Ołena stała przy stole i dzieliła kawałek ciasta na małe kwadraty. Na jej szarym fartuchu wisiał mały mosiężny gwizdek w kształcie ptaka. Dostała go od Marty kilka miesięcy wcześniej. Dziewczynki używały go podczas zabawy w poszukiwaczy skarbów, ale Ołena nosiła go przy sobie nawet wtedy, gdy sprzątała.

— Ten kawałek jest dla Marty — powiedziała. — Ma więcej kremu po lewej stronie.

Marta klasnęła w dłonie.

— Pamiętałaś!

— Pamiętam wszystkie katastrofy związane z kremem.

Zofia uśmiechnęła się, lecz jej palce zacisnęły się na szklance soku. Ołena bez patrzenia przesunęła naczynie bliżej niej.

Zauważyłem to.

Nie wiedziałem, że Zofii drżą ręce, kiedy się boi. Ołena wiedziała.

— Ołeno — zapytała Zofia — zostaniesz dziś z nami, jeśli tata naprawdę pojechał?

Ołena odłożyła nóż.

— Zostanę, dopóki nie zaśniecie.

— A pani Halina gasi światło na korytarzu.

— Napiszę jej wiadomość. Lampka ma zostać włączona, drzwi będą uchylone, a Zajączek po lewej stronie łóżka.

Ramiona Zofii natychmiast opadły.

Patrzyłem na nie z ukrycia i czułem, jak coś ciężkiego zaciska mi się pod żebrami. Przez dwa lata po śmierci Mariny próbowałem zabezpieczyć córki pieniędzmi, ochroniarzami i kamerami. Nie umiałem jednak powiedzieć im, co zrobić, kiedy nocą tęsknią za matką.

Ołena umiała.

Dlatego Natalia od kilku tygodni szeptała mi, że ta kobieta przekroczyła granicę.

— Andrzeju, dziewczynki pytają ją o wszystko, a nie ciebie.

— Jest tylko pracownicą.

— Właśnie. A zachowuje się, jakby była ich matką.

Chciałem jej uwierzyć. Zwolnić Ołenę. Zatrudnić kogoś nowego. Odzyskać kontrolę.

Wtedy w korytarzu rozległ się stuk obcasów.

Natalia weszła do kuchni, jakby już była gospodynią tego domu.

— Ołeno, możesz podejść na chwilę?

Marta natychmiast chwyciła kobietę za rękę.

Natalia spojrzała na ten gest i uśmiechnęła się bez ciepła.

— Dziewczynki muszą nauczyć się radzić sobie bez ciebie.

— O tym zdecyduje ich ojciec — odpowiedziała spokojnie Ołena.

— Ich ojciec prawie już zdecydował.

Marta pobladła.

— To dlatego powiedziałaś wczoraj, że Ołeny niedługo tu nie będzie?

Wyszedłem z cienia.

— Co dokładnie powiedziałaś mojej córce?

Natalia drgnęła.

— Andrzeju, nie tak to zabrzmiało.

— Jeszcze niczego nie zrozumiałem. Marta, powtórz.

Dziewczynka przełknęła ślinę.

— Powiedziała, że kiedy wrócisz, Ołena już nie będzie mogła z nami mieszkać. I że jeśli będziemy płakać, zamkniesz nas w pokoju.

W kuchni zapadła cisza.

Natalia otworzyła usta, lecz tym razem nie dałem jej dojść do słowa.

— Ołeno, co chciałaś mi pokazać?

Kobieta podeszła do kredensu, zdjęła z niego złożoną kartkę i podała mi ją obiema rękami. Mosiężny ptaszek przy jej fartuchu cicho uderzył o szufladę.

Rozłożyłem papier. Na górze widniały godziny snu, lekarstwa Zofii, ulubiony kubek Marty i jedno zdanie podkreślone dwukrotnie: „Nie zostawiać dziewczynek samych z Natalią, jeśli zacznie się burza”.

Pod spodem było jeszcze coś.

Coś, co sprawiło, że Natalia nagle rzuciła się do swojej torebki…

CZĘŚĆ 2

Natalia wsunęła dłoń do torebki tak gwałtownie, że przewróciła stojący obok kubek. Herbata rozlała się po blacie i spłynęła na podłogę.

— Nie dotykaj tego — powiedziałem.

— To moja własność.

— W takim razie wyjmij rękę i pokaż wszystkim, czego szukasz.

Jej palce znieruchomiały.

Zofia puściła rękaw Ołeny i podeszła do mnie. Miała na sobie żółtą piżamę z maleńkimi gwiazdkami, a jedna z nich była odpruta przy kieszeni.

— Tato — wyszeptała — chcesz wiedzieć, czego boję się bardziej niż tego, że Ołena odejdzie?

Kucnąłem przed nią.

— Powiedz mi.

— Że Natalia zabierze nas do domu, w którym mama nigdy nas nie znajdzie.

Poczułem, jak zimno przechodzi mi po karku.

— Co to znaczy?

Natalia wyprostowała się.

— Dziecko coś źle zrozumiało. Rozmawiałyśmy o obozie terapeutycznym.

— W listopadzie? — spytała Marta. — Powiedziałaś, że pojedziemy tam bez taty.

— Przestańcie kłamać! — krzyknęła Natalia.

Jej głos odbił się od szklanych drzwi szafek. Zofia cofnęła się i wpadła plecami na krzesło. Ołena od razu stanęła między nią a Natalią.

Wtedy zobaczyłem, że w torebce Natalii wystaje czarna obudowa małego urządzenia.

— Co to jest? — zapytałem.

— Nic.

Wyciągnąłem rękę.

Natalia odsunęła się.

— Andrzej, nie masz prawa przeszukiwać moich rzeczy.

— W moim domu, przy moich dzieciach, mam prawo wiedzieć wszystko.

Ołena położyła mi dłoń na przedramieniu.

— Proszę jej nie dotykać. Niech sama to wyjmie.

Natalia patrzyła na nią z nienawiścią.

— Od początku chciałaś zająć moje miejsce.

Ołena nie podniosła głosu.

— Nie chciałam żadnego miejsca. Chciałam, żeby dziewczynki jadły kolację i spały bez lęku.

— Dosyć — powiedziałem. — Natalia, wyjmij urządzenie.

Po kilku sekundach wyjęła dyktafon. Był mały, czarny, z pękniętym rogiem.

— Nagrywałaś dziewczynki? — zapytałem.

— To był sposób na kontrolę opiekunki.

— Dlaczego nagrywałaś je bez mojej wiedzy?

— Bo ty niczego nie kontrolujesz, Andrzeju.

Te słowa zabolały bardziej, niż powinny. Może dlatego, że przez chwilę zabrzmiały prawdziwie.

Ołena sięgnęła do kieszeni fartucha i wyjęła drugi przedmiot. Nie dyktafon, lecz mały srebrny klucz z wytartą literą „M”.

— Ten klucz znalazłam w pokoju Mariny — powiedziała. — W szufladzie, której od śmierci pańskiej żony nikt nie otwierał.

— Co było w środku?

— Dokumenty. I nagranie.

Natalia zrobiła krok w stronę drzwi.

— Ona manipuluje tobą.

— A ty próbujesz uciec.

— Zadzwoń do prawnika. Natychmiast.

— Już zadzwoniłem — odparł mój kierowca z progu kuchni. — Mecenas Lewicki czeka w gabinecie.

Natalia spojrzała na niego, potem na mnie. W jej oczach po raz pierwszy pojawił się prawdziwy strach.

Weszliśmy do gabinetu kilka minut później. Na biurku leżała teczka Ołeny, srebrny klucz i telefon Natalii. Mecenas Lewicki miał twarz człowieka, który od dawna znał połowę prawdy, lecz czekał, aż ktoś odważy się nazwać ją głośno.

— Andrzeju — powiedział — zanim otworzymy szufladę po Marinie, musisz wiedzieć, że twoja narzeczona podpisała w twoim imieniu trzy dokumenty.

— Jakie?

— Pełnomocnictwa. Wszystkie prowadzą do jednego funduszu powierniczego.

Natalia zacisnęła szczękę.

— To były projekty małżeńskie.

— A dlaczego podpis na jednym z nich jest datowany dwa miesiące po śmierci Mariny? — spytał prawnik.

Natalia odwróciła głowę.

W tej chwili z korytarza dobiegł krzyk Marty.

— Tato! Zofia znalazła coś pod poduszką!

Pobiegłem do pokoju dziewczynek. Zofia trzymała w ręce małą kartę pamięci, a na jej powierzchni widniała zaschnięta kropla czerwonego lakieru.

— Natalia wsunęła to tutaj wczoraj — powiedziała. — Powiedziała, że jeśli komuś pokażemy, tata zabierze nam wszystko.

Spojrzałem na Natalię.

— Co jest na tej karcie?

Uśmiechnęła się blado.

— Nic, czego powinieneś się bać.

Mecenas włożył kartę do czytnika. Na ekranie pojawiła się lista plików, a przy pierwszym z nich data nagrania: dzień, w którym Marina zginęła…

CZĘŚĆ 3

Pierwszy plik otworzył się z trzaskiem. Przez kilka sekund słychać było tylko szum deszczu i odległy dźwięk wycieraczek.

Potem odezwał się głos Mariny.

— Andrzej, jeśli tego słuchasz, znaczy, że nie zdążyłam z tobą porozmawiać.

W gabinecie nikt się nie poruszył.

Oparłem dłonie o biurko. Znałem ten głos aż za dobrze, lecz przez dwa lata bałem się go wspominać. Natalia stanęła przy drzwiach, blada i nieruchoma.

— Nie chcę, żeby dziewczynki wychowywały się w świecie, w którym każdy udaje, że chroni je dla własnej korzyści — mówiła Marina. — Jeśli coś mi się stanie, Ołena ma dostać kopertę z dokumentami. Nie od ciebie. Od prawnika.

Spojrzałem na Ołenę.

— Wiedziałaś o tym?

— Marina powiedziała mi tylko, gdzie szukać klucza. Bałam się otworzyć szufladę sama.

Nagranie trwało dalej.

— Natalia wie o funduszu. Próbowała przekonać mnie, żebym przekazała jej dostęp do pieniędzy przeznaczonych dla Marty i Zofii. Jeśli odmówię, może spróbować wykorzystać Andrzeja. On zawsze wierzy tym, którzy mówią spokojnie i patrzą mu prosto w oczy.

Moje spojrzenie powędrowało ku Natalii.

— To kłamstwo — powiedziała.

— Posłuchaj do końca — odparł mecenas.

Głos Mariny zadrżał.

— Mam dokumenty potwierdzające, że Natalia współpracuje z Pawłem Radeckim. Ten człowiek od dawna wyprowadza pieniądze z firm Andrzeja. Natalia miała zdobyć jego podpisy, a potem doprowadzić do sytuacji, w której dziewczynki trafią pod opiekę osoby wskazanej przez nią. Jeśli Andrzej będzie pracował bez przerwy i odsunie się od dzieci, plan stanie się prosty.

W gardle pojawiła mi się gorycz.

Przez dwa lata robiłem dokładnie to, czego potrzebowali.

Pracowałem.

Nie widziałem dzieci.

Ufałem Natalii.

Nagranie nagle zmieniło się w dźwięk otwieranych drzwi.

— Marina, jeszcze możesz się wycofać — odezwała się Natalia. Jej głos był chłodny, pozbawiony emocji. — Nie zmuszaj mnie, żebym zabrała ci to, co dla ciebie najważniejsze.

— Wyjdź z mojego domu.

— Ten dom też niedługo przestanie być twój.

Marta zaczęła płakać. Była bardzo mała, lecz poznałem jej głos.

— Nie dotykaj mojej siostry!

Potem rozległ się trzask, a nagranie urwało się.

Natalia ruszyła ku komputerowi, ale kierowca zablokował jej drogę.

— Nie dotykaj sprzętu — powiedział.

— Andrzej, to spreparowane.

— Twój głos jest na nagraniu.

— Można go podrobić.

Mecenas wyjął z teczki drugi dokument.

— Nie trzeba będzie polegać wyłącznie na nagraniu. Mamy też kopie przelewów i wiadomości między Natalią a Radeckim. Ołena znalazła je w pokoju Mariny.

Natalia roześmiała się krótko.

— Myślisz, że jeden stary plik mnie zniszczy? Radecki ma ludzi wszędzie. Twoje firmy są pełne takich jak on.

— Moje firmy? — zapytałem.

— Nie rozumiesz? Jeśli mnie aresztują, inni zaczną mówić. O tym, jak zdobyłeś pierwsze kontrakty. O klubach. O pieniądzach. O tym, komu kazałeś zniknąć z miasta.

Cisza po tych słowach była cięższa niż wszystko, co usłyszałem wcześniej.

Mecenas powoli zamknął teczkę.

— Właśnie dlatego musisz zdecydować, czy chcesz ratować reputację, czy córki.

Patrzyłem na Martę i Zofię stojące przy Ołenie. Zofia trzymała swój żółty rękaw tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— Co jeszcze jest na karcie? — spytałem.

Mecenas uruchomił drugi plik. Tym razem usłyszeliśmy mój własny głos, nagrany podczas rozmowy z Natalią sprzed kilku tygodni.

— Zrobię, co zechcesz. Tylko nie mów nikomu o funduszu.

Pamiętałem te słowa. Wtedy byłem pijany i przekonany, że rozmawiamy o zakupie domu.

Natalia uśmiechnęła się przez łzy.

— Widzisz? Sam mi to dałeś.

Na końcu nagrania odezwała się jednak ona.

— Kiedy podpisze, dziewczynki trafią do ośrodka. A potem wszystko będzie nasze.

Uśmiech zniknął z jej twarzy.

W tym samym momencie telefon mecenasa zadzwonił. Prawnik spojrzał na ekran, odebrał i przez chwilę tylko słuchał.

— Andrzej — powiedział wreszcie — policja znalazła Pawła Radeckiego. Próbował opuścić kraj, ale zanim go zatrzymano, wysłał komuś wiadomość.

— Komu?

Mecenas spojrzał na Natalię.

— Napisał, że jeśli on upadnie, ujawni dowody dotyczące śmierci Mariny. I twierdzi, że wypadek nie był przypadkowy…