Zmuszono mnie do małżeństwa z bezdzietnym szefem mafii, lecz po mojej ciąży jego prawnik nagle upuścił teczkę

W chwili, gdy test ciążowy pokazał dwie kreski, zrozumiałam, że moje małżeństwo z Cassianem Raldim właśnie stało się wyrokiem.

Stałam o piątej rano w łazience przy szpitalnym oddziale intensywnej terapii i ściskałam plastikowy test tak mocno, że pobielały mi knykcie. Za drzwiami brzęczały wózki z lekami, ktoś wołał o lekarza, a ja patrzyłam na dwie różowe kreski, które nie miały prawa istnieć.

Sześciu lekarzy potwierdziło, że Cassian nie może mieć dzieci.

A ja byłam jego żoną.

— Elena? — Camille uchyliła drzwi. — Powiedz, że to nie jest to, na co wygląda.

Podałam jej test.

Jej twarz stężała.

— Kiedy ostatni raz miałaś miesiączkę?

— Nie pamiętam.

— Nie pamiętasz czy nie chcesz powiedzieć?

Spojrzałam na własne dłonie. Pod paznokciem miałam zaschniętą kroplę krwi pacjenta.

— Camille, ja nie spałam z nikim poza nim. A z nim… nie pamiętam, żebyśmy kiedykolwiek…

Nie dokończyłam.

Sześć tygodni wcześniej Cassian zemdlał podczas przyjęcia charytatywnego. Jego ludzie zamiast wezwać karetkę zabrali mnie do domu nad jeziorem. Byłam wtedy pielęgniarką na nocnej zmianie i jako jedyna umiałam założyć wenflon bez aparatury. Pobrałam mu krew, podałam płyny, a kiedy przestał oddychać, uciskałam jego klatkę piersiową, dopóki nie wrócił puls.

Potem pamięć urwała się jak przecięta żyłka.

Obudziłam się w jego sypialni. Cassian leżał nieprzytomny obok mnie, moje ubranie było porozrzucane, a srebrna spinka do włosów należąca kiedyś do mojej matki zniknęła.

Teraz spinka leżała w szufladzie jego biurka.

Dostałam ją od niego w dniu podpisania umowy małżeńskiej, w kremowej kopercie bez nazwiska.

— To nie jest dowód — powiedziała Camille cicho. — To dopiero pytanie.

— W moim życiu pytań już nie zostało wiele. Tylko rachunki.

Mój ojciec zginął, zostawiając trzysta czterdzieści tysięcy dolarów długu. Dom opieki dla matki kosztował dziewięć tysięcy miesięcznie. Cassian spłacił wszystko w zamian za trzyletnie małżeństwo bez miłości, osobne sypialnie i publiczne udawanie, że jesteśmy zgodnym małżeństwem.

Kiedy powiedziałam mu o ciąży, nie krzyknął.

Otworzył szufladę i wyjął sześć raportów medycznych.

— Każdy lekarz powiedział to samo — oznajmił. — Jestem bezpłodny.

— A jednak jestem w ciąży.

— Kto jest ojcem?

— Nie wiem.

Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach coś więcej niż chłód. Nie gniew. Strach.

Dwa dni później pobrano próbki do badania. Cassian wysłał mnie do prywatnej kliniki pod ochroną dwóch mężczyzn, którzy przez cały czas patrzyli na mnie tak, jakbym już była winna.

Wynik miał przyjść wieczorem.

Przyszedł wcześniej.

Podczas rodzinnej kolacji drzwi otworzyły się z hukiem. Ezra Cain, prawa ręka Cassiana, wszedł do jadalni z białą teczką w dłoni. Przy stole ucichły rozmowy. Srebrne sztućce przestały brzęczeć.

Cassian podniósł wzrok.

— Co tam masz?

Ezra położył teczkę przed nim, ale patrzył na mnie.

— Wynik badania.

Cassian nie dotknął dokumentu.

— Otwórz — powiedziałam.

Ezra uśmiechnął się bez cienia ciepła.

— Z przyjemnością.

Jego palce wsunęły się pod klapę teczki. A ja poczułam, że cała sala wstrzymała oddech…

CZĘŚĆ 2

Jego palce wsunęły się pod klapę teczki, a ja poczułam, że cała sala wstrzymała oddech.

Ezra wyjął kartkę i przeczytał ją powoli, jakby chciał, żeby każde słowo zraniło bardziej.

— Badanie wyklucza pokrewieństwo między Cassianem Raldim a dzieckiem — oznajmił.

Przez kilka sekund słyszałam tylko tykanie zegara.

Potem ktoś przy stole szepnął:

— Wiedziałam.

Cassian nie odrywał ode mnie wzroku.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— Wynik jest jednoznaczny — odparł Ezra.

— Powtórzymy badanie.

— Nie ma potrzeby — odezwała się matka Cassiana, Beatrice. Jej diamentowe kolczyki poruszyły się przy każdym słowie. — Wszyscy wiemy, co się stało.

— Nie, nie wiecie.

— Wyszłaś za mojego syna dla pieniędzy.

— Wyszłam za niego, żeby uratować matkę przed wyrzuceniem z domu opieki.

— I znalazłaś sobie kogoś, kto da ci dziecko.

Cassian zacisnął szczękę.

— Beatrice, wystarczy.

— Nie, Cassian. Właśnie teraz nie wystarczy.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o marmurową podłogę.

— Jestem pielęgniarką. Znam procedury. Próbki były pobierane osobno, plombowane i podpisywane przy mnie.

Ezra odchylił głowę.

— Twierdzisz, że klinika sfałszowała wynik?

— Twierdzę, że ktoś miał dostęp do próbek.

— A może ktoś miał dostęp do twojej sypialni? — zapytała Beatrice.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku.

Cassian wstał.

— Elena zostaje w domu.

— Nie jestem więźniarką.

— Dopóki nie wyjaśnimy, co się stało, jesteś zagrożeniem dla siebie i dla dziecka.

— Czy dla ciebie też jestem zagrożeniem?

Nie odpowiedział.

Tej samej nocy ochroniarz zabrał moje torby z sypialni. Odłożono je przy tylnych drzwiach, obok mokrych parasoli. Na wierzchu leżał mój skórzany notes, ten, który Cassian kupił mi bez podpisu.

— Masz godzinę — powiedział Ezra.

— Cassian tak zdecydował?

— Cassian podpisał nakaz.

Wzięłam notes i schowałam go pod płaszcz.

— Powiedz mu, że jeśli wyrzuca mnie jak złodziejkę, pewnego dnia będzie musiał spojrzeć na prawdę bez swoich ochroniarzy.

— Prawda już została wydrukowana.

— Papier nie pamięta, kto go dotykał.

Wyszłam bocznym wejściem. Śnieg topniał na kamiennych schodach, a moje buty przemokły po pierwszych trzech krokach. Nie miałam pracy. Szpital zwolnił mnie rano, powołując się na poufność i konflikt interesów. Konto zostało zamrożone. Dom opieki odmówił przedłużenia pobytu matki bez natychmiastowej wpłaty.

Pojechałam do Camille.

O drugiej w nocy siedziałyśmy przy jej kuchennym stole. Na blacie stała zimna herbata, a obok niej moja spinka do włosów. Nawet nie zauważyłam, że wypadła z kieszeni.

— Skąd ją masz? — zapytała Camille.

— Cassian oddał mi ją po podpisaniu umowy.

— Nie. Popatrz.

Odwróciła spinkę. Na jej wewnętrznej stronie widniała cienka, niemal niewidoczna rysa.

— To nie jest rysa — powiedziała. — To ślad po otwieraniu obudowy.

— Jakiej obudowy?

Camille podważyła końcówkę pilnikiem do paznokci. Z wnętrza wypadł maleńki element elektroniczny.

Serce uderzyło mi tak mocno, że aż zabrakło mi powietrza.

— To nadajnik? — wyszeptałam.

— Albo coś więcej.

Wtedy zadzwonił mój telefon.

Numer był zastrzeżony.

— Słucham?

Przez kilka sekund nikt się nie odzywał. Potem usłyszałam głos Cassiana.

— Elena, gdzie jesteś?

— W miejscu, do którego twoi ludzie nie mają klucza.

— Musisz natychmiast zniknąć.

— Wyrzuciłeś mnie.

— Nie ja.

W tle rozległ się trzask tłuczonego szkła.

— Cassian, co się dzieje?

— Ezra przyszedł do laboratorium. Zabrał drugą próbkę. A przed chwilą znaleziono ciało technika, który wykonał badanie.

Zamarłam.

— Dlaczego mi to mówisz dopiero teraz?

— Bo znalazłem zapis z nocy, kiedy straciłaś pamięć. I jeśli mam rację, to dziecko nie jest jedyną rzeczą, którą ktoś próbował ci odebrać.

W tej samej chwili pod drzwiami mieszkania Camille wsunęła się koperta. Nie było na niej adresu ani nazwiska. Tylko narysowany czarnym tuszem znak Raldich.

Cassian odezwał się szeptem:

— Nie otwieraj jej, dopóki nie będziesz sama.

Klamka poruszyła się po drugiej stronie drzwi…

CZĘŚĆ 3

Klamka poruszyła się po drugiej stronie drzwi, a Camille zgasiła światło jednym ruchem ręki.

Przez moment stałyśmy bez ruchu. Potem ktoś po drugiej stronie nacisnął klamkę jeszcze raz.

— Policja — rozległ się kobiecy głos.

Camille spojrzała na mnie pytająco.

— Policja nie mówi tak cicho — szepnęłam.

Otworzyłyśmy okno w kuchni i wyszłyśmy na metalową drabinkę przeciwpożarową. Koperta została na stole. Nie chciałam jej zostawiać, ale Cassian był już pod budynkiem. Jego czarny samochód stał przy krawężniku, z włączonym silnikiem.

— Wsiadaj — powiedział, gdy zeskoczyłam na śnieg.

— Nie ufam ci.

— To dobrze. Nie ufaj nikomu. Ale wsiadaj.

W jego dłoni zobaczyłam mały dysk pamięci.

Pojechaliśmy do pustego gabinetu w centrum miasta. Na ścianach wisiały mapy magazynów, a na stole stał odtwarzacz. Cassian zamknął drzwi i położył przede mną dwa dokumenty.

Pierwszy był wynikiem badania DNA.

Drugi — protokołem przyjęcia próbki w laboratorium.

— Twoja próbka i moja zostały zamienione — powiedział. — Wynik, który pokazano rodzinie, oparto na krwi innego mężczyzny.

— Skąd wiesz?

— Technik zostawił kopię w sejfie. Bał się Ezry.

Włożył dysk do odtwarzacza. Na ekranie pojawiło się nagranie z prywatnego laboratorium. Ezra stał przy chłodni z próbkami. Obok niego Beatrice.

— Jeśli wynik potwierdzi ojcostwo, Cassian odzyska kontrolę nad zarządem — mówił Ezra.

— A jeśli nie potwierdzi? — zapytała Beatrice.

— Rodzina uzna, że zdradziła go żona. Cassian będzie załamany, a ja przejmę głosy wspólników.

Poczułam, jak żołądek ściska mi się z bólu.

Cassian zatrzymał nagranie.

— Jest jeszcze coś.

Podał mi trzeci dokument. Był to wynik drugiego badania, wykonany z próbki pobranej przy narodowym rejestrze medycznym, poza kontrolą Ezry.

Spojrzałam na liczbę zapisaną w końcowej rubryce.

— Dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięć procent — przeczytałam.

Cassian skinął głową.

— Jestem ojcem.

W pokoju zrobiło się zupełnie cicho.

— Wiedziałeś, że możesz mieć dzieci?

— Nie. Sześć raportów było sfałszowanych. Ezra kupił lekarzy, kiedy miałem dwadzieścia dwa lata. Chciał, żebym uwierzył, że nigdy nie zostawię dziedzica.

— A noc w twoim domu?

Cassian spuścił wzrok.

— Oboje zostaliśmy odurzeni. Ezra chciał stworzyć dowód, który da się później wykorzystać przeciwko tobie. Ale kiedy odzyskałem przytomność, odmówiłem dotknięcia cię. Byłaś nieprzytomna. Przeniosłem cię do pokoju i wezwałem lekarza. Nie wiedziałem, że wcześniej…

— Nie pamiętam.

— Ja też nie. Ale zapis z kamery pokazuje, że przed utratą przytomności rozmawialiśmy przez prawie godzinę. Powiedziałaś mi wtedy, że jeśli przeżyję, chcę, żeby moje słowa były traktowane poważnie. Pocałowałaś mnie. Reszta jest urwana.

Nie wiedziałam, czy płakać, czy krzyczeć.

— Mogłeś mi powiedzieć.

— Bałem się, że gdy powiem, jak bardzo cię potrzebuję, staniesz się celem.

— Już nim jestem.

Nagle telefon Cassiana zawibrował. Odczytał wiadomość i pobladł.

— Co się stało?

— Ezra zwołał posiedzenie zarządu. Przedstawił rodzinie nagranie, na którym mówię, że jesteś oszustką.

— Nie mówiłeś tego.

— Nie pamiętam takiego nagrania.

Cassian odtworzył plik. Usłyszałam własny głos, potem jego głos mówiący:

— Elena zdradziła mnie dla pieniędzy.

Nagranie brzmiało prawdziwie. Zbyt prawdziwie.

Na końcu pojawił się trzask drzwi i krzyk dziecka.

Nie mojego dziecka. Jeszcze nie.

Cassian spojrzał na mnie.

— To nie jest moje biuro. To szpital.

Telefon zadzwonił ponownie. Tym razem numer należał do domu opieki.

Usłyszałam głos pielęgniarki:

— Pani Marino, pańska matka zniknęła z pokoju. A na jej łóżku znaleźliśmy tylko kartkę z jednym zdaniem…