CZĘŚĆ 4 — Mój mąż umarł dziewięć godzin po ślubie, a gdy jego brat wszedł do salonu, nagle zbladł

CZĘŚĆ 4

— Kto podpisał wiadomość? — zapytałam.

Strażnik podał telegram Sebastiánowi.

Przeczytał go raz.

Potem drugi.

— Człowiek, który nazywa się Julián Alcázar — powiedział. — Twierdzi, że jest synem mojego brata.

W gabinecie zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie deszczu z okapu. Doktor Roldán przestał udawać obojętność. Baltasar Mena opuścił głowę, a mój ojciec zacisnął szczęki.

— To niemożliwe — powiedział Sebastián.

— Dlaczego? — spytałam.

— Alonso nie miał syna.

— A jeśli miał, tylko nigdy go nie uznał?

Mena podniósł wzrok.

— Ten telegram jest fałszerstwem.

Sędzia Isabela Montoya wyrwała mu wiadomość z ręki.

— To ustalimy. Najpierw jednak aresztuję wszystkich, którzy próbowali zniszczyć dowody.

Mena parsknął śmiechem.

— Nie może pani zatrzymać człowieka, który jest doradcą rodu Alcázarów.

— Mogę zatrzymać człowieka podejrzanego o współudział w zabójstwie.

Żołnierze założyli mu kajdany.

Doktor Roldán zaczął się cofać.— Ja tylko wykonałem polecenie.

— Czyje? — spytała sędzia.

Lekarz spojrzał na mojego ojca.

Esteban pobladł.

— Nie waż się — syknął.

— To on dał mi proszek — wyszeptał Roldán. — Mena obiecał mi część ziemi. Alonso miał umrzeć po podpisaniu nowych dokumentów, a wdowę zamknięto by w klasztorze. Nikt nie pytałby dziewczyny bez pieniędzy.

Przez chwilę patrzyłam na ojca i próbowałam znaleźć w jego twarzy choć odrobinę człowieka, którego pamiętałam z dzieciństwa.

Nie znalazłam.

— Sprzedałeś mnie drugi raz — powiedziałam.

— Chciałem uratować rodzinę.

— Nie. Chciałeś uratować siebie.

Strażnicy wyprowadzili ich trzech. Mój ojciec próbował jeszcze złapać mnie za rękę, lecz odsunęłam się, zanim dotknął mojej sukni.

Dopiero wtedy Sebastián podszedł do biurka.

— Musimy odnaleźć brakującą stronę testamentu — powiedział.

— A jeśli Julián naprawdę jest synem Alonso?

— Wtedy otrzyma to, co mu się należy.

— A ja?

Sebastián milczał.

Wróciliśmy do Valderramy przed południem. W sypialni Alonso wciąż stały świece z nocy poślubnej. Jedna z nich przewróciła się na dywan, zostawiając okrągłą plamę wosku. Sebastián uklęknął przy kominku i zaczął przesiewać popiół.

— Tutaj — powiedział.

Wyciągnął metalową klamrę z herbem Alcázarów. Za nią, między cegłami, tkwił zwinięty kawałek papieru.

Rozwinęliśmy go razem.

Była to brakująca strona testamentu.

Alonso zapisał mi połowę majątku, prawo do domu i pełną niezależność. Drugą połowę pozostawił Sebastiánowi pod warunkiem, że nie zmusi mnie do ponownego małżeństwa ani nie ograniczy mojego dostępu do pieniędzy.

Na końcu dodał jedno zdanie: „Jeśli mój brat okaże się człowiekiem godnym tego nazwiska, Mariana sama zdecyduje, czy chce pozostać jego rodziną”.

Sebastián długo patrzył na pismo.

— Myślał o wszystkim — powiedział.

— Poza własnym sercem.

— I poza tym, że będę musiał odziedziczyć kobietę, która patrzy na mnie tak, jakby za chwilę miała rzucić we mnie kałamarzem.

Po raz pierwszy od śmierci Alonso prawie się uśmiechnęłam.

— Nie odziedziczył mnie pan.

— Wiem.

— Nie jestem częścią majątku.

— Wiem.

— I nie zamierzam poślubić pana tylko dlatego, że jakiś dokument tak sugeruje.

— Tego również się domyśliłem.

W południe ciało Alonso przewieziono do lekarza miejskiego. Badanie potwierdziło truciznę. Mena, Roldán i Esteban zostali osądzeni kilka miesięcy później za spisek, fałszowanie rachunków i udział w zabójstwie. Mena stracił urząd i cały majątek. Doktor spędził resztę życia w więzieniu. Mój ojciec nie dostał ode mnie ani jednego listu.

Nie cieszyłam się z ich upadku.

Po prostu przestałam ich ratować przed skutkami własnych decyzji.

Najtrudniejsza była pierwsza noc po pogrzebie. Stałam w pustej sypialni Alonso, trzymając w dłoni mój wachlarz. Pęknięte perłowe żebro wciąż było wyłamane, a bordowa wstążka zwisała z rączki jak zwiędły kwiat.

Na krześle leżała suknia ślubna.

Nie mogłam jej spalić.

Nie mogłam też jej nosić.

Złożyłam ją więc do kufra i schowałam pod listem Alonso. Nie jako pamiątkę po małżeństwie, lecz jako dowód dnia, w którym po raz pierwszy sama wybrałam, kim jestem.

Trzy tygodnie później otworzyłam w pałacu szkołę dla dziewcząt pracujących na okolicznych farmach. Uczyły się czytać, prowadzić rachunki i podpisywać własne nazwiska.

Sebastián zamieszkał w północnym skrzydle. Początkowo spotykaliśmy się tylko przy stole, w obecności Bernardy i majordoma. Potem zaczęliśmy rozmawiać w ogrodzie.

Pewnego listopadowego poranka znalazłam go przy stajni. Trzymał list od Juliána, młodego człowieka, który rzeczywiście okazał się nieślubnym synem Alonso. Testament nie dawał mu majątku, ale Sebastián przekazał mu dom i ziemię w San Telmo.

— Powinien pan zatrzymać wszystko — powiedziałam.

— Nie potrzebuję wszystkiego.

— To rzadkie u ludzi, którzy właśnie odziedziczyli hrabstwo.

— Pani również nie potrzebuje wszystkiego.

— Potrzebuję wyboru.

Spojrzał na mnie spokojnie.

— I właśnie go pani ma.

Zimą szkoła wypełniła się śmiechem. Dziewczęta rysowały na tabliczkach swoje imiona, a ja poprawiałam ich krzywe litery. Mała Inés narysowała dla mnie dom z ogromnym słońcem nad dachem i kobietę stojącą przed otwartymi drzwiami.

— To pani? — zapytałam.

— Tak. Nie stoi pani w środku, bo może pani wyjść, kiedy chce.

Zachowałam ten rysunek w szufladzie biurka.

Minęły cztery miesiące.

Pierwszy śnieg spadł na dach Valderramy cicho i bez ostrzeżenia. Tego wieczoru Sebastián znalazł mnie w oranżerii. Przyniósł dwie filiżanki gorącej czekolady.

— Dostałem wiadomość od Juliána — powiedział.

— Czy wszystko u niego dobrze?

— Tak. Pisze, że pierwszy raz ma własny pokój.

Usiadł naprzeciwko mnie.

— Chciałem zapytać, czy pani zostaje.

— W tym domu?

— Przy mnie. Ale nie jako wdowa po moim bracie i nie jako obowiązek. Jeśli pani odejdzie, pomogę zbudować pani życie gdziekolwiek indziej.

Za szybą śnieg przykrywał ślady na dziedzińcu.

— A jeśli zostanę?

— Wtedy będę musiał codziennie przypominać sobie, że nie wolno mi pani posiadać.

— To chyba rozsądny początek.

Nie pocałowaliśmy się tej nocy. Nie było obietnic ani przysiąg. Była tylko rozmowa, która trwała do świtu i nie przypominała żadnej umowy.

Rok później mój ojciec przysłał ostatni list. Pisał, że jest chory, że żałuje i że rodzina powinna sobie wybaczać.

Przeczytałam go przy oknie.

Sebastián stał przy kominku, milcząc.

— Odpowiesz? — zapytał.

— Nie.

— Jesteś pewna?

— Po raz pierwszy w życiu.

Włożyłam list do ognia. Papier skręcił się, poczerniał i zniknął.

Potem wróciłam do szkoły. Inés czekała przy drzwiach z nowym rysunkiem. Tym razem narysowała kobietę trzymającą otwarty wachlarz, a za nią szeroką drogę prowadzącą poza granice posiadłości.

— Dokąd pani idzie? — spytała.

Spojrzałam na mój stary wachlarz. Pęknięte perłowe żebro nadal przypominało mi noc, w której wszyscy chcieli zdecydować za mnie. Bordowa wstążka była postrzępiona, lecz nie odwiązałam jej.

— Tam, gdzie sama wybiorę — odpowiedziałam.

Za oknem spadł pierwszy tej zimy płatek śniegu i osiadł na pękniętej perle.

Tym razem nie byłam niczyim dziedzictwem.