Mój mąż umarł dziewięć godzin po ślubie, a gdy jego brat wszedł do salonu, nagle zbladł

Mój mąż umarł dziewięć godzin po ślubie, a ja wciąż trzymałam w dłoniach bukiet przewiązany bordową wstążką z wyhaftowanymi inicjałami A.V.

Lekarz Evaristo Roldán zszedł po szerokich schodach o wpół do drugiej w nocy. Świece w wielkiej sali dogasały, a ich płomienie odbijały się w srebrnych kielichach po weselnej kolacji.

— Pani hrabino — powiedział cicho. — Serce don Alonso przestało bić.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Miałam dwadzieścia dwa lata i od dziewięciu godzin byłam żoną czterdziestosiedmioletniego mężczyzny, którego prawie nie znałam. Ojciec wydał mnie za niego, żeby spłacić dług wynoszący niemal dwadzieścia tysięcy pesos. Don Alonso nie był wobec mnie brutalny. Był jedynie obcy, uprzejmy i tak odległy, jak portret wiszący nad kominkiem.

— Chcę go zobaczyć — powiedziałam.

Doktor zacisnął palce na metalowej tabakierce.

— Nie radzę.

— Był moim mężem.

Na schodach zaklekotały koraliki różańca. Doña Bernarda, zarządczyni domu, przeżegnała się i odsunęła lekarza na bok.

— Pozwól jej wejść — szepnęła. — Inaczej nigdy nie zazna spokoju.

W sypialni pachniało woskiem, pomarańczowym kwiatem i lekarstwem. Alonso leżał na łóżku wciąż ubrany w ślubny surdut. Miał rozluźniony krawat, a na twarzy wyraz zdumienia, jakby śmierć przerwała mu zdanie.

Dotknęłam jego dłoni. Była jeszcze ciepła.

To właśnie mnie złamało.

— Przepraszam — wyszeptałam. — Nie zdążyłam cię poznać, ale chciałam być dobrą żoną.

Kiedy wyszłam na korytarz, doña Bernarda czekała przy zamkniętych drzwiach.

— Czy wysłać posłańca do stolicy? — zapytała. — Don Sebastián powinien wiedzieć.

Sebastián był młodszym bratem Alonso. Zgodnie z zasadami rodowego dziedziczenia właśnie przejął majątek, ziemie, pałac w mieście, konie, powozy i nawet srebrne kielichy, z których rano wznosiliśmy toast.

Nie wiedziałam tylko, czy odziedziczył również mnie.

— Wyślijcie wiadomość — odparłam. — Natychmiast.

Przyjechał po trzech dniach. Czekałam na niego w zielonym salonie, w czarnej sukni pożyczonej od Bernardy. Za oknem deszcz uderzał w blaszany parapet, a mokre gałęzie magnolii drapały szybę.

Sebastián wszedł bez płaszcza, choć jego buty były oblepione błotem. Był wysoki, szczupły i miał niezwykle zielone oczy.

— Pani hrabino — powiedział.

— Don Sebastián. Żałuję, że poznajemy się w takich okolicznościach.

Nie usiadł.

— Raport lekarza dotarł do mnie wczoraj. Mój brat poślubił córkę własnego dłużnika, a dziewięć godzin później umarł. Rozumie pani, dlaczego ten ciąg zdarzeń wydaje mi się niezwykły.

Poczułam, jak zimno przesuwa się po karku.

— Oskarża mnie pan o morderstwo?

— Wymieniam fakty.

— Nie. Układa je pan tak, żeby brzmiały jak oskarżenie, a potem móc temu zaprzeczyć.

Jego spojrzenie spadło na mój bukiet. Bordowa wstążka była przesiąknięta wilgocią, a pęknięte perłowe żebro wachlarza, który trzymałam pod pachą, wbijało mi się w skórę.

— Nie wybrałam tego małżeństwa — powiedziałam. — Ojciec sprzedał moją przyszłość, żeby ocalić własny majątek. Znałam pańskiego brata jedenaście tygodni. Żoną byłam dziewięć godzin. Nie znam jego testamentu, nie znam rodzinnego prawnika i nie wiem nawet, czy suknia, którą mam na sobie, nadal do mnie należy.

Sebastián pochylił się nad stołem.

— A jeśli testament nie pozostawia pani niczego?

— Wtedy odejdę z tym, co mam.

— A jeśli pozostawia wszystko?

W drzwiach pojawiła się Bernarda z tacą czekolady. Ręce jej drżały tak mocno, że łyżeczka uderzała o porcelanę.

— W takim razie — odpowiedziałam — proszę wezwać urzędnika i oskarżyć mnie przy świadkach. Niech zbadają ciało, przesłuchają służbę i przeszukają moje rzeczy. Ale jeśli nie zamierza pan tego zrobić, proszę usiąść i pamiętać, że pański brat nie został jeszcze pochowany.

Sebastián przez chwilę milczał.

Potem zza pasa wyjął klucz z czarną emaliowaną główką.

— Mój brat zostawił polecenie, żeby otworzyć jego prywatną kancelarię dopiero przy pani obecności.

Metal zazgrzytał w zamku. Drzwi ustąpiły, a na biurku czekała zamknięta teczka przewiązana sznurkiem. Sebastián wyciągnął rękę w jej stronę i powiedział……

CZĘŚĆ 2

— Zanim ją otworzę, chcę, żeby pani wiedziała, że po tej chwili nic już nie będzie takie samo.

Jego palce zatrzymały się nad teczką. W kancelarii pachniało kurzem, atramentem i dymem z kominka, który dawno wygasł. Na ścianach wisiały mapy posiadłości Valderrama, a pod oknem stał zegar wahadłowy. Jego ciężarek poruszał się miarowo, jak serce, którego nie dało się już uratować.

— Niech pan otworzy — powiedziałam.

— Czy pani nie boi się tego, co znajdziemy?

— Boję się tylko tego, co pan może zrobić, jeśli tego nie znajdziemy.

Sebastián spojrzał na mnie ostro, lecz rozwiązał sznurek. W środku leżał list opatrzony pieczęcią Alonso, a pod nim niewielki klucz i kartka z jednym zdaniem: „Nie ufaj człowiekowi, który pierwszy ogłosił przyczynę śmierci”.

Sebastián pobladł.

— Doktor Roldán — szepnęłam.

— To nie dowód.

— Ale wystarczający powód, żeby nie pozwolić mu zabalsamować ciała.

— Ciało zostało już przygotowane do pogrzebu.

— Kiedy?

— Tej nocy.

Zegar wybił trzecią. Dźwięk rozszedł się po kancelarii i zgasł w grubych zasłonach.

Sebastián złamał pieczęć na liście. Czytał długo, a z każdym wierszem jego twarz stawała się bardziej napięta.

— Co tam jest? — zapytałam.

— Alonso pisze, że od kilku miesięcy podejrzewał defraudację w majątku.

— Przez kogo?

— Nie podał nazwiska. Wspomina o rachunkach, fałszywych podpisach i pieniądzach wysyłanych do portu San Telmo.

W tym momencie ktoś zapukał do drzwi.

Do kancelarii wszedł Baltasar Mena, rodzinny prawnik, którego widziałam raz podczas ślubu. Miał szeroki brzuch, wypolerowane buty i ciężki złoty sygnet z herbem Alcázarów.

— Don Sebastián — powiedział. — Mam nadzieję, że nie otworzył pan dokumentów bez mojej obecności.

— Mój brat wyraźnie polecił, żebym zrobił to przy hrabinie.

Mena uśmiechnął się do mnie.

— Wdowy często są zbyt wzburzone, by rozumieć kwestie prawne.

— A prawnicy często są zbyt spokojni, kiedy mają coś do ukrycia — odpowiedziałam.

Uśmiech zniknął mu z twarzy.

Sebastián położył list na biurku.

— Dlaczego mój brat prowadził śledztwo w sprawie rachunków?

— Nie wiem.

— Dlaczego jego podpis pojawia się na rozkazie wypłaty, którego nigdy nie zatwierdził?

Mena wyprostował mankiet.

— W żałobie łatwo pomylić dokumenty.

— A dlaczego — spytałam — doktor Roldán ogłosił atak serca, zanim ktokolwiek zbadał ciało?

Prawnik spojrzał na mnie z irytacją.

— Pani hrabino, jeśli zamierza pani podsycać podejrzenia, może pani opuścić tę posiadłość.

Sebastián odwrócił się do niego.

— Nikt nie opuszcza domu bez mojego rozkazu.

— Przypominam, że zgodnie z prawem wdowa pozostaje pod opieką głowy rodu.

— Nie jestem własnością rodu — powiedziałam.

— Nie powiedziałem tego.

— Nie musiał pan.

Po jego wyjściu Sebastián zamknął drzwi na klucz. W świetle lampy zauważyłam, że na jego mankiecie znajdowała się maleńka plama ciemnego proszku.

— Był pan w pokoju brata przed przyjazdem lekarza? — zapytałam.

— Nie.

— Ten proszek jest taki sam jak na szklance stojącej przy jego łóżku.

Jego twarz stwardniała.

— Oskarża mnie pani?

— Pytam.

— Przyjechałem po trzech dniach. Nie mogłem go zabić.

Wtedy z korytarza dobiegł krzyk Bernardy. Wypadliśmy z kancelarii i zobaczyliśmy ją przy schodach. W dłoni trzymała zawiniątko z mojego pokoju.

— Znalazłam to pod deską podłogową — powiedziała. — Ktoś tam był przed chwilą.

W środku znajdował się mój wachlarz, choć chwilę wcześniej miałam go przy sobie. Pęknięte perłowe żebro było wyłamane, a pod nim tkwił zwinięty skrawek papieru.

Sebastián rozwinął go ostrożnie.

Na papierze widniały tylko cztery słowa: „Panna młoda zna prawdę”.

W tej samej chwili na dziedzińcu zarżał koń, a potem rozległ się trzask otwieranej bramy. Ktoś opuszczał posiadłość z dokumentami Alonso.

Sebastián chwycił płaszcz.

— Zostań tutaj.

— Nie.

— To rozkaz.

— Nie jest pan moim mężem, don Sebastián.

Przez sekundę patrzyliśmy na siebie. W jego oczach po raz pierwszy pojawił się nie gniew, lecz strach.

— Jeśli pójdzie pani ze mną, dowie się pani, dlaczego Alonso poślubił panią tak nagle.

Na dziedzińcu czekał powóz, a w nim człowiek, którego nie widziałam od dnia ślubu. Mój ojciec, Esteban de la Vega, trzymał w ręku skórzaną torbę i próbował odjechać, zanim zdążymy go zatrzymać…

CZĘŚĆ 3

— Ojcze! — krzyknęłam.

Esteban szarpnął lejce. Koń wspiął się na tylne nogi, a mokre kamienie dziedzińca zalśniły pod kopytami. Sebastián dopadł do uzdy i zatrzymał zwierzę, lecz mój ojciec zdążył już schować skórzaną torbę pod siedzeniem.

— Co robisz w Valderramie? — zapytałam.

— Przyjechałem złożyć kondolencje.

— O trzeciej nad ranem?

Deszcz spływał mu po czole, a pod kołnierzem koszuli miał tę samą czarną sadzę, którą widziałam na drzwiach kancelarii.

Sebastián wyciągnął rękę.

— Oddaj torbę.

— Nie masz prawa.

— Od śmierci mojego brata jestem głową rodu.

— A ona? — Esteban wskazał na mnie. — Ona jest twoim problemem. Alonso zapisał jej wszystko, prawda?

Zamarłam.

Sebastián nie odpowiedział. To wystarczyło.

Ojciec roześmiał się krótko.

— Wiedziałem, że ten stary głupiec coś przygotował. Myślałem, że nie zdąży.

— Co mu zrobiłeś? — spytałam.

— Nie dotykaj mnie, Mario.

— Co mu zrobiłeś?

Zamiast odpowiedzi ojciec rzucił torbę na błoto. Wysypały się z niej księgi rachunkowe, listy i mała szklana fiolka owinięta chustką.

Sebastián podniósł jeden z listów. Pieczęć należała do Baltasara Meny.

— Proszę zabrać ciało mojego brata do lekarza miejskiego — powiedział do majordoma. — Natychmiast.

— To już niemożliwe — odezwał się doktor Roldán z ganku.

Stał pod parasolem, z twarzą bladą jak woskowa świeca.

— Zwłoki zostały przygotowane do pogrzebu — dodał. — Nie wolno ich ponownie otwierać.

— Właśnie dlatego je otworzymy — odparł Sebastián.

Następnego ranka, w małym gabinecie lekarza miejskiego, czekała na nas sędzia Isabela Montoya. Na stole leżała szklanka z sypialni Alonso, fiolka z torby ojca oraz księga rachunkowa.

— Próbka z kielicha zawiera wyciąg z tojadu — powiedziała sędzia. — Substancję, która zatrzymuje serce i może wyglądać jak nagła choroba.

Poczułam, że kolana odmawiają mi posłuszeństwa.

— Kto podał mu truciznę? — zapytałam.

Sędzia spojrzała na ojca.

— To jeszcze ustalamy.

— Nie — powiedziałam. — Już wiemy.

Rozwinęłam list znaleziony w wachlarzu. Na odwrocie widniał podpis Alonso. Pismo było nierówne, jakby pisał w pośpiechu.

„Mariano, jeśli umrę podczas uczty, nie ufaj doktorowi. Twój ojciec sprzedał Mena nasze ziemie, lecz Mena potrzebował małżeństwa, aby przejąć także twoje posagowe prawa. Poślubiłem cię nie dla urody ani posłuszeństwa. Chciałem, żebyś była prawowitą dziedziczką i żeby oni nie mogli cię wyrzucić.”

W gabinecie zapadła cisza.

Sebastián zamknął oczy.

— Alonso wiedział — powiedział. — Wiedział, że ojciec i Mena okradają majątek.

— Dlaczego nic mi nie powiedział? — zapytałam.

— Chciał panią ochronić. Uważał, że jeśli wszystko wyjawi przed ślubem, pani ojciec ucieknie albo panią skrzywdzi.

Esteban zaczął się cofać.

— To kłamstwo. Alonso był chory.

— A pańska ręka? — spytała sędzia. — Pańskie odciski znaleziono na fiolce.

— Dotknąłem jej dopiero teraz.

— Fiolka była zamknięta w torbie, którą przywiózł pan z domu.

Mena nagle rzucił się ku księdze rachunkowej. Sebastián chwycił go za ramię, lecz prawnik zdążył wyrwać kartkę i wepchnąć ją do ust.

— Nie! — krzyknęłam.

Sędzia uderzyła dłonią w stół.

— Straż!

Dwóch żołnierzy weszło do gabinetu. Mena przestał się szarpać, ale jego wzrok przesunął się ku doktorowi Roldánowi. Lekarz odpowiedział mu ledwie widocznym skinieniem.

Wtedy zrozumiałam, że trucizna i kradzież nie były jedynym zagrożeniem.

— Doktorze — powiedziałam. — Co jeszcze pan zrobił?

Roldán cofnął się do drzwi.

— Nic.

— Alonso nie umarł od razu. Przez kilka godzin miał przy sobie list. Ktoś musiał wejść do jego pokoju i szukać dowodu.

Sebastián pobiegł do sypialni brata. Po chwili wrócił z twarzą pozbawioną koloru.

— W kominku znaleziono fragment drugiego dokumentu — powiedział. — To był testament.

— Co w nim było?

— Nie wiem. Brakuje najważniejszej strony.

Na dziedzińcu rozległ się tętent konia. Jeden ze strażników wbiegł do środka z telegramem w dłoni.

— Pani hrabino — wysapał. — Z miasta przybyła wiadomość. Ktoś zgłosił, że jest prawdziwym dziedzicem Valderramy i żąda natychmiastowego wydania całego majątku…