Wróciłam ze szpitala wcześniej, a w moim mieszkaniu zobaczyłam kobietę ubraną jak ja — mój mąż nagle pobladł

Kiedy usłyszałam, że mój mąż planuje moją śmierć, stałam boso na balkonie własnego mieszkania, a za szybą czekała kobieta w mojej sukience.

Dwie godziny wcześniej lekarz pozwolił mi opuścić kijowski szpital. Operacja pęcherzyka żółciowego okazała się trudniejsza, niż przewidywano, ale po kilku tygodniach obserwacji czułam się wystarczająco dobrze, by wrócić do domu. Byłam słaba, poruszałam się powoli i zaciskałam palce na małej mosiężnej zawieszce w kształcie liścia, którą zawsze nosiłam przy kluczach. Dostałam ją od ojca przed ślubem.

Nie powiedziałam Aleksiejowi, że wracam wcześniej.

Chciałam go zaskoczyć.

Otworzyłam drzwi mieszkania tuż po dziewiętnastej. Na stole stały dwie kieliszki, świece i butelka wina. Wazon wypełniały białe frezje, moje ulubione kwiaty. Przez kilka sekund pomyślałam, że choroba naprawdę coś w nim zmieniła.

Wtedy w zamku przekręcił się klucz.

Schowałam się na balkonie, choć rana pod żebrami zapiekła tak mocno, że prawie upadłam. Aleksiej wszedł do środka, obejmując kobietę, która wyglądała jak moje odbicie z krzywego lustra. Miała podobnie przycięte włosy, ten sam kolor farby i moją granatową sukienkę.

— Jeszcze kilka dni, Mariszka — powiedział, całując ją w skroń. — Potem wszystko będzie twoje.

— Najpierw potrzebujemy jej oryginalnych dokumentów — odparła. — A co, jeśli wypiszą ją wcześniej?

Aleksiej roześmiał się cicho.

— Nie wypiszą. Nasz człowiek w szpitalu dopilnuje, żeby jej stan się pogorszył.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

Moja torba leżała w przedpokoju. Był w niej telefon, dowód osobisty, karty i wypis ze szpitala. Nie mogłam po nią wrócić. Przeszłam przez barierkę na sąsiedni balkon, czując, jak szwy rozrywają skórę, i zeszłam tylnymi schodami. Na ulicy nie biegłam. Nie byłam w stanie.

Pojechałam do Olgi, mojej teściowej. Przez sześć lat nazywała mnie córką.

Otworzyła drzwi przed północą.

— Marino? Myślałam, że nadal jesteś w szpitalu.

— Aleksiej chce mnie zabić — wyszeptałam.

Przytuliła mnie tak mocno, że poczułam zapach lawendy z jej szala.

— Uspokój się. Tutaj jesteś bezpieczna.

Przygotowała mi pokój i przyniosła herbatę rumiankową. Podniosłam filiżankę, ale nie wypiłam ani kropli. Pracowałam w aptece przez dwanaście lat. W napoju wyczułam gorzki, chemiczny aromat.

Kiedy Olga wyszła, wylałam herbatę do doniczki i położyłam się na łóżku. Udawałam, że śpię.

Po godzinie usłyszałam jej głos na korytarzu.

— Aleksiej? Przyjedź natychmiast. Tak, twoja żona tu jest.

Zapadła cisza.

— Dałam jej wystarczająco dużo środka nasennego. Kiedy przyjedziesz, pozbędziemy się jej. Jutro trzeba sprzedać mieszkanie.

Zacisnęłam dłoń na mosiężnym liściu.

Pomyliłam się co do wszystkich.

Za oknem zatrzymał się samochód Aleksieja. Usłyszałam trzask drzwi, potem ciężkie kroki na schodach. Nie czekałam, aż wejdzie do pokoju. Otworzyłam okno i spojrzałam na ciemną drabinę przeciwpożarową.

Wiedziałam, że muszę uciec. Ale po raz pierwszy pomyślałam nie tylko o ratunku. Pomyślałam o dowodach, o nazwach leków, o śladach, których nie da się wymazać.

Gdy na dole Olga powiedziała: „Ona śpi”, usłyszałam drugi głos. Ktoś właśnie wszedł do domu.

— Niech nikt się nie rusza — powiedział nieznajomy.

Ręka Aleksieja zatrzymała się na klamce mojego pokoju, a ja wyciągnęłam dłoń do ukrytej za komodą teczki…

CZĘŚĆ 2

…Teczka była cienka, związana gumką i schowana za komodą, gdzie Olga nigdy nie zaglądała. Nie należała do niej. Zostawiłam ją tam kilka godzin wcześniej, jeszcze zanim położyłam się na łóżku.

Kiedy uciekłam z domu i dotarłam do apteki mojej przyjaciółki Ewy, nie miałam telefonu ani pieniędzy. Miałam tylko pamięć, ból pod żebrami i mosiężny liść przy kluczach. Ewa od razu zauważyła, że coś jest nie tak.

— Marino, kto ci to zrobił?

— Nie pytaj. Zadzwoń po policję, ale nikomu nie mów, gdzie jestem.

— Policja już jedzie.

— Nie. Najpierw do domu Olgi. Tam są dowody.

Wsunęłam Ewie do ręki klucz do starej skrytki w aptecznym magazynie. Przez lata przechowywałam tam kopie recept, wydruków i zamówień. Zaczęłam je zbierać trzy miesiące wcześniej, kiedy zauważyłam, że moje wyniki badań nie pasują do leków zapisanych w dokumentacji.

Nie wiedziałam jeszcze, że Aleksiej chce mnie zabić. Myślałam, że ktoś popełnia błędy.

Teraz już nie miałam wątpliwości.

Teczka za komodą zawierała kopie dokumentów, które mogły wyjaśnić, dlaczego mój stan nagle pogarszał się po każdej wizycie w szpitalu. Do środka włożyłam także mały dyktafon ukryty w metalowej obudowie starego zegarka. Nagrał rozmowę, którą odbyłam z lekarzem dwa dni przed operacją.

— Pani wyniki są dziwne — powiedział wtedy doktor Domański.

— Co ma pan na myśli?

— Ktoś zmienia dawki leków w systemie. Zgłosiłem to przełożonym.

— Czy mogę dostać kopię?

Spojrzał wtedy w stronę drzwi.

— Nie tutaj.

Później już nie chciał ze mną rozmawiać.

Teraz, siedząc na podłodze za komodą, słyszałam, jak drzwi mojego pokoju otwierają się powoli.

— Marino? — zawołała Olga. — Wiem, że nie śpisz.

Wstrzymałam oddech.

Nieznajomy stojący w holu nie był zwykłym policjantem. Miał ciemny płaszcz, mokre buty i teczkę z metalowym zapięciem. Obok niego stała Ewa, blada jak ściana.

— Nazywam się Paweł Rudzki — powiedział. — Jestem inspektorem wydziału do spraw przestępstw przeciwko życiu.

Aleksiej odwrócił się do niego.

— To prywatny dom. Proszę natychmiast wyjść.

— Owszem. A pan jest mężem Mariny Kowalenko?

— Tak.

— W takim razie proszę wyjaśnić, dlaczego od kilku tygodni wypłacał pan pieniądze z jej rachunku i dlaczego dziś wieczorem kupił pan środek uspokajający na cudze nazwisko.

Olga cofnęła się, a jej szal zahaczył o poręcz. Aleksiej spojrzał na drzwi mojego pokoju.

— Moja żona jest chora. To rodzinne nieporozumienie.

— W takim razie nie będzie pan miał nic przeciwko przeszukaniu domu.

— Nie ma pan nakazu.

Paweł wyjął dokument z teczki.

— Mam nakaz. I mam także nagranie rozmowy z pielęgniarką, która twierdzi, że ktoś płacił jej za wynoszenie leków z oddziału.

Aleksiej pobladł.

Wtedy kobieta z mojego mieszkania weszła do przedpokoju. Nie wiedziałam, jak się tam znalazła. Miała na sobie moją sukienkę, ale teraz trzymała w dłoni kopertę.

— Aleksiej, musimy jechać — powiedziała.

Paweł spojrzał na nią uważnie.

— Proszę odłożyć kopertę.

— Nie jestem Mariną — odparła.

— Właśnie dlatego chcę wiedzieć, dlaczego ma pani jej dokumenty.

Kobieta zadrżała. Olga zamknęła oczy.

A ja zrozumiałam, że wszyscy boją się nie tego, co już odkryto, lecz tego, co znajdowało się w kopercie trzymanej przez obcą kobietę…

❤️ Dziękuję, że dotarliście do końca tej części.
Pełne ciąg dalszy czeka w pierwszym komentarzu. 👇
Jeśli komentarz nie jest od razu widoczny, wybierzcie „Pokaż wszystkie komentarze”.
Jeśli chcecie poznać dalszy ciąg, zostawcie polubienie i napiszcie w komentarzu „Tak”.

CZĘŚĆ 3

…Kobieta odłożyła kopertę na stół. Paweł otworzył ją w rękawiczkach, a ja zeszłam po schodach, opierając się o ścianę. Każdy krok palił ranę, ale chciałam sama usłyszeć prawdę.

W środku znajdowały się trzy dokumenty: mój dowód osobisty, pełnomocnictwo do mieszkania i akt zgonu wystawiony z datą przyszłą.

Na chwilę nikt się nie odezwał.

— To niemożliwe — wyszeptała Ewa.

— Dokument jest podrobiony — powiedział Paweł. — Ale podpisy i pieczęcie pochodzą z prawdziwych formularzy.

Spojrzałam na kobietę w mojej sukience.

— Kim jesteś?

Jej twarz drgnęła.

— Nazywam się Nadia Lis.

— Dlaczego wyglądasz jak ja?

— Aleksiej zapłacił mi za operacje, fryzurę i ubrania. Miałam przez kilka tygodni udawać ciebie. Potem podpisać sprzedaż mieszkania.

— A co ze mną?

Nadia spuściła wzrok.

— Mówili, że umrzesz po komplikacjach.

Olga zaczęła płakać.

— Nie chciałam, żeby tak się stało — powiedziała.

— Wylałaś mi truciznę do herbaty — odparłam.

— To miał być tylko środek nasenny.

Paweł położył na stole zdjęcia z monitoringu szpitalnego. Na pierwszym doktor Domański wchodził do magazynu leków. Na drugim Olga przekazywała mu kopertę. Na trzecim Aleksiej odbierał od niego małą fiolkę.

— Analiza zawartości herbaty wykazała silny lek uspokajający w dawce zagrażającej życiu — powiedział inspektor. — A w pani dokumentacji znaleźliśmy ślady trzech innych preparatów, których nie powinno tam być.

Aleksiej cofnął się.

— To wszystko kłamstwo. Nadia sama chciała pieniędzy.

— Mam nagranie, na którym mówi pan: „Kiedy prawdziwa Marina umrze, dostaniesz jej imię, mieszkanie i mnie” — odpowiedział Paweł.

Ewa nacisnęła przycisk dyktafonu. Głos Aleksieja popłynął przez cichy hol. Słowa zabrzmiały spokojnie, niemal czule. Właśnie dlatego były tak przerażające.

Olga usiadła na krześle.

Nadia zakryła twarz.

Aleksiej przestał się uśmiechać.

— Skąd to macie? — syknął.

— Z mojego zegarka — powiedziałam. — Nagrałam rozmowę z doktorem Domańskim przed operacją. Ewa znalazła także kopie recept, które ukryłam w aptece.

Paweł wyjął telefon.

— Domański został zatrzymany przy próbie opuszczenia miasta. W jego samochodzie znaleziono pieniądze od Aleksieja i drugą fiolkę.

Aleksiej rzucił się do drzwi, ale dwóch funkcjonariuszy chwyciło go za ramiona.

— Nie możecie mnie aresztować! Jestem jej mężem!

— Właśnie dlatego odpowie pan za każdy dokument, każdą dawkę i każdą decyzję — powiedział Paweł.

Kiedy zakładano mu kajdanki, telefon inspektora zadzwonił. Słuchał przez kilka sekund, po czym spojrzał na mnie z powagą.

— Marino, jest jeszcze jedna rzecz. W archiwum szpitala znaleziono dokument podpisany przez panią trzy dni przed operacją. Wynika z niego, że ktoś próbował uzyskać dostęp do pani majątku już sześć miesięcy temu.

— Kto?

Paweł odwrócił kartkę.

Na dole widniało nazwisko osoby, której nigdy nie podejrzewałam.

Ewa podeszła do mnie i szepnęła, że to nazwisko pojawiało się również w jej aptecznych zestawieniach. A wtedy na korytarzu zadzwonił telefon Aleksieja, choć jego ręce były już skute.

Paweł odebrał.

Po drugiej stronie ktoś powiedział tylko: „Jeśli zacznie mówić, Marina nie dożyje rana”…

Te historie mogą Ci się również spodobać:

CZĘŚĆ 4 — Mąż porzucił mnie dla innej kobiety, lecz w dniu pogrzebu moich rodziców nagle wrócił — a potem zbladł Moja trzyletnia córka przerwała przyjęcie i oskarżyła narzeczoną gospodarza, a wtedy uśmiech kobiety nagle zniknął CZĘŚĆ 4 — W wieku sześćdziesięciu siedmiu lat pojechałam sama na Maltę, lecz podczas ostatniej kolacji usłyszałam coś, przez co David zbladł CZĘŚĆ 4 — Owdowiałam dziewięć godzin po ślubie, a gdy zażądałam sprawiedliwości, brat mojego męża nagle pobladł CZĘŚĆ 4 — Przy rodzinnym stole mąż nazwał moją pensję pieniędzmi na szpilki, lecz po mojej odpowiedzi jego ojciec nagle zamilkł CZĘŚĆ 4 — Teściowa zażądała rozwodu i sprzedaży mieszkania, lecz po moich słowach jej elegancki uśmiech nagle zniknął