Straciłam pracę po uratowaniu pacjenta, a potem pięć czarnych samochodów zablokowało mi drogę i ich przywódca pobladł

Trzech uzbrojonych mężczyzn wbiegło do szpitalnej sali, a ja trzymałam dłonie na klatce piersiowej nieprzytomnego pacjenta, którego miałam już nigdy nie zobaczyć.

— Odsuń się od niego, Clare — powiedziała kierowniczka oddziału, stojąc w drzwiach o siódmej czterdzieści rano.

Pod moimi palcami monitor wydawał urywany, metaliczny dźwięk. Serce pacjenta zatrzymało się kilka sekund wcześniej, a lekarz prowadzący zamarł przy łóżku, jakby ktoś wyłączył mu myślenie.

— Jeśli się odsunę, umrze — odpowiedziałam.

— Nie masz zgody na rozpoczęcie resuscytacji.

— On nie ma czasu na zgodę.

Zaczęłam uciskać klatkę piersiową. Raz. Drugi. Trzeci. Plastikowa bransoletka na moim nadgarstku uderzała o metalową poręcz łóżka. Dostałam ją od mamy w dniu ukończenia szkoły pielęgniarskiej. Mały mosiężny pociąg przesuwał się po niej przy każdym ruchu, cicho stukając jak odległy zegar.

Po dwóch minutach lekarz odzyskał głos.

— Ładunek adrenaliny! Szybko!

Pacjent wrócił.

Trzy godziny później siedziałam w gabinecie kadr, patrząc na kopertę z wypowiedzeniem. Kathryn Davis złożyła dłonie na biurku i mówiła łagodnym tonem, który był gorszy niż krzyk.

— To kwestia odpowiedzialności zawodowej.

— Uratowałam mu życie.

— Działałaś bez upoważnienia.

— Lekarz nie reagował.

— To twoja interpretacja.

Spojrzałam na podpis pod dokumentem. Dziewięć lat pracy. Święta spędzone przy łóżkach obcych ludzi. Urodziny mamy opuszczone przez wypadek na autostradzie. Nocne dyżury, podczas których jadłam krakersy z automatu, bo nie miałam czasu na kolację.

— Gdyby umarł, też nazwalibyście to kwestią odpowiedzialności? — zapytałam.

Kathryn zacisnęła usta.

— Proszę podpisać, Clare.

Podpisałam.

Z szafki wyjęłam dwa komplety fartuchów, jabłko z obitą skórką i mój stetoskop. Był stary, porysowany, a przy pałąku wisiał ten sam mały mosiężny pociąg, który dostałam od mamy. Kiedyś powiedziała, że nieważne, jak długo jadę przez ciemność, zawsze znajdę następną stację.

Na zewnątrz padało tak mocno, że Chicago wyglądało jak rozmazana fotografia. Mój samochód stał u mechanika z zepsutym alternatorem. Nie miałam pieniędzy na naprawę, więc ruszyłam pieszo.

Po trzydziestu ośmiu przecznicach przemokły mi buty, a papierowa torba pękła przy magazynach nad rzeką. Stetoskop wpadł do kałuży.

Kucnęłam, podniosłam go i wtedy usłyszałam silniki.

Nie jeden.

Pięć.

Czarne samochody zatrzymały się wokół mnie, odcinając wszystkie wyjścia. Drzwi otworzyły się jednocześnie. Wysiadło sześciu mężczyzn w ciemnych płaszczach, a jeden z nich miał broń pod pachą.

Z największego samochodu wyszedł wysoki mężczyzna. Mokre włosy opadały mu na czoło, a na mankiecie koszuli widniała świeża krew.

— Gdzie jest pielęgniarka? — warknął.

— Jaka pielęgniarka? — zapytałam.

— Clare Bennett. Krótkie brązowe włosy. Około metra sześćdziesięciu pięciu.

Podniosłam stetoskop.

— To ja.

Jego twarz stężała.

— Wsiadasz ze mną.

— Nie.

Mężczyzna z blizną nad brwią zrobił krok naprzód.

— Nie rozumiesz, z kim rozmawiasz.

— Rozumiem, że ktoś krwawi. Czyj to mankiet?

Wysoki mężczyzna spojrzał na krew.

— Mojego brata.

— Gdzie został postrzelony?

— W udo.

— Kiedy?

— Jedenaście minut temu.

W tej chwili z wnętrza samochodu dobiegło słabe uderzenie. Zakrwawiona dłoń osunęła się po szybie.

Mój strach zniknął. Został tylko odruch.

— Otwórzcie drzwi — powiedziałam.

Mężczyzna nie drgnął.

— Najpierw powiedz, czy mu pomożesz.

— Jeśli jeszcze przez minutę będziecie stać na deszczu, nie będzie już komu pomagać.

Jego szczęka napięła się.

— Nazywam się Dominic Romano.

Nazwisko znałam. Magazyny, kluby, firmy budowlane. Szeptane historie i rany, które trafiały do szpitala szybciej niż policja.

— W takim razie, panie Romano, proszę otworzyć drzwi.

Dominic zrobił to. Zobaczyłam młodego mężczyznę z bladą twarzą i prowizorycznym opaskiem uciskowym.

— On umiera — powiedziałam.

— Wiem.

— A najbliższy szpital?

— Nie może tam trafić.

Spojrzałam mu prosto w oczy.

— Więc albo pozwolisz mi działać, albo będziesz trzymał jego rękę, kiedy przestanie oddychać.

Dominic odsunął się. Sięgnął po torbę medyczną i położył ją na siedzeniu.

Kiedy wyciągnęłam rękę do zamka, zauważyłam, że pod torbą leży biała teczka z czerwonym symbolem szpitala. Dominic próbował ją przykryć dłonią, ale było już za późno. Na etykiecie widniało moje nazwisko.

Jego palce zacisnęły się na teczce, a ja zaczęłam ją wyciągać…

CZĘŚĆ 2

…ale Dominic chwycił mnie za nadgarstek.

— Nie teraz.

— Jeśli to dotyczy mnie, to właśnie teraz.

— Mój brat ma trzy minuty.

Spojrzałam na młodego mężczyznę. Jego usta siniały, a oddech stawał się płytki. Wyrwałam rękę.

— W takim razie przestań mi przeszkadzać.

Wsiadłam do samochodu. Dominic zamknął drzwi i usiadł naprzeciwko mnie, a mężczyzna z blizną zajął miejsce z przodu. Konwój ruszył gwałtownie, rozpryskując wodę na pustej ulicy.

— Światło — powiedziałam.

Jeden z ochroniarzy włączył lampę.

— Nożyczki.

— Tutaj.

— Gazy. Dużo.

Tommy Romano miał ranę wysoko na udzie. Ktoś założył opaskę zbyt nisko i zbyt luźno. Krew przesiąkała przez spodnie.

— Kto to zrobił? — zapytałam.

— Ja — odpowiedział Dominic.

— W takim razie przestań być dumny i zacznij słuchać.

Mężczyzna z przodu parsknął, lecz natychmiast spoważniał, gdy Dominic rzucił mu spojrzenie.

— Co mam robić? — zapytał Dominic.

— Trzymać lampę. Nie ruszać ręką. I odpowiadać na pytania.

— Zrozumiałem.

Przecięłam materiał spodni. Tommy jęknął.

— Hej, słyszysz mnie? — zapytałam.

— Moja noga…

— Nadal jest na miejscu.

— Czy ją stracę?

— Tylko jeśli będziesz dalej tracił krew. Więc zostań ze mną.

— Nie chcę umrzeć.

— To świetnie. Ja też nie chcę, żebyś umarł.

Przycisnęłam gazę do rany. Dominic patrzył na moje dłonie, jakby obserwował kogoś rozbrajającego bombę.

— Powiedziałeś, że nie możemy jechać do szpitala. Dlaczego?

— Ktoś czeka na niego na izbie przyjęć.

— Policja?

— Gorsi ludzie.

— To nie jest odpowiedź.

— Mój brat miał przekazać dowody przeciwko człowiekowi, który kontroluje połowę portu. Został zaatakowany, zanim zdążył do ciebie dotrzeć.

Założyłam nową opaskę, tym razem prawidłowo.

— Do mnie?

Dominic milczał.

— Do mnie, Dominic.

— Tommy miał spotkać pielęgniarkę z Lakeview.

— Jaką?

— Ciebie.

Poczułam chłód, mimo że w samochodzie było gorąco.

— Nigdy go nie widziałam.

— To niemożliwe.

— Dziś pierwszy raz słyszę jego nazwisko.

Tommy otworzył oczy.

— Ona… nie miała przyjść po mnie — wyszeptał.

Dominic pochylił się nad nim.

— Co powiedziałeś?

— Miała dostać teczkę.

— Jaką teczkę?

Tommy spróbował unieść rękę, ale opadła bezwładnie.

— Tę, którą zabraliście z mojego mieszkania.

Dominic spojrzał na mnie.

— Nie zabraliśmy żadnej teczki.

— Leży pod twoją ręką — powiedziałam.

Mężczyzna powoli odkrył białą teczkę. Na jej etykiecie widniało moje imię, numer pracownika i data sprzed dwóch miesięcy.

— Skąd to masz? — zapytałam.

— Z samochodu Tommy’ego.

— Otwórz.

— Nie.

— Jeśli w środku jest informacja o moim pacjencie, masz problem.

— Jeśli w środku jest coś, przez co ktoś chce cię zabić, to ty masz problem.

Samochód nagle skręcił. Ochroniarz z przodu spojrzał przez tylną szybę.

— Mamy ogon.

— Ile samochodów? — zapytał Dominic.

— Dwa. Czerwony i biały dostawczy.

Tommy zaczął gwałtownie drżeć. Monitor przenośny wydał szybki, ostrzegawczy pisk.

— Dominic, muszę wiedzieć, co jest w tej teczce — powiedziałam.

— Najpierw zatrzymamy krwawienie.

— Jeśli nie otworzysz jej teraz, przestaję pomagać.

Jego oczy stwardniały.

— Grozisz mi?

— Nie. Informuję cię, że bez prawdy nie uratuję ani jego, ani siebie.

Przez chwilę słyszeliśmy tylko deszcz i ciężki oddech Tommy’ego.

W końcu Dominic podał teczkę mężczyźnie z blizną.

— Zadzwoń do Marlowe’a. Niech przyjedzie do bezpiecznego domu.

— A jeśli to pułapka? — zapytał ochroniarz.

— Wtedy dowiemy się, kto ją zastawił.

Dotarliśmy do starej przystani nad kanałem. W środku czekał lekarz w białym kitlu, ale gdy zobaczył mnie, upuścił torbę.

— Clare? — wyszeptał.

Rozpoznałam go.

Doktor Weber. Ten sam lekarz, który zamarł przy łóżku mojego pacjenta.

— Co ty tutaj robisz? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Dominic położył teczkę na stalowym stole.

— Otwórz ją, Clare.

— To moja teczka.

— Właśnie dlatego tylko ty możesz zdecydować.

Wyciągnęłam rękę do metalowego zatrzasku. Weber zrobił krok naprzód.

— Nie rób tego — powiedział.

A wtedy zrozumiałam, że ten człowiek bał się nie o Tommy’ego, lecz o to, co zobaczę…

CZĘŚĆ 3

…Zatrzask puścił z cichym kliknięciem.

W środku znajdowały się kopie kart pacjentów, przelewy bankowe i wydruk wiadomości z mojego służbowego konta. Na samej górze leżało zdjęcie z monitoringu. Widać było mnie przy szafce w szpitalnym archiwum, choć nigdy tam nie byłam.

— To fałszerstwo — powiedziałam.

Weber zrobił się blady.

— Clare, posłuchaj mnie.

— Słucham od rana. Teraz ty posłuchaj mnie. Kto podrobił te dokumenty?

Dominic wyjął z teczki kartkę z podpisem.

— Twój podpis widnieje pod zgodą na przekazanie danych pacjentów firmie przewozowej Romana.

— Nigdy tego nie podpisałam.

— Wiem.

— Skąd?

Tommy, leżący na stole, otworzył oczy.

— Bo to ja znalazłem oryginał.

Dominic odwrócił się do brata.

— Miałeś nie mówić.

— Ona musi wiedzieć.

Tommy wskazał drżącym palcem na dokumenty.

— Prawdziwa teczka nie była o niej. Była o Weberze.

Lekarz cofnął się.

— To absurd.

— Nie — powiedział Tommy. — To twoje podpisy. Przekazywałeś informacje o pacjentach ludziom, którzy sprzedawali je przestępcom. Potem, gdy Clare odkryła niezgodność w kartach, podrobiłeś jej podpis i zrobiłeś z niej winnego.

Wspomnienie uderzyło we mnie nagle. Dwa miesiące wcześniej zauważyłam, że opis urazu jednego z pacjentów został zmieniony po moim dyżurze. Zgłosiłam to Weberowi. Następnego dnia dokument zniknął.

— To dlatego mnie zwolniliście — powiedziałam.

Weber zacisnął dłonie.

— Nie rozumiesz, z kim zadarłaś.

— Wiem dokładnie. Z lekarzem, który sprzedaje ludzkie życie.

Dominic spojrzał na ochroniarza.

— Pokaż nagranie.

Mężczyzna podłączył telefon do monitora. Najpierw pojawił się korytarz szpitala. Potem gabinet Webera. Lekarz przekazywał kopertę nieznanemu mężczyźnie, a następnie wchodził do archiwum z moją kartą dostępu.

Weber ruszył w stronę urządzenia.

Dominic zastąpił mu drogę.

— Spróbuj dotknąć tego ekranu, a pożałujesz.

— To nielegalne nagranie.

— Może. Ale kopie są już u prokuratora federalnego.

Weber spojrzał na mnie.

— Myślisz, że Romano cię uratuje? On potrzebuje cię tylko dlatego, że mój brat chciał przekazać mu dowody.

Tommy zacharczał.

— Nie. Dominic potrzebuje jej, bo jest jedyną osobą, która nie sprzedała nikogo.

W pomieszczeniu zapadła cisza.

Dominic podszedł do mnie i podał mi mały rejestrator.

— Twój podpis został podrobiony. Nagranie pokazuje, kto to zrobił. Ale jest jeszcze coś.

— Co?

— Człowiek, który wynajął strzelca do Tommy’ego, znał miejsce naszego spotkania. Wiedział, że jedziemy po ciebie.

Spojrzałam na Webera.

— Powiedziałeś komuś, gdzie jestem?

— Nie.

Jego odpowiedź była zbyt szybka.

Telefon Dominica zadzwonił. Odebrał, słuchał kilka sekund i podał go mnie.

Po drugiej stronie odezwała się Kathryn Davis.

— Clare, jeśli chcesz jeszcze zobaczyć swoją matkę, przyjedź sama do szpitala. Teraz.

Serce podeszło mi do gardła.

— Moja matka nie żyje od dwóch lat — powiedziałam.

W słuchawce zapadła cisza.

Potem usłyszałam głos mężczyzny, którego nie znałam.

— W takim razie przyjedź, żeby dowiedzieć się, kogo właśnie zabraliśmy z jej dawnego mieszkania.

Połączenie się urwało.

Dominic spojrzał na mnie.

— To był mój przeciwnik.

Na ekranie telefonu pojawiła się nowa wiadomość. Zdjęcie przedstawiało moje mieszkanie nad pralnią. W oknie stał ktoś w moim płaszczu, a na szybie narysowano mały mosiężny pociąg.

Pod zdjęciem widniało jedno zdanie: „Następny pociąg odjeżdża o północy”…