CZĘŚĆ 4 — Straciłam pracę po uratowaniu pacjenta, a potem pięć czarnych samochodów zablokowało mi drogę i ich przywódca pobladł

 

CZĘŚĆ 4

…Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem Tommy zaczął krwawić mocniej.

— Zacisk — powiedziałam.

Dominic podał mi narzędzie.

— Co robisz? — zapytał.

— Ratuję twojego brata. Potem pojedziemy po mojego prześladowcę.

— Nie pojedziesz nigdzie.

— Nie pytam o pozwolenie.

Marlowe wszedł do pomieszczenia z telefonem przy uchu.

— Znalazłem adres. Stare mieszkanie Clare jest puste, ale kamera z pralni zarejestrowała dwóch ludzi. Jeden wszedł do środka godzinę temu.

— Moja matka? — zapytałam.

— Nie znaleźliśmy nikogo.

Zabrakło mi powietrza.

Przez dwa lata myślałam, że wszystko, co należało do mamy, zamknęłam w jednym kartonowym pudle. Jej filiżanki. Wełniany szal. Stary bilet kolejowy, który trzymała w portfelu od dnia, gdy poznała mojego ojca.

— W wiadomości napisali, że kogoś zabrali z jej mieszkania.

— To była przynęta — powiedział Dominic.

Weber nagle rzucił się do drzwi.

Marlowe powalił go na podłogę, zanim lekarz zdążył zrobić dwa kroki.

— Nie dotykaj mnie! — wrzasnął Weber.

— Sam się położyłeś — odpowiedział Marlowe.

Telefon Dominica zadzwonił ponownie.

Tym razem dzwonił prokurator federalny.

Dominic włączył głośnik.

— Mamy nakaz przeszukania szpitala i miejsca zamieszkania doktora Webera — powiedział kobiecy głos. — Clare, twoje nagranie zostało zabezpieczone. Jeśli zgodzisz się zeznawać, zostaniesz objęta ochroną.

Weber podniósł głowę.

— Nie wiecie, co robicie.

— Wiem — odpowiedziałam. — Po raz pierwszy od dawna robię dokładnie to, co trzeba.

Kilka minut później przyjechała karetka. Tommy został przewieziony do prywatnej kliniki pod ochroną, a ja pojechałam z agentami do Lakeview Memorial.

W szpitalnym korytarzu Kathryn Davis czekała przy automacie z kawą. Jej twarz była pozbawiona koloru.

— Clare, ja tylko wykonywałam polecenia.

— Czyje?

— Webera. Powiedział, że masz problemy psychiczne i że próbujesz ukryć błąd.

— Wiedziałaś, że dokumenty były podrobione?

Kathryn zaczęła płakać.

— Nie wiedziałam wszystkiego.

— Wiedziałaś wystarczająco dużo, żeby mnie zwolnić.

Agenci weszli do gabinetu Webera. Znaleźli tam komputer, kopie kart pacjentów i nagrania rozmów. Najgorsze było jednak to, że znaleźli również mikrofon ukryty w pokoju odpraw.

Następnego dnia usłyszałam własny głos.

Siedziałam w małej sali przesłuchań przy stalowym stole. Naprzeciwko mnie leżał odtwarzacz. Agent nacisnął przycisk.

— Jeśli ją zwolnimy, wszystko ucichnie — powiedziała Kathryn.

— Clare nie ma pieniędzy ani wpływów — odpowiedział Weber. — Podpiszcie wypowiedzenie i wmówcie jej, że uratowanie pacjenta było naruszeniem procedury.

— A jeśli zacznie pytać?

— Zacznie, jak każdy, kto myli odwagę z inteligencją.

Usłyszałam trzask długopisu.

Potem własne nazwisko.

Nie wiedziałam, że te słowa padły naprawdę. Wiedziałam jednak, że słyszę je teraz z ust człowieka, który przez miesiące patrzył mi w oczy.

— To on mnie zwolnił — powiedziałam.

— Tak — odparł agent. — A nagranie znaleziono na serwerze szpitala.

— Co z Dominicem?

— Złożył zeznania. Przekazał nam również księgi rachunkowe swojej organizacji. Twierdzi, że chce zakończyć działalność i współpracować.

Nie ufałam mu całkowicie.

Ale po raz pierwszy nie musiałam nikomu ufać, żeby przeżyć kolejny dzień.

Weber został aresztowany. Kathryn zawieszono, a później postawiono jej zarzuty. Szpital wypłacił mi odszkodowanie, lecz nie wróciłam tam nawet po swoje rzeczy.

Najtrudniej było wejść do starej szafki.

Stała otwarta.

Pusta.

Na haczyku wisiała tylko plastikowa karta pracownika, której nie zdążyłam zabrać. Obok leżało jabłko z zaschniętą, brązową plamą. Ktoś wyrzucił moje fartuchy, ale zostawił na podłodze mały mosiężny pociąg, który odczepił się od bransoletki.

Podniosłam go.

W dłoni wydawał się cięższy niż powinien.

Tydzień później Tommy przeszedł operację. Zachował nogę. Odwiedziłam go w klinice, a Dominic stał przy oknie z kubkiem nietkniętej kawy.

— Nie musisz tu przychodzić — powiedział.

— Wiem.

— Mój brat chce ci podziękować.

— Niech najpierw zacznie sam chodzić.

Tommy uśmiechnął się z łóżka.

— Powiedziała, że jestem trudnym pacjentem.

— Powiedziałam, że jesteś głośnym pacjentem.

Dominic spojrzał na mnie.

— Odeszłaś ze szpitala.

— Tak.

— Co teraz?

— Otwieram małą poradnię przychodzącą dla ludzi, których nie stać na prywatną opiekę.

— Mogę pomóc.

— Nie chcę pieniędzy z twoich interesów.

— Zamykam je.

— To dobrze.

— Nadal możesz nie chcieć mojej pomocy.

— Nadal nie chcę.

Tym razem naprawdę się uśmiechnął.

Minęły cztery miesiące.

Przeniosłam się do Evanston, do mieszkania z dużymi oknami i kuchnią, w której mieścił się stół dla sześciu osób. Pracowałam w poradni od ósmej rano do piątej po południu. W poniedziałki mierzyłam ciśnienie starszym sąsiadom. W środy uczyłam dzieci opatrywać skaleczenia. W piątki kupowałam świeże jabłka, bo nie chciałam już patrzeć na żadne z obitą skórką.

Na ścianie wisiał rysunek wykonany przez małą dziewczynkę, której pomogłam po napadzie astmy. Narysowała pociąg z czerwonymi kołami i napisała pod nim: „Do następnej stacji”.

Pewnego listopadowego poranka spadł pierwszy śnieg.

Siedziałam przy oknie, gdy telefon zawibrował.

Wiadomość była od Dominica.

„Wszystko skończone. Sprzedałem kluby, zamknąłem magazyny. Jeśli kiedykolwiek będziesz chciała porozmawiać, odbiorę.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam.

„Cieszę się, że wybrałeś własną drogę. Ja wybrałam swoją. Proszę, uszanuj to.”

Nie czekałam na odpowiedź.

Odłożyłam telefon i sięgnęłam po bransoletkę.

Mosiężny pociąg wrócił na swoje miejsce przy stetoskopie. Był porysowany, matowy i trochę przekrzywiony, ale nadal trzymał się mocno.

Za oknem śnieg przykrywał chodnik, a ludzie szli dalej, każdy w stronę własnej stacji.

Tym razem nie bałam się, że moja podróż skończy się w ciemności.

Pociąg ruszył.