Znalazłem zaginioną żonę podczas porodu pod obcym nazwiskiem, lecz gdy mnie zobaczyła, jej krzyk sprawił, że lekarz zbladł

Kiedy moja zaginiona żona zobaczyła mnie na sali porodowej, krzyknęła do lekarzy, żeby nie pozwolili mi zbliżyć się do własnego dziecka.

Przez dwieście czternaście dni rozrywałem Nowy Jork na części, szukając Genevieve. Wchodziłem do magazynów na Brooklynie, przeszukiwałem opuszczone domy w Queens i płaciłem ludziom, którzy zwykle nie odpowiadali na żadne pytania. Byłem przekonany, że porwali ją moi wrogowie.

W końcu znalazłem ją w prywatnym skrzydle położniczym szpitala Świętej Katarzyny na Manhattanie.

Pod fałszywym nazwiskiem.

Deszcz bębnił w okna siódmego piętra, gdy Mateo Cruz dopadł mnie na korytarzu.

— Alessandro, to może być pułapka.

— Od dwustu czternastu dni słyszę to samo.

— Tym razem chodzi o oddział porodowy.

Spojrzałem na zamknięte drzwi z napisem „Sala porodowa numer cztery”. Nad nimi paliła się czerwona lampka. Z wnętrza dobiegały pośpieszne kroki, metaliczny brzęk narzędzi i czyjś urywany krzyk.

Jej krzyk.

Wsunąłem dłoń pod mankiet koszuli. Zawsze nosiłem tam mały mosiężny kluczyk do naszej biblioteki w Southampton. Genevieve podarowała mi go w pierwszą rocznicę ślubu, mówiąc, że człowiek powinien mieć przynajmniej jedno miejsce, do którego wchodzi bez pukania. Przez siedem miesięcy kluczyk ocierał mi skórę jak wyrzut sumienia.

— Szefie — powiedział Mateo ciszej. — Poczekaj na lekarza.

Nie poczekałem.

Otworzyłem drzwi.

Genevieve leżała na łóżku pod ostrym światłem lampy. Miała mokre włosy przyklejone do skroni, twarz białą jak prześcieradło i dłonie zaciśnięte na barierkach. Monitory pikały przy każdym jej oddechu.

A pod szpitalną koszulą widać było ogromny brzuch.

Zatrzymałem się.

Moja żona była w ciąży.

— Eve — wyszeptałem.

Jej oczy otworzyły się gwałtownie. Najpierw zobaczyłem niedowierzanie. Potem strach tak czysty, że poczułem go fizycznie, jak uderzenie w żebra.

— Nie — powiedziała.

— To ja.

— Wynoś go stąd!

Lekarz odwrócił się do mnie.

— Proszę opuścić salę. Natychmiast.

— Genevieve, szukałem cię wszędzie.

— Nie zbliżaj się do mojego dziecka!

Serce monitora przyspieszyło. Pielęgniarka chwyciła ją za ramię, a ja uniosłem obie ręce.

— Jesteś bezpieczna. Nikt cię nie skrzywdzi.

Roześmiała się krótko, rozpaczliwie.

— Naprawdę w to wierzysz?

Kolejny skurcz przeszył jej ciało. Krzyknęła, a ja zrobiłem krok naprzód, lecz lekarz zagrodził mi drogę.

— Czy to moje dziecko? — zapytałem.

Genevieve spojrzała na mnie przez łzy.

— Tak.

Jedno słowo odebrało mi oddech.

Przez siedem miesięcy szukałem jej w kostnicach, na lotniskach i w kryjówkach moich przeciwników. Ona przez cały ten czas nosiła moje dziecko.

— Dlaczego? — zapytałem. — Dlaczego ukryłaś je przede mną?

Jej twarz zmieniła się. Pod strachem pojawiła się dawna rana.

— Naprawdę nie wiesz?

— Czego mam nie wiedzieć?

Spojrzała na Mateo, potem na stojących za nim ludzi. W jej oczach pojawiła się panika.

— Tej nocy słyszałam Vincenza w twoim gabinecie.

Zimno przebiegło mi po karku.

Vincenzo Bell był moim doradcą, człowiekiem, który przez dwieście czternaście dni powtarzał mi, że Genevieve została porwana przez wrogów.

— Co mówił? — spytałem.

Genevieve zacisnęła palce na nadgarstku pielęgniarki.

— Cokolwiek się stanie, nie oddajcie mu mojego dziecka.

— Eve…

— Bo jeśli odkryje, co zrobił Vincenzo… — urwała, gdy kolejny skurcz wygiął jej ciało. — Zabije wszystkich, którzy mu pomogli.

Nagle monitor płodu zapiszczał przenikliwie. Lekarz spojrzał na ekran.

— Tracimy tętno dziecka!

Pielęgniarki rzuciły się do łóżka. Mateo złapał mnie za ramię, lecz Genevieve wyciągnęła rękę w moją stronę.

— Alessandro! — krzyknęła. — Zapytaj Vincenza, kto kazał mu zabić nasze pierwsze dziecko!

Lekarz wypchnął mnie na korytarz. Drzwi zatrzasnęły się przede mną, a przez szybkę zobaczyłem, jak pielęgniarka sięga po teczkę leżącą obok aparatu. Jej palce zacisnęły się na metalowym zapięciu i zaczęły je unosić…

CZĘŚĆ 2

Jej palce uniosły metalowe zapięcie, lecz wtedy lekarz zasłonił mi widok własnym ramieniem. Drzwi zatrzasnęły się całkowicie.

— Proszę odejść od sali! — zawołał.

— To moja żona!

— A teraz jest moją pacjentką. Jeśli pan nie odejdzie, wezwę ochronę.

Stałem na korytarzu z mosiężnym kluczykiem wbitym w dłoń tak mocno, że krawędź przecięła mi skórę. Po drugiej stronie drzwi ktoś wydawał polecenia, ktoś płakał, a alarm monitora nie ustawał.

Mateo podszedł do mnie.

— Chcesz, żebym sprowadził ludzi?

— Nie.

— Vincenzo może już wiedzieć, że ją znaleźliśmy.

— Tym bardziej nie chcę, żeby ktokolwiek obcy wszedł do środka.

O drugiej siedemnaście w nocy drzwi otworzyły się. Pojawiła się ta sama starsza pielęgniarka, niska kobieta z włosami spiętymi srebrną klamrą.

— Dziecko żyje — powiedziała. — Musieliśmy wykonać cesarskie cięcie. Chłopiec jest w inkubatorze.

Moje kolana niemal się pode mną ugięły.

— A Genevieve?

— Straciła dużo krwi, ale jest stabilna.

— Mogę ją zobaczyć?

Pielęgniarka spojrzała na Mateo, potem na mnie.

— Tylko sam. Bez broni i bez ludzi.

— Zgoda.

Wszedłem do sali pół godziny później. Genevieve spała pod cienkim kocem. Przy jej łóżku stała metalowa teczka, ta sama, którą widziałem przez szybkę. Na jej okładce widniało nazwisko Abigail Mercer.

Obok leżała mała bransoletka z miedzianą zawieszką w kształcie jaskółki.

Genevieve otworzyła oczy.

— Chłopiec? — zapytała.

— Żyje. Jest pod opieką lekarzy.

Odwróciła głowę do okna.

— Nie mów mu jeszcze, że jesteś jego ojcem.

— Nie wiem nawet, jak ma na imię.

— Julian.

To imię mieliśmy wybrane dawno temu, po moim bracie, który zginął, zanim skończył dziesięć lat. Poczułem nagłe ukłucie w piersi.

— Dlaczego uciekłaś?

— Bo znalazłam dokumenty.

— Jakie dokumenty?

Jej palce drgnęły na prześcieradle.

— Rachunki za leczenie. Płatności dla kliniki. Przelewy z twojego konta na nazwiska lekarzy, których nigdy nie widziałam.

— To niemożliwe.

— Właśnie tak powiedziałam Vincenzowi.

— Rozmawiałaś z nim?

— Usłyszałam go tej nocy w gabinecie. Mówił do doktora Halberga. Powiedział, że pierwsze dziecko nie może się urodzić, bo wtedy stracisz kontrolę nad majątkiem i nade mną.

Poczułem, jak świat zwęża się do jej szeptu.

— Nasze pierwsze dziecko?

Genevieve zamknęła oczy.

— Byłam w ciąży trzy lata temu. Vincenzo powiedział ci, że poroniłam. Ale to nie było poronienie, Alessandro. Ktoś podał mi lek, a potem zabrano moje dziecko.

— Kto?

— Nie wiem. Widziałam tylko pierścień z czarnym kamieniem na dłoni mężczyzny stojącego przy łóżku.

Mój oddech zamarł. Taki pierścień nosił mój ojciec. Taki sam widywałem na dłoni Vincenza, odkąd pamiętałem.

Nagle z korytarza dobiegł dźwięk telefonu. Mateo wszedł bez pukania.

— Alessandro, dzwonił twój bank. Ktoś próbował przelać wszystkie środki z funduszu rodzinnego.

Spojrzałem na teczkę.

— Kiedy?

— Trzy minuty temu.

Genevieve pobladła.

— On wie, że tu jesteśmy.

W tej chwili drzwi otworzyły się i do środka wszedł elegancki mężczyzna w przemoczonym płaszczu. Nie był lekarzem. W dłoni trzymał identyfikator prawnika szpitala.

— Pan Romano? — zapytał. — Musi pan natychmiast podpisać zgodę na przekazanie dziecka opiekunowi wskazanemu przez matkę.

— Jaką zgodę?

— Tę, która już czeka w teczce.

Genevieve zaczęła oddychać szybciej.

— Nie dotykaj jej — powiedziałem.

Prawnik uśmiechnął się bez cienia ciepła.

— Jeśli pan odmówi, policja dowie się, że wtargnął pan na oddział i groził personelowi.

Mateo zrobił krok naprzód.

— Spróbuj to powtórzyć.

Mężczyzna zbladł, ale nie cofnął się.

— Proszę otworzyć teczkę — powiedział do mnie. — W środku jest dowód, dlaczego pańska żona bała się pana bardziej niż ludzi, którzy ją ścigali…

Jego wzrok spoczął na metalowym zapięciu.

CZĘŚĆ 3

Jego wzrok spoczął na metalowym zapięciu, a ja zrozumiałem, że ten człowiek nie przyjechał tu po podpis. Przyjechał sprawdzić, czy Genevieve zdążyła powiedzieć mi prawdę.

Otworzyłem teczkę.

Na pierwszej stronie znajdował się raport z kliniki położniczej sprzed trzech lat. W rubryce dotyczącej pacjentki widniało nazwisko Genevieve Romano. Data zgadzała się co do dnia z tym, który pamiętałem jako jej rzekome poronienie.

Na drugiej stronie był zapis podania leku wywołującego przedwczesne skurcze.

Przy podpisie lekarza widniało nazwisko Halberg.

Niżej znalazła się notatka: „Dziecko płci żeńskiej urodzone żywe. Przekazane zgodnie z instrukcją”.

Nie poczułem nóg.

— To kłamstwo — wyszeptałem.

Genevieve patrzyła na kartkę, jakby widziała ją po raz pierwszy.

— Mówiłam ci.

— Gdzie jest nasze dziecko?

Prawnik ruszył ku teczce, lecz Mateo zastąpił mu drogę.

— Jeszcze jeden krok i upadniesz na własne dokumenty.

Mężczyzna przełknął ślinę.

— Nie ma pan prawa przetrzymywać tych akt.

— A pan nie ma prawa wiedzieć, co jest w środku — odpowiedziałem. — Chyba że pomagał pan Vincenzowi.

Genevieve nagle wskazała na ostatnią stronę.

— Spójrz na pieczęć.

W prawym dolnym rogu widniał znak fundacji mojego ojca. Pod nim znajdował się podpis pełnomocnika.

Vincenzo Bell.

Trzy lata wcześniej mój ojciec jeszcze żył. Zarządzał wtedy częścią rodzinnego majątku, a Vincenzo był jego najbardziej zaufanym człowiekiem. To oni mogli opłacić lekarza, zabrać dziecko i wmówić mi, że Genevieve straciła je podczas komplikacji.

— Dlaczego? — zapytałem.

Genevieve ścisnęła bransoletkę z miedzianą jaskółką.

— Bo twoja rodzina miała dziedzica. Dziewczynka nie pasowała do planu. Chcieli, żebyś poślubił kobietę wybraną przez ojca i przejął spółkę bez mojego wpływu.

Prawnik parsknął.

— To absurd.

— Nie — powiedziałem. — Absurdalne było to, że przez trzy lata wierzyłem wam bardziej niż własnej żonie.

Wstałem i wyjąłem telefon.

— Mateo, odtwórz nagranie.

Jego twarz stężała.

— Teraz?

— Teraz.

Nagranie pochodziło z małego rejestratora ukrytego w bibliotece. Znalazłem go godzinę wcześniej, gdy wysłałem ludzi do Southampton. Na początku słychać było trzask drewna, potem głos Vincenza.

„Jeśli chłopiec się nie urodzi, Alessandro pozostanie posłuszny. A jeśli Genevieve zacznie pytać, zniknie tak samo jak pierwsze dziecko”.

Drugi głos należał do doktora Halberga.

„A obecna ciąża?”

„Ta musi przetrwać do porodu. Dziecko będzie kartą przetargową. Alessandro odda wszystko, jeśli uwierzy, że żona mu zagraża”.

W sali zapadła cisza.

Prawnik oparł się o ścianę.

Genevieve zakryła usta dłonią. Łzy spływały jej po policzkach, lecz tym razem nie były łzami strachu. Były łzami ulgi.

— Wiedziałam, że to słyszałam — powiedziała.

— Powinienem był ci uwierzyć — odpowiedziałem.

— Powinieneś był mnie znaleźć, ale nie po to, żeby mnie zabrać. Po to, żeby mnie wysłuchać.

Wtedy rozległo się pukanie. Do sali wszedł detektyw z dwoma policjantami.

— Panie Romano, proszę odsunąć się od dokumentów.

— Mam nagranie i akta.

— Otrzymaliśmy nakaz zabezpieczenia materiałów dotyczących możliwego porwania dziecka.

Spojrzałem na prawnika. Jego telefon zaczął wibrować.

Na ekranie pojawiło się nazwisko Vincenza.

Mężczyzna odebrał, nie wiedząc, że głośnik wciąż jest włączony.

— Powiedz mu, żeby nie wychodził ze szpitala — syknął Vincenzo. — Jeśli otworzy drugą kopertę, wszystko się skończy.

Detektyw wyrwał mu telefon z ręki.

— Jaką drugą kopertę? — zapytał.

Prawnik spojrzał na mnie z przerażeniem.

A ja zobaczyłem, że pod teczką leży płaska, biała koperta, której wcześniej nie zauważyłem. Na jej przodzie widniało tylko jedno zdanie: „Dla Alessandra, jeśli Julian przeżyje”.

W tej samej chwili pielęgniarka wbiegła do sali.

— Panie Romano, pański syn otworzył oczy.

Genevieve wyciągnęła do mnie rękę.

— Alessandro, zanim go zobaczysz, musisz przeczytać, co jest w tej kopercie. Bo to, co zrobili naszemu pierwszemu dziecku, nie było końcem planu…

Sięgnąłem po kopertę, a zza drzwi dobiegł odległy dźwięk syren.