Narzeczona mafijnego bossa spoliczkowała mnie przy wszystkich, a gdy odsłoniła mój mundur, jego twarz nagle pobladła

Narzeczona najpotężniejszego człowieka w mieście spoliczkowała mnie tak mocno, że upadłam na marmurową posadzkę przed setką gości.

Dźwięk uderzenia odbił się pod trzema kryształowymi żyrandolami. Orkiestra urwała melodię w połowie taktu, a rozmowy przy długich stołach zamilkły jak odcięte nożem.

Na kolanach rozlało się czerwone wino. Pachniało ciężko i słodko, zupełnie jak krew.

— Przepraszam — wyszeptałam, przyciskając dłoń do piekącego policzka. — Ktoś mnie potrącił. To był wypadek.

Vivian Sinclair stała nade mną w białej jedwabnej sukni. Na materiale widniała ciemna plama, a jej diamentowe kolczyki drżały przy każdym gniewnym oddechu.

— Wypadek? — syknęła. — Zniszczyłaś suknię wartą więcej niż całe twoje nędzne życie.

Nie odpowiedziałam. Pracowałam w posiadłości Romano od ośmiu miesięcy i nauczyłam się, że w tym domu przeprosiny były bezpieczniejsze niż prawda.

Miałam dwadzieścia pięć lat, zbyt szerokie biodra dla ciasnego munduru i plecy obolałe od noszenia tac po marmurowych schodach. Każdy guzik wbijał mi się w skórę, ale pensja opłacała pobyt mojej babci w ośrodku opieki.

To wystarczało, żeby znosić wszystko.

— Powiedziałam, żebyś nie kręciła się w głównych salach — ciągnęła Vivian. — Goście tracą apetyt, kiedy cię widzą.

Kilku mężczyzn spuściło wzrok. Nikt nie zaprotestował.

Vivian chwyciła mnie za kołnierz i szarpnęła. Materiał pękł z ostrym trzaskiem. Lewy rękaw zsunął się z ramienia, odsłaniając bliznę biegnącą od obojczyka ku szyi.

Bliznę, którą przez dziewiętnaście lat ukrywałam pod wysokimi kołnierzykami.

Vivian uniosła rękę po raz drugi.

— Dosyć.

Głos należał do Dominica Romano.

Stał przy głównym stole. Jego krzesło leżało za nim przewrócone, a ciemne oczy wpatrywały się w moje ramię, jakby zobaczył ducha.

Dominic nie był zwykłym gospodarzem. Rządził portami, magazynami i ludźmi, o których nazwiskach nie mówiło się głośno. Przez lata słyszałam, że sędziowie odbierali od niego telefony, a zdrajcy znikali bez śladu.

Teraz podszedł do Vivian, zacisnął dłoń na jej nadgarstku i zatrzymał ją kilka centymetrów od mojej twarzy.

— Dominic, puść mnie! — krzyknęła.

On nawet na nią nie spojrzał.

— Jak masz na imię? — zapytał mnie.

— Mabel. Mabel Hayes.

Jego palce nagle znieruchomiały.

— Dziewiętnaście lat temu przy ulicy Mulberry eksplodował czarny samochód. W środku był trzynastoletni chłopiec. Pamiętasz?

Serce ścisnęło mi się tak mocno, że przez chwilę nie mogłam nabrać powietrza.

Pamiętałam ogień. Krzyk. Rozgrzany metal wbijający się w moje ramię. Pamiętałam chłopca o czarnych oczach i własną dłoń wyciągniętą przez rozbitą szybę.

Nie znałam jego imienia.

Do teraz.

— To ty — wyszeptałam.

Na policzku Dominica pojawiła się pojedyncza łza.

— Szukałem cię przez całe życie.

Vivian wyrwała rękę z jego uścisku.

— Przestań urządzać przedstawienie przez tę niezdarną pokojówkę!

Wtedy Dominic zdjął marynarkę i okrył nią moje ramiona. Następnie odwrócił się do narzeczonej.

— Matteo — powiedział cicho. — Spakuj jej rzeczy i wyrzuć je za bramę.

— Co ty wyprawiasz? — zapytała Vivian.

— Odwołuję ślub.

Jej ojciec, senator William Sinclair, poderwał się z krzesła.

— Mamy umowę. To małżeństwo zabezpiecza porty i wpływy obu rodzin.

— Mieliśmy transakcję — odparł Dominic. — A transakcja właśnie się skończyła.

Vivian spojrzała na mnie z nienawiścią.

— Odwołujesz wszystko przez grubą służącą?

Twarz Dominica stwardniała.

— Żyjesz tylko dlatego, że ona jest łagodniejsza ode mnie.

Matteo wyprowadził Vivian, która krzyczała o sukni, weselu i zemście. Dominic uklęknął przy mnie i wyciągnął otwartą dłoń.

— Chodź ze mną.

Nie wiedziałam, czy bardziej boję się jego świata, czy tego, że pierwszy raz ktoś patrzył na mnie tak, jakbym była ważna.

Wzięłam go za rękę.

Kilka minut później siedziałam w jego prywatnym apartamencie, ściskając szklankę wody. Za oknami Atlantyk rozbijał się o skały.

— Uratowałaś mi życie — powiedział Dominic. — Jesteś moją bohaterką.

Wtedy do drzwi zapukał Matteo. Wszedł blady, z telefonem przy uchu.

— Szefie, Vivian zadzwoniła do Dona Bianchiego. Wyznaczyła nagrodę za głowę Mabel. Milion dolarów. Do rana.

Szklanka wyślizgnęła mi się z dłoni.

Na zewnątrz zapiszczały opony, a pierwsze strzały rozdarły noc. Dominic sięgnął po broń i pobiegł do drzwi, lecz zanim zdążył je zamknąć, klamka gwałtownie opadła. Do środka zaczęli wpadać uzbrojeni mężczyźni, a jeden z nich uniósł lufę prosto w moją stronę…

CZĘŚĆ 2

Mężczyzna z pistoletem zrobił krok w moją stronę, a ja cofnęłam się za aksamitną sofę. Serce waliło mi w piersi tak mocno, że słyszałam je głośniej niż strzały na dole.

— Tam jest — powiedział napastnik.

Drugi zamknął drzwi i przekręcił zamek. Na jego rękawie zauważyłam złotą spinkę w kształcie wilka. Ten sam znak widziałam wcześniej na pierścieniach ludzi Dona Bianchiego.

Dominic stał przy przeciwległej ścianie, z pistoletem ukrytym nisko przy udzie.

— Opuść broń — rozkazał.

— Romano, tym razem nie ty wydajesz rozkazy.

Mężczyzna wymierzył we mnie. Wtedy zobaczyłam na stole ciężką lampę z mosiężną podstawą. Chwyciłam ją obiema rękami i rzuciłam.

Uderzyła napastnika w skroń. Zachwiał się, a drugi odruchowo odwrócił głowę. Huk wystrzału wypełnił apartament. Napastnik padł na dywan, a Dominic dopadł mnie w trzech susach.

— Jesteś ranna?

— Nie. Chyba nie.

Jego dłonie przesuwały się po moich ramionach, twarzy i plecach. Dopiero gdy upewnił się, że nie krwawię, zamknął oczy.

— Myślałem, że cię straciłem.

— Znalazłeś mnie dopiero dzisiaj. Nie możesz stracić mnie po pięciu minutach.

Po raz pierwszy prawie się uśmiechnął. Potem odwrócił się do Matteo.

— Ilu ludzi Bianchiego jest w domu?

— Co najmniej dziesięciu. Strażnicy trzymają bramę, ale ktoś ich wpuścił od strony kuchni.

— Kto?

Matteo zawahał się.

— Jeszcze nie wiemy.

W następnej godzinie przenieśliśmy się do ukrytego pokoju za biblioteką. Ściany pachniały kurzem i olejem do drewna. Siedziałam na metalowym krześle, a lekarz opatrywał płytkie rozcięcie na mojej dłoni.

Dominic stał przy monitorach, obserwując kamery.

— Nie rozumiem — powiedziałam. — Dlaczego Vivian chciała mnie zabić? Przecież chodziło tylko o suknię.

— Nie chodziło o suknię — odpowiedział Matteo. — Vivian nie wiedziała, kim jesteś, ale ktoś musiał jej powiedzieć, że twoja blizna ma znaczenie.

— Jakie znaczenie?

Dominic odwrócił się od ekranów.

— Tamtej nocy, po wybuchu, zniknęłaś. Moi ludzie znaleźli tylko fragment spalonego dziecięcego płaszcza i metalową zawieszkę.

Dotknęłam szyi. Pod mundurem nosiłam cienki łańcuszek z małą mosiężną latarnią. Był jedyną rzeczą, jaką miałam z dzieciństwa.

— To dostałam od kobiety, która prowadziła mój pierwszy dom zastępczy. Powiedziała, że znaleziono to przy mnie.

Dominic patrzył na zawieszkę, jakby nagle zabrakło mu słów.

— Mogę ją zobaczyć?

Zdjęłam łańcuszek i podałam mu go. Z tyłu latarni widniały trzy zarysowane litery: D.R.H.

Dominic pobladł.

— To skrót od mojego imienia i nazwiska. Dominic Romano Hayes. Moja matka chciała tak nazwać mnie, gdyby urodziła córkę. Wygrawerowała to na dwóch zawieszkach. Jedną nosiłem ja. Drugą miała dostać moja siostra.

— Nie miałeś siostry.

— Tak twierdzono.

W pokoju zrobiło się duszno.

— Co chcesz powiedzieć?

Zanim odpowiedział, telefon Matteo zadzwonił. Mężczyzna wysłuchał kilku zdań i podał aparat Dominicowi.

— To lekarz z kliniki w Albany. Mówi, że odnalazł dokumenty dotyczące dziecka przyjętego po wybuchu.

Dominic przycisnął telefon do ucha.

— Jakie dokumenty?

Przez chwilę milczał.

— Przywieźcie je natychmiast — powiedział w końcu. — I nikomu o tym nie mówcie.

O drugiej nad ranem siedzieliśmy w gabinecie. Na biurku leżała brązowa teczka przewiązana czerwonym sznurkiem. Obok niej spoczywała moja mosiężna latarnia.

Dominic nie dotykał dokumentów.

— Jeśli to prawda, Mabel, wszystko, co wiem o swojej rodzinie, jest kłamstwem.

— A jeśli nie?

— Wtedy nadal jesteś dziewczyną, która ocaliła mnie z płomieni.

Za drzwiami rozległy się szybkie kroki. Do środka wszedł starszy lekarz z kobietą w granatowym płaszczu.

— Panie Romano — powiedziała kobieta. — Przywiozłam akta, ale jest jeszcze coś. Przed śmiercią pielęgniarka, która opiekowała się dzieckiem, zostawiła nagranie.

Położyła na biurku małe urządzenie.

Dominic spojrzał na mnie, potem na teczkę.

— Odtwórzmy najpierw nagranie — zdecydował.

Kobieta nacisnęła przycisk. Z głośnika wydobył się zniekształcony, drżący głos:

„Jeśli Romano kiedykolwiek odnajdzie dziewczynkę, musi wiedzieć, że człowiek, który podłożył bombę, nie był jego wrogiem. Był kimś, komu ufał najbardziej…”

Nagranie urwało się w połowie zdania.

Dominic zacisnął palce na krawędzi biurka.

— Kogo miała na myśli? — zapytałam.

Lekarka spojrzała na zamkniętą teczkę.

— Tego dowiecie się z dokumentów. Ale ostrzegam: nazwisko znajduje się na ostatniej stronie. I jeśli jest prawdziwe, osoba ta nadal ma dostęp do waszego domu…

W tej samej chwili wszystkie światła w rezydencji zgasły…

CZĘŚĆ 3

Ciemność spadła na gabinet tak nagle, że przez sekundę słyszałam wyłącznie własny oddech.

— Mabel, zostań za mną — rozkazał Dominic.

Wysunął broń, a Matteo zamknął drzwi i stanął przy nich. Z korytarza dobiegł trzask tłuczonego szkła, potem krótki krzyk strażnika.

Lekarka przycisnęła do piersi małe urządzenie z nagraniem.

— Dokumenty — powiedział Dominic. — Teraz.

Włączył awaryjną lampę. Jej żółte światło padło na brązową teczkę przewiązaną czerwonym sznurkiem. Dominic przeciął go nożem.

Pierwsze strony dotyczyły dziecka przyjętego do kliniki po wybuchu samochodu. Dziewczynka miała poparzone lewe ramię, złamaną kostkę i przy sobie mosiężną zawieszkę w kształcie latarni.

Miałam wrażenie, że ktoś ściska mi gardło.

— To ja — powiedziałam.

Lekarka skinęła głową.

— W karcie wpisano nazwisko Hayes, ale było ono fałszywe. Dziecko nie miało dokumentów. Pielęgniarka zapisała tylko, że dziewczynka powtarzała jedno zdanie.

— Jakie? — spytałam.

Kobieta otworzyła kolejną stronę.

— „Dominic jest w samochodzie. Nie zostawiajcie go”.

Dominic odwrócił twarz. Jego szczęka drżała.

— Pamiętam — powiedział. — Mówiłaś to, kiedy strażacy wyciągali mnie z wraku.

— Nie pamiętałam twojego imienia. Tylko głos.

Matteo wyjął z koperty wynik badania genetycznego.

— Próbka porównawcza została pobrana z dawnej rodzinnej dokumentacji Romano. Zgodność wynosi dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięć procent.

Spojrzałam na Dominica.

— Jestem twoją siostrą?

Przez chwilę nie odpowiadał. Potem podszedł i uklęknął przede mną.

— Tak — wyszeptał. — Mabel Romano. Moja młodsza siostra.

Powietrze uciekło mi z płuc. Przez całe życie myślałam, że byłam nikomu niepotrzebnym dzieckiem pozostawionym pośród ognia. Tymczasem ktoś przez dziewiętnaście lat szukał mnie, nie wiedząc nawet, jak się nazywam.

Dominic objął mnie ostrożnie, jakby bał się, że zniknę.

— Przepraszam — powiedział. — Szukałem wszędzie.

— Byłam tutaj. Przez osiem miesięcy nosiłam tacę w twoim domu.

— A ja przechodziłem obok ciebie, nie wiedząc, że jesteś moją rodziną.

Lekarka wskazała ostatnią kartkę.

— To nie wszystko.

Dominic przeczytał nazwisko zapisane na dole i zamarł.

— Nie — powiedział.

— Kto to jest? — zapytałam.

Jego twarz stała się kamienna.

— Arthur Vale. Mój ojciec chrzestny. Człowiek, który wychował mnie po śmierci ojca. Człowiek, któremu powierzyłem wszystkie zabezpieczenia rezydencji.

Na odwrocie dokumentu widniała notatka pielęgniarki: „Arthur Vale zabrał dziecko z kliniki, zanim policja zdążyła ją przesłuchać. Powiedział, że dziewczynka jest zagrożeniem dla rodziny”.

Zrozumiałam wtedy, dlaczego pożar nie skończył się wraz z eksplozją.

Ktoś zabrał mnie celowo. Ukrył moje nazwisko. Sprawił, że całe życie spędziłam jako obca.

— Arthur nadal tu jest? — spytałam.

Matteo dotknął słuchawki przy uchu. Jego oczy rozszerzyły się.

— Szefie, system kamer właśnie odzyskał zasilanie. Mamy nagranie z kuchni.

Na ekranie pojawił się Arthur Vale. Stał przy tylnym wejściu i wpuszczał ludzi Bianchiego do środka.

Dominic patrzył na niego bez ruchu.

— Dzwoń po wszystkich lojalnych ludzi — powiedział. — Nikt nie opuszcza rezydencji.

Na monitorze Arthur odwrócił głowę, jakby usłyszał te słowa przez ścianę. Następnie wyjął telefon i wybrał numer.

Telefon Dominica zadzwonił natychmiast.

— Dobry wieczór, synu — powiedział Arthur. — Znalazłeś siostrę. Szkoda, że tak późno.

Dominic włączył głośnik.

— Dlaczego ją zabrałeś?

— Bo twój ojciec chciał przekazać majątek córce. Ty miałeś być tylko dzieckiem do ochrony, nie dziedzicem. Gdyby Mabel przeżyła i wróciła, wszystko przypadłoby jej.

Poczułam zimno na karku.

— Podłożyłeś bombę — powiedział Dominic.

— Twój ojciec miał zginąć. Ty również, jeśli to konieczne. Ale dziewczynka przeżyła. Pielęgniarka zrobiła zdjęcie i dlatego musiałem ją uciszyć.

— Vivian wiedziała?

— Vivian wiedziała, że jej ślub z tobą jest zagrożony. Nie znała całej prawdy, ale wystarczająco dużo, by chcieć pozbyć się Mabel.

Dominic zacisnął pięść.

— Gdzie jesteś?

Arthur roześmiał się cicho.

— W miejscu, które zawsze uważałeś za najbezpieczniejsze. W piwnicy pod kaplicą.

Połączenie się urwało.

Matteo podbiegł do drzwi.

— Szefie, nie możemy tam iść. Pod kaplicą są materiały wybuchowe.

Dominic spojrzał na mnie.

— Muszę cię stąd zabrać.

Wtedy na monitorze pojawił się drugi obraz. Arthur stał obok zamkniętych drzwi piwnicy, a w dłoni trzymał detonator.

— Jeśli chcecie ją uratować — odezwał się przez głośnik — Mabel musi zejść tutaj sama…

Dominic ruszył ku drzwiom, ale z zewnątrz dobiegł huk. Cała posiadłość zatrzęsła się, a podłoga pękła przy naszych stopach…