Mój były mąż usiadł obok mnie w samolocie, żeby mnie upokorzyć, lecz po lądowaniu jego uśmiech nagle zgasł

Kiedy Blake Harrington zajął miejsce obok mnie w pierwszej klasie, stewardesa upuściła srebrną łyżeczkę, a ja poczułam, jak wraca ból sprzed pięciu lat.

— To niemożliwe — powiedział, patrząc na mój bilet. — Naprawdę będziesz siedzieć tutaj?

Zamknęłam książkę na stronie, której od dziesięciu minut nie czytałam.

— Gdybym wiedziała, że lecisz tym samolotem, pojechałabym pociągiem.

Kilka osób odwróciło głowy. Blake to zauważył i uśmiechnął się tak, jak uśmiechał się podczas konferencji prasowych, kiedy właśnie kupował kolejną firmę. Miał na sobie idealnie skrojony grafitowy garnitur, a przy mankiecie połyskiwała spinka w kształcie małej turbiny wiatrowej. Kiedyś sama zaprojektowałam dla niego pierwszy prototyp takiej turbiny.

Stewardesa zerknęła na jego kartę pokładową.

— Panie Harrington, pana miejsce znajduje się w rzędzie dwunastym, przy przejściu.

— Wiem, gdzie jest moje miejsce — odparł. — Wolę to.

Usiadł obok mnie, choć w kabinie zostało jeszcze sześć wolnych foteli.

— Po co to robisz? — zapytałam cicho.

— Minęło pięć lat. Pomyślałem, że możemy porozmawiać.

— Ty nie rozmawiasz. Ty przesłuchujesz.

Jego uśmiech stwardniał.

— Nadal masz tę samą pewność siebie.

— Nadal mylisz okrucieństwo z pewnością siebie.

Samolot oderwał się od pasa startowego. W chwili, gdy Manhattan zniknął pod chmurami, Blake położył telefon na podłokietniku między nami.

— Ciekawe, że jedziesz do Chicago akurat teraz.

— Mam tam pracę.

— Pracę? Po tym wszystkim?

— Tak. Nie wszyscy odziedziczyli imperium po rodzinie.

Jego szczęka drgnęła.

Pięć lat wcześniej byliśmy parą, o której pisały wszystkie gazety. Blake stworzył potężną firmę zajmującą się czystą energią, a ja opracowałam system magazynowania energii, dzięki któremu jego przedsiębiorstwo przestało być tylko drogim marzeniem. Wspólnie występowaliśmy na galach, otwieraliśmy laboratoria i pozowaliśmy do zdjęć, jakby świat należał do nas.

Potem Blake znalazł wiadomości na moim telefonie.

Nie były romantyczne. Dotyczyły kliniki, badań i terminów, ale wyglądały źle, jeśli czytało się je bez kontekstu. Zwłaszcza jedną: „Nie może się dowiedzieć przed zabiegiem”.

— Kim on jest? — krzyczał wtedy w naszym apartamencie.

— Nie ma żadnego „on”.

— Więc wyjaśnij!

Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Powiedziałam, że chodzi o coś, co miało zmienić nasze życie, lecz nie mogłam zdradzić szczegółów, dopóki lekarze nie zakończą badań. Blake usłyszał tylko słowo „zdrada”.

Później pojawili się prawnicy, oskarżenia i podpisy. Odeszłam bez jego pieniędzy.

Teraz siedział obok mnie trzydzieści tysięcy stóp nad ziemią.

— Zniknęłaś — powiedział.

— Odeszłam.

— Bez ani jednego dolara.

— Nie chciałam twoich pieniędzy.

— A czego chciałaś?

Spojrzałam na chmury.

— Żebyś choć raz mnie wysłuchał.

Przez resztę lotu milczeliśmy. Kiedy wylądowaliśmy w Chicago, chwyciłam torbę i ruszyłam do wyjścia. Przy odbiorze bagażu czułam na plecach jego wzrok.

Na zewnątrz czekały czarne samochody, kierowcy i ochroniarze. Świat Blake’a. Nagle pod krawężnik podjechał granatowy bentley z kremową skórą na siedzeniach.

Tylne drzwi otworzyły się gwałtownie.

— Mamo!

Trzej chłopcy wyskoczyli z samochodu. Najstarszy rzucił mi się na szyję, drugi chwycił mnie za rękę, a najmłodszy objął mnie w pasie tak mocno, że prawie straciłam równowagę.

— Moi kochani — wyszeptałam, śmiejąc się przez łzy.

Dopiero wtedy spojrzałam za siebie.

Blake stał przy krawężniku nieruchomo. Chłopcy mieli moje oczy, ale jego twarz, jego ciemne włosy i ten sam dołeczek w lewym policzku.

Jego ręka zacisnęła się na spince w kształcie turbiny.

— Emma… — wydobył z siebie.

Najstarszy chłopiec odwrócił głowę.

— Mamo, kim jest ten pan?

Blake zrobił krok w naszą stronę, a kierowca sięgnął do bagażnika po czarną skórzaną teczkę, której zawartość miała za chwilę roztrzaskać jego pewność siebie…

CZĘŚĆ 2

Kierowca zatrzasnął bagażnik i podał mi czarną skórzaną teczkę. Na jej rogu widniała wytłoczona srebrna litera W — znak fundacji, którą założyłam po rozwodzie.

Blake patrzył na nią, jakby rozpoznawał własne nazwisko na miejscu zbrodni.

— Co to jest? — zapytał.

— Dokumenty dla lekarza.

— Dla lekarza?

Najmłodszy chłopiec pociągnął mnie za płaszcz.

— Mamo, spóźnimy się na badanie.

Blake zbladł jeszcze bardziej.

— Jakie badanie?

— To nie twoja sprawa.

— Emma, oni są…

— Dziećmi — przerwałam. — To chyba widzisz.

Najstarszy, Oliver, przyglądał mu się uważnie. Miał siedem lat, choć wyglądał na starszego, bo zawsze próbował zachowywać się jak opiekun braci.

— Mamo, dlaczego ten pan patrzy na nas tak, jakby nas znał?

Blake przykucnął przed nim. Jego drogi płaszcz dotknął mokrego chodnika.

— Jak masz na imię?

— Oliver.

— A oni?

— Noah i Ethan. Ale nie musisz wiedzieć, skoro jesteś obcy.

Chłopiec powiedział to bez złości. Właśnie dlatego zabolało mnie bardziej.

Blake podniósł wzrok.

— Powiedziałaś im, że jestem obcy?

— Przez pięć lat byłeś.

— Emma, spójrz na nich.

— Patrzę codziennie.

— To są moje dzieci?

Na parkingu zawył klakson. Kierowca odwrócił twarz, udając, że nie słyszy. Ja poczułam, jak pod żebrami zaciska się stara rana.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj. Chcę odpowiedzi.

— Odpowiedzi chciałeś pięć lat temu. Wtedy miałeś je przed sobą.

Jego oczy stwardniały.

— Znowu te twoje tajemnice.

To jedno zdanie przeniosło mnie do naszego apartamentu przy Park Avenue. Była jedenasta czterdzieści wieczorem. Na stole leżał mój telefon, a na ekranie wiadomość od doktora Levina: „Trzy zarodki rozwijają się prawidłowo. Proszę nikomu nie mówić o terminie transferu”.

Blake przeczytał ją wtedy i nawet nie pozwolił mi dokończyć wyjaśnienia.

— Czy to dziecko tego mężczyzny? — krzyczał.

— Nie ma żadnego mężczyzny!

— Więc dlaczego klinika pisze do ciebie o zarodkach?

— Bo…

Zawahałam się. Lekarz zabronił mi mówić, dopóki nie potwierdzi ciąży.

Blake uznał moje milczenie za przyznanie się.

Później znalazłam się w małym mieszkaniu w Evanston, z trzema noworodkami i rachunkiem za intensywną terapię. Nie zadzwoniłam do Blake’a. Nie dlatego, że go nie kochałam. Bałam się, że odbierze dzieci, zanim zdążę choć raz wypowiedzieć ich imiona.

— Emma — jego głos wyrwał mnie ze wspomnienia. — Dlaczego mają moje rysy?

— Bo genetyka bywa bezlitosna.

— Zrobiłaś testy?

— Oczywiście.

— I nigdy mi nie powiedziałaś?

— Próbowałam powiedzieć ci wszystko. Ty chciałeś tylko usłyszeć, że cię zdradziłam.

Oliver ścisnął moją dłoń.

— Mamo, ten pan jest zły?

Kucnęłam przed nim.

— Nie wiem, kochanie. Nie znam go już tak dobrze jak kiedyś.

Blake odsunął się, jakby dostał policzek.

— Musimy porozmawiać prywatnie.

— Nie zostawię chłopców.

— Możesz ich zabrać do hotelu. Ja wynajmę salę.

— Nie potrzebuję twojej sali.

— Potrzebujesz prawnika.

— Nie groź mi.

— To nie groźba. To rzeczywistość. Jeśli są moimi synami, mam prawa.

Wtedy otworzyłam teczkę. W środku leżała biała koperta z pieczęcią kliniki oraz cienki plik dokumentów, którego Blake nigdy nie widział.

— Masz rację — powiedziałam. — Powinieneś poznać prawdę.

Jego twarz rozjaśniła się nagłą nadzieją albo strachem. Nie potrafiłam odróżnić jednego od drugiego.

— Tu?

— W samochodzie. Bez publiczności.

Bentley ruszył do bocznej części parkingu. Chłopcy siedzieli z tyłu, a ja i Blake naprzeciwko siebie. Deszcz stukał w dach, jakby ktoś nerwowo wystukiwał odliczanie.

Wyjęłam pierwszy dokument.

— To nie jest zwykły wynik badania.

— Więc co?

Przesunęłam kartkę po skórzanym siedzeniu.

Blake spojrzał na podpis na dole, a potem gwałtownie podniósł głowę.

— Tego podpisu nie mogło tam być.

W jego głosie pojawiło się coś, czego nie słyszałam od lat.

Strach.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon kierowcy zadzwonił. Mężczyzna odebrał, słuchał przez kilka sekund, po czym podał aparat Blake’owi.

— Panie Harrington, dzwoni pański ojciec. Mówi, że jeśli Emma otworzy tę kopertę, wszyscy dowiedzą się, co wydarzyło się w klinice tamtej nocy…

CZĘŚĆ 3

Blake przyłożył telefon do ucha, ale nie odezwał się ani słowem.

— Nie mieszaj w to ojca — powiedziałam.

Z głośnika dobiegł zachrypnięty głos Charlesa Harringtona.

— Emma, spotkajmy się natychmiast. Nie masz pojęcia, co podpisujesz.

— Wiem dokładnie — odparłam. — Przez pięć lat czytałam ten dokument każdego wieczoru.

Blake zmarszczył brwi.

— Jaki dokument?

Rozłączyłam rozmowę i wyjęłam kartkę z koperty. Papier był pożółkły na brzegach, a na dole widniał podpis Blake’a, jeszcze niepewny, z długą kreską pod nazwiskiem.

— To zgoda na wykorzystanie naszych zarodków — powiedziałam. — Podpisałeś ją dziewięć miesięcy przed rozwodem.

Blake wpatrywał się w kartkę.

— To niemożliwe.

— Sam przyniosłeś ją do kliniki.

— Nie pamiętam.

— Bo twój ojciec podał ci wtedy silny lek uspokajający. Miałeś operację po wypadku w laboratorium. Lekarz ostrzegł, że leczenie może trwale uszkodzić twoją płodność. Chciałeś, żebyśmy zachowali możliwość posiadania dzieci.

Blake dotknął podpisu palcem.

— Powiedziałaś, że nie ma żadnego mężczyzny.

— Bo nie było. Była klinika, twoje komórki, moje komórki i trzy zarodki, które powstały z naszej wspólnej decyzji.

Oliver poruszył się na siedzeniu.

— Mamo, co to są zarodki?

— To początek życia, kochanie. Opowiem wam spokojnie później.

Blake z trudem przełknął ślinę.

— Więc kiedy dowiedziałaś się o ciąży?

— Dwa tygodnie po rozwodzie.

— I nie zadzwoniłaś.

— Próbowałam. Pamiętasz noc, kiedy twoja sekretarka oddała mi telefon bez wiadomości? Pamiętasz ochroniarza, который powiedział, że nie wejdziesz do budynku?

— Nie wiedziałem.

— Wiem. Właśnie o to chodziło.

W tym momencie drzwi bentleya otworzyły się. Na chodniku stał Charles Harrington, wsparty na hebanowej lasce. Miał siedemdziesiąt dwa lata i twarz człowieka, który całe życie kupował cudze milczenie.

— Oddaj mi tę kopertę — powiedział.

Blake wysiadł pierwszy.

— Ty wiedziałeś?

— Wiedziałem, że Emma manipuluje tobą od lat.

— Odpowiedz.

Charles spojrzał na chłopców.

— To nie są twoje dzieci.

— Podpisałem zgodę.

— Podpisałeś stos papierów, kiedy byłeś odurzony.

Wyjęłam z teczki drugi dokument.

— Nie był odurzony, kiedy podpisał ten.

Podałam go Blake’owi. Była to notatka pielęgniarki, która widziała Charlesa w klinice w noc naszego rozwodu. Opisała, jak zabrał z sejfu kopię zgody i zażądał, by transfer został odwołany.

Charles zacisnął palce na lasce.

— Ta kobieta była niestabilna. Chciała pieniędzy.

— Nie wzięłam od ciebie ani centa — powiedziałam.

— Za to przejęłaś moje wnuki.

Blake odwrócił się do niego.

— To ty wysłałeś mi wiadomości z telefonu Emmy?

Charles pobladł.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Wiadomości, które wyglądały jak rozmowa z kochankiem. To ty je wydrukowałeś i położyłeś w moim gabinecie.

Charles milczał.

Blake spojrzał na mnie.

— Dlaczego miałby to zrobić?

— Bo chciał, żebyś rozwiódł się ze mną przed zgromadzeniem akcjonariuszy. Wiedział, że po rozwodzie moje udziały w spółce będą łatwiejsze do przejęcia.

— To kłamstwo! — krzyknął Charles.

Najmłodszy Ethan zaczął płakać. Noah objął go ramieniem, a Oliver stanął przed braćmi jak mały strażnik.

Blake zobaczył ten gest. Jego twarz się zmieniła.

— Wynoś się od moich dzieci — powiedział do ojca.

Charles uniósł laskę.

— Jeśli to zrobisz, ujawnię, że chłopcy urodzili się z procedury, na którą nie wyraziłeś świadomej zgody. Zniszczę cię.

— Już mnie zniszczyłeś — odparł Blake.

W tej chwili zadzwonił mój telefon. Dzwoniła doktor Mira Levin, ta sama lekarka, która prowadziła klinikę.

— Emma, musisz przyjechać — powiedziała. — Znalazłam oryginalny rejestr. Jest w nim coś jeszcze. Transfer nie dotyczył trzech zarodków. Był czwarty.

Spojrzałam na Blake’a.

— Co z nim?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Został przeniesiony do innej pacjentki. I ta kobieta właśnie zgłosiła się do kliniki, twierdząc, że dziecko ma twoje nazwisko…