CZĘŚĆ 4

…Połączenie urwało się, zanim zdążyłam zapytać, co dokładnie podpisałam.

Przez kilka sekund słyszałam tylko nierówny oddech Leny i kapanie wody z płaszcza Piotra.

— Ja niczego nie podpisywałam — powiedziałam.

— Wiem — odparła Lena.

— Skąd?

— Bo tego dnia byłaś ze mną w szpitalu.

Spojrzałam na nią.

— Jakiego dnia?

Lena ścisnęła bransoletkę na moim nadgarstku. Zamek w kształcie małego liścia, który sama jej kupiłam na jarmarku, zadzwonił cicho o metalowy stół.

— Czternastego listopada. Zanim wyszłam z domu.

Piotr odsunął krzesło.

— Nie jedziemy na dworzec.

Zieliński stanął między nim a drzwiami.

— Pojedziemy.

— Nie macie prawa mnie zmuszać.

— Nie musimy. Wystarczy, że zabierzemy panią Martę i Lenę, a pan sam będzie chciał sprawdzić, co jest w tej skrytce.

Piotr spojrzał na córkę.

— Ona nie rozumie, co robi.

Lena podniosła głowę.

— Rozumiem aż za dobrze. Przez cztery lata słyszałam, jak mówisz przez telefon, że moja matka jest zbyt uparta, żeby odpuścić.

— To nie tak.

— Słyszałam też, jak mówiłeś, że kiedy dostaniesz pieniądze, wszystko się skończy.

Piotr zacisnął dłonie.

— Chciałem kupić ci życie.

— Kupiłeś sobie czas.

O 11:48 wjechaliśmy na dworzec kolejowy. Stary budynek pachniał pyłem, smarem i mokrym kamieniem. Na tablicy odjazdów migały opóźnione pociągi, lecz perony były prawie puste.

Skrytki znajdowały się w podziemnym przejściu. Numer sto osiemnaście był zarysowany na drzwiczkach. Klucz wszedł do zamka bez oporu.

Piotr zatrzymał moją rękę.

— Jeśli to otworzysz, nie będzie już odwrotu.

— Odwrotu nie ma od dnia, w którym pozwoliłeś wszystkim myśleć, że Lena nie żyje.

Otworzyłam.

W środku leżał czerwony notes, trzy koperty i mały pendrive, którego nie dotykałam. Na wierzchu notesu ktoś napisał czarnym atramentem: „Nie ufaj podpisom”.

Zieliński otworzył pierwszą kopertę. Wypadły z niej kopie przelewów, nazwiska dzieci i daty ich zniknięć. Przy każdym nazwisku widniał symbol czerwonego krzyżyka.

Lena przyłożyła dłoń do ust.

— To są dzieci z fundacji.

— Niektóre z nich miały wyjechać na leczenie — powiedziała Teresa, która pojechała z nami. — Nigdy nie dotarły do kliniki.

— Co z nimi? — zapytałam.

Teresa nie odpowiedziała.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Po tym, jak moja matka upokorzyła moje dzieci przy choince, powiedziałam jedno zdanie, a brat przestał się uśmiechać

Z końca przejścia dobiegły kroki. Kobieta w beżowym płaszczu zatrzymała się przy schodach. Miała bliznę na lewej dłoni, taką samą jak Teresa, tylko dłuższą.

— Nazywam się Irena Maj — powiedziała. — Byłam księgową fundacji.

Piotr cofnął się.

— Ty miałaś wyjechać.

— Wyjechałam. Po to, żeby wrócić z dokumentami.

Podała Zielińskiemu teczkę.

— Oryginał zgody, o której mówiłam, jest tutaj. Podpis nie należy do Marty.

Policjant rozłożył kartkę na ławce. Podpis wyglądał jak mój, lecz pod spodem widniała data 13 listopada 2022 roku, dzień przed zniknięciem Leny.

— Kto to podpisał? — zapytałam.

Irena spojrzała na Piotra.

— On.

— Sfałszował mój podpis?

— Tak. Ale to nie wszystko. Dokument zawierał zgodę na przeniesienie opieki nad Leną na fundację.

Poczułam, że brakuje mi powietrza.

— Dlaczego nie pokazałaś tego wcześniej?

— Bo Piotr miał ludzi, którzy wiedzieli, gdzie mieszka mój syn. Przez dwa lata płaciłam za ich bezpieczeństwo własnym milczeniem.

Piotr rzucił się na teczkę. Lena stanęła mu na drodze.

— Nie dotykaj jej.

— To wszystko zrobiłem dla ciebie.

— Nie. Zrobiłeś to, żeby nie przyznać, że przegrałeś.

Wtedy rozległ się trzask. Piotr chwycił pierwszą kopertę i cisnął ją na tory, gdzie natychmiast wciągnął ją przeciąg.

Zieliński zatrzymał go, lecz nie skuwał mu rąk. Po prostu przycisnął jego nadgarstek do metalowej poręczy.

— Już wystarczy.

Piotr zaczął płakać. Nie głośno. Łzy spływały mu po twarzy, a on patrzył wyłącznie na Lenę.

— Bałem się — powiedział.

— Ja też.

— Chciałem, żebyś żyła.

— A potem chciałeś, żebyś ty nie musiał odpowiadać.

Piotr spuścił głowę.

Irena otworzyła drugą kopertę. W środku znajdował się wykaz kont i lista przelewów. Na końcu widniały nazwiska osób, którym fundacja płaciła za wywożenie dzieci z miasta.

Jedno nazwisko znałam.

Doktor Roman Sowa. Lekarz, który podpisał zgodę na operację Leny.

— On nie był sponsorem — powiedziała Irena. — Był właścicielem kliniki i człowiekiem, który organizował cały system.

— Gdzie jest teraz? — spytał Zieliński.

— W sali konferencyjnej fundacji. Czeka na Piotra, bo dziś miał dostać ostatnią ratę.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Obca kobieta skierowała mnie do prywatnego samolotu z gorączkującą dziewczynką, a kiedy przeczytano moje nazwisko, mężczyzna pobladł

Piotr spojrzał na nią gwałtownie.

— Nie wiedziałem o reszcie.

— Wiedziałeś wystarczająco dużo, żeby sprzedać im własną córkę pod pretekstem ochrony.

To zdanie rozcięło go bardziej niż cokolwiek wcześniej.

Nie pojechaliśmy do kliniki sami. Zieliński zadzwonił po innych funkcjonariuszy, lecz tym razem nie pozwoliłam, żeby Lena została z tyłu. Szła obok mnie, z czerwonym notesem przyciśniętym do piersi.

W fundacji zastaliśmy doktora Sowę przy długim stole. Przed nim leżał stos umów i porcelanowa filiżanka z pękniętym uchem.

— Panie Wysocki — powiedział, widząc Piotra. — Spóźnił się pan.

— To koniec — odpowiedział Piotr.

Sowa uśmiechnął się chłodno.

— Nie ma pan odwagi.

Wtedy Lena położyła czerwony notes na stole.

— Ale ja mam.

Doktor spojrzał na nią i zrozumiał, kim jest, zanim ktokolwiek ją przedstawił.

— To niemożliwe.

— Przez cztery lata powtarzał pan, że jestem martwa albo za granicą. W obu wersjach chodziło o to, żebym nie mogła mówić.

Sowa sięgnął po notes.

Lena odsunęła go ręką.

— Niech pan przeczyta nazwiska na głos.

— Nie będę uczestniczył w tej farsie.

— To nie farsa. To rachunek.

Irena podała dokumenty obecnym pracownikom fundacji. Jedna z kobiet zaczęła płakać. Młody księgowy odsunął się od stołu i zadzwonił po pomoc, zanim ktokolwiek zdążył go powstrzymać.

Sowa próbował wyjść, lecz przy drzwiach czekał Zieliński.

Piotr został na środku sali. Patrzył na podpis pod sfałszowaną zgodą.

— Marta — powiedział.

— Co?

— Nie wiedziałem, że dokument przejmie opiekę nad Leną.

— Podrobiłeś mój podpis.

— Myślałem, że odzyskam pieniądze i zabiorę ją do domu.

— Przez cztery lata?

Nie odpowiedział.

Lena podeszła do niego. Zatrzymała się tak blisko, że dzieliły ich tylko dwa kroki.

— Chcesz wiedzieć, dlaczego nie uciekłam wcześniej?

Piotr podniósł wzrok.

— Tak.

— Bo wierzyłam, że któregoś dnia przyjdziesz nie z dokumentem, nie z groźbą i nie z pieniędzmi. Tylko po mnie.

Piotr zaczął się trząść.

— Przyszedłem.

— Przyszedłeś po klucz.

Zieliński zabrał dokumenty, Irena została, by zeznawać, a Teresa usiadła obok Leny i położyła dłoń na jej ramieniu. Nie było wielkiego pojednania. Nie mogło być. Cztery lata nie cofają się od jednego zdania.

PRZECZYTAJ TAKŻE: W dniu dziesiątych urodzin Lili jej dziadek oznajmił, że za miesiąc odbierze mi pięcioro dzieci, lecz tego samego wieczoru dziewczynka wyjęła spod łóżka zaklejoną skrzynkę, którą jej zmarła matka ukryła przede mną

Wieczorem pojechałam z Leną do szpitala na badania. Jej serce pracowało dobrze, ale lekarz powiedział, że stres może wywołać nawrót objawów.

— Zostaniesz ze mną? — zapytała, kiedy siedziałyśmy pod gabinetem.

— Tak długo, jak będziesz chciała.

— A jeśli nie będę wiedziała, czego chcę?

— Wtedy będziemy wiedziały razem.

Na jej nadgarstku zapięłam bransoletkę. Zamek w kształcie liścia nie domykał się już prawidłowo, ale Lena nie pozwoliła mi go wyrzucić.

— To ty ją nosiłaś przez cały czas? — zapytała.

— Codziennie.

— Dlaczego?

— Żeby pamiętać, że wrócisz.

Lena spojrzała na czerwony notes leżący między nami. Na pierwszej stronie pod nazwiskami dzieci dopisała ołówkiem jedno zdanie.