Oddałam krew umierającemu nieznajomemu, a kiedy zobaczyłam trzy czarne samochody, mężczyzna obok mnie nagle pobladł

O 2:17 nad ranem zobaczyłam, jak sześciu mężczyzn w drogich płaszczach wchodzi za zakrwawionymi noszami, jakby nie przyjechali ratować rannego, lecz dopilnować jego śmierci.

Pracowałam wtedy na oddziale ratunkowym szpitala Dobrego Portu w Filadelfii. Miałam trzydzieści dwa lata, dwanaście godzin dyżuru za sobą i kawę tak zimną, że smakowała metalem. Kiedy sanitariusze wwieźli nieznajomego, jego krew kapała z prześcieradła prosto na moje białe buty.

— Mężczyzna, około czterdziestki! — krzyknął jeden z ratowników. — Trzy rany postrzałowe, ciśnienie spada!

— Sala urazowa numer dwa — powiedział doktor Miles Carter. — Nora, załóż rękawiczki.

Już byłam w ruchu.

Sześciu mężczyzn zatrzymało się przy drzwiach. Żaden nie płakał. Żaden nie pytał, czy ranny przeżyje. Tylko obserwowali korytarz, windy i każde wejście do sali.

— Rodzina? — spytałam.

— Nie musi pani wiedzieć — odpowiedział jeden z nich.

Jego głos był spokojny, ale dłoń trzymał przy kieszeni płaszcza. Poczułam chłód pod fartuchem.

Rozcięliśmy zakrwawioną koszulę. Rana w ramieniu. Rana pod żebrami. Trzecia, nisko w brzuchu, wyglądała najgorzej.

Nieznajomy otworzył oczy.

Miał niemal czarne tęczówki i twarz człowieka, który nawet nieprzytomny nie pozwalał sobie na słabość. Złapał mnie za nadgarstek. Jego palce były lodowate.

— Proszę zostać z nami — powiedziałam. — Jak się pan nazywa?

— Pani…

— Nora.

Powtórzył moje imię, jakby chciał je zapamiętać.

— Nora.

Monitor zapiszczał ostrzej. Doktor Carter zaklął pod nosem.

— Potrzebujemy krwi. Natychmiast.

Po chwili technik wrócił z banku krwi.

— Brakuje ujemnej grupy zero — oznajmił.

— Mam taką — powiedziałam.

Miles spojrzał na mnie.

— Pracujesz od południa.

— Od jedenastej.

— To nie zmienia faktu, że jesteś wyczerpana.

— On umiera.

Nie odpowiedział. Wiedział, że już podjęłam decyzję.

Dwadzieścia minut później siedziałam na fotelu dawcy, a igła wbijała się w moje ramię. Za szybą lekarze walczyli o życie mężczyzny. Jeden z jego ludzi stał tak blisko szyby, że widziałam odbicie jego twarzy.

Nie patrzył na salę operacyjną.

Patrzył na mnie.

Krew pobierał wysoki, chudy technik o szarych oczach. Na plakietce widniało nazwisko Aaron Pike.

— Ma pani szczęście — powiedział.

— To on ma szczęście, że znalazł się tutaj.

— Nie o nim mówiłem.

Zacisnęłam palce na poręczy fotela.

— Co to ma znaczyć?

Mężczyzna przykleił etykietę do worka.

— Niektórzy ludzie są warci więcej żywi niż martwi.

Wtedy jeden z zakrwawionych mężczyzn za szybą odwrócił głowę. Zobaczył technika. Ich spojrzenia spotkały się na sekundę.

Aaron zbladł.

O siódmej rano operacja się udała. O ósmej wróciłam do mieszkania w Południowej Filadelfii, nakarmiłam rudego, starego kota Waltera i zasnęłam z przekonaniem, że to nie moja sprawa.

Obudziło mnie pukanie.

Na korytarzu nikogo nie było. Stało tam tylko białe pudełko z czarnym piórem wiecznym i kopertą. W środku znajdowała się krótka wiadomość:

„Dała mi pani jutro. Dziękuję”.

Bez podpisu.

Na kopercie zapisano moje pełne imię i drugie imię, którego nie było na identyfikatorze szpitala.

Zadzwoniłam do ochrony.

— Chcę zapytać o technika Aarona Pike’a — powiedziałam.

Po drugiej stronie zapadła długa cisza.

— Proszę powtórzyć nazwisko — odparła kobieta.

— Aaron Pike. To on pobierał moją krew.

— Pani Nora, nie zatrudniamy nikogo o takim nazwisku.

Poczułam, jak zimno przesuwa się po karku.

— W takim razie kto stał przy moim fotelu?

Kobieta zaczęła coś szybko sprawdzać. Nagle usłyszałam metaliczny trzask, jakby ktoś zamknął drzwi tuż przy jej biurku.

— Musi pani natychmiast przyjechać do ochrony — powiedziała cicho.

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo za oknem zatrzymały się trzy czarne samochody. Z tylnego siedzenia środkowego wysiadł mężczyzna, którego krew płynęła poprzedniej nocy na moje buty. Ruszył w stronę mojego wejścia, a jeden z jego ludzi podniósł rękę do domofonu…

CZĘŚĆ 2

…Zanim nacisnął przycisk, drzwi klatki schodowej otworzyły się same.

Mężczyzna z sali urazowej wszedł do środka powoli, z jedną ręką przyciśniętą do boku. Mimo świeżych ran poruszał się tak, jakby cały budynek należał do niego. Za nim pojawili się dwaj ochroniarze.

Walter syknął spod kanapy.

Ja cofnęłam się o krok, ściskając w dłoni telefon.

— Jeśli zrobisz jeszcze jeden krok, zadzwonię po pomoc — powiedziałam.

— Już pani próbowała — odparł. — Numer szpitala został przejęty.

— Kim pan jest?

Mężczyzna spojrzał na białe pudełko leżące na stole.

— Nazywam się Matteo Bellandi.

Nazwisko nic mi nie mówiło, ale sposób, w jaki jego ludzie odwrócili wzrok, powiedział wystarczająco dużo.

— Dlaczego pan zna moje pełne imię?

— Bo ktoś w szpitalu sprzedał pani dane.

— A pan kupił je razem z moją krwią?

Jego twarz stwardniała.

— Pani krew uratowała mi życie. Nie kupiłem jej.

— W takim razie proszę wyjść.

— Gdybym wyszedł, człowiek, który strzelał do mnie, mógłby wejść tutaj przede mną.

Poczułam ciężar telefonu w dłoni. Chciałam uwierzyć, że to zwykłe zastraszanie, ale wtedy Matteo wyciągnął z kieszeni małą kartkę.

Była to kopia listy dyżurów z mojego oddziału. Przy moim nazwisku ktoś postawił czerwony znak.

— Co to jest?

— Plan dostępu. Ktoś wiedział, gdzie pani będzie i kiedy będzie sama.

— Skąd mam wiedzieć, że to nie pan go sporządził?

— Nie ma pani takiej pewności.

Ta szczerość przestraszyła mnie bardziej niż kłamstwo.

O siedemnastej tego samego dnia spotkaliśmy się w małej kawiarni przy ulicy Spruce. Matteo siedział w najciemniejszym kącie, a ja trzymałam kubek herbaty tak mocno, że metalowa łyżeczka drżała o porcelanę.

— Nie chcę wiedzieć, czym się pan zajmuje — powiedziałam.

— To dobrze.

— Chcę wiedzieć, dlaczego ktoś śledzi mnie po oddaniu krwi.

— Bo Aaron Pike nie był technikiem.

— Powiedział pan to już.

— Był człowiekiem mojego przeciwnika. Miał sprawdzić, czy przeżyję, a jeśli tak, dopilnować, żebym nie opuścił szpitala.

— I nie zauważył pan, że pobierał moją krew?

Matteo zacisnął szczękę.

— Zauważyłem za późno.

Za oknem przejechał czarny samochód. Serce uderzyło mi tak mocno, że aż zabolały mnie żebra.

— Kto znał moje drugie imię?

Matteo położył na stole fotografię. Przedstawiała kobietę w granatowym kostiumie wychodzącą tylnym wejściem szpitala.

— Helen Voss. Kierowniczka administracji.

— Ona ma dostęp do dokumentacji?

— Do wszystkiego, co potrzebne, żeby sprzedać czyjeś życie za właściwą cenę.

— Nie wierzę panu.

— Nie musi pani wierzyć. Musi pani przeżyć do jutra.

O dziewiętnastej wróciłam do szpitala, mimo jego zakazu. Chciałam zobaczyć listę dawców i porozmawiać z Helen. W korytarzu pachniało środkiem dezynfekującym, a światła migotały nad pustą recepcją.

Helen czekała w archiwum.

— Pani Bennett, nie powinna pani tu być — powiedziała.

— Kto to jest Aaron Pike?

Jej dłoń zatrzymała się nad metalową szufladą.

— Nie znam tego nazwiska.

— Ale zna pani moje drugie imię.

— Jest w dokumentach.

— Na identyfikatorze go nie ma.

Helen uśmiechnęła się krótko, choć jej usta drżały.

— Jest pani zmęczona. Proszę wrócić do domu.

Wtedy zza drzwi dobiegł odgłos upadającego przedmiotu. Helen gwałtownie odwróciła głowę.

— Kto tam jest? — spytałam.

— Nikt.

Jej odpowiedź padła zbyt szybko.

Podeszłam do drzwi, ale Helen chwyciła mnie za ramię.

— Nie otwieraj ich.

Zobaczyłam wtedy coś, czego nie powinna mieć: małą mosiężną plombę z numerem banku krwi, taką samą jak na worku, który pobrano ode mnie.

— Skąd to pani ma?

Helen puściła mnie i cofnęła się pod ścianę.

— Musi pani stąd wyjść.

— Nie, dopóki nie powie mi pani prawdy.

Drzwi archiwum zaczęły się powoli otwierać. Po drugiej stronie stał starszy mężczyzna w fartuchu technicznym, a w rękach trzymał grubą księgę z popękanym grzbietem.

— Pani Bennett — powiedział — mam dowód, że tej nocy nie uratowała pani tylko jednego człowieka…

Odwrócił księgę na ostatnią stronę, a Helen nagle rzuciła się w stronę lampy…

CZĘŚĆ 3

…Lampa zgasła, ale starszy mężczyzna zdążył zasłonić księgę własnym ciałem.

W ciemności usłyszałam szarpaninę, ciężki oddech i metaliczny trzask. Potem ktoś zapalił latarkę w telefonie. Helen stała przy ścianie, a Matteo Bellandi trzymał jej nadgarstek.

— Proszę ją puścić! — krzyknął starszy mężczyzna.

— Jeśli ją puszczę, ucieknie — odpowiedział Matteo.

— Nie ucieknę — syknęła Helen. — To wy jesteście bandytami.

— A pani sprzedała komuś dostęp do sali operacyjnej — powiedział Matteo.

Starszy mężczyzna położył księgę na stole. Na stronie widniały daty, numery worków i podpisy. Przy numerze mojej donacji znajdowały się dwa nazwiska: Helen Voss oraz Aaron Pike.

— Aaron Pike nie istnieje — powiedziałam.

— Istnieje — odparł starszy mężczyzna. — Nazywa się Luca Ferretti. Pracował tu kiedyś jako technik. Zwolniono go po kradzieży leków, ale pani Voss przywróciła mu dostęp na nocne dyżury.

Helen potrząsnęła głową.

— To kłamstwo.

— Mam jej podpis — powiedział. — I podpis pana Ferrettiego przy odbiorze worka.

Wzięłam księgę. Papier pachniał kurzem i jodem. Pod wpisem widniała adnotacja: „Dawczyni Nora Elizabeth Bennett. Próbka przekazana poza procedurą”.

— Co to znaczy? — spytałam.

Starszy mężczyzna przełknął ślinę.

— Pani krew nie miała trafić do Matteo. Ferretti dostał polecenie podmiany worka na skażony. Miał panować chaos, a potem miano uznać, że ranny zmarł z powodu obrażeń.

Matteo puścił Helen.

— Kto wydał polecenie?

Helen milczała.

— Kto? — powtórzył.

— Nie rozumiesz, co się stanie, jeśli powiem — szepnęła.

— Rozumiem lepiej niż ty.

Starszy mężczyzna wskazał kolejną stronę.

— Pani Voss dostała pierwszą wypłatę trzy dni przed strzelaniną. Druga miała wpłynąć po śmierci Bellandiego.

Helen zacisnęła palce na brzegu stołu.

— To nie miał być on — powiedziała nagle. — Miał zginąć jego brat.

Matteo zesztywniał.

— Mój brat zmarł sześć lat temu.

Helen spojrzała na mnie, jakby dopiero teraz przypomniała sobie, że tam jestem.

— Nie wiedziałam, że zmienił samochód. Nie wiedziałam, że to Matteo będzie w środku.

— Kto zapłacił? — zapytałam.

— Człowiek, który chciał przejąć jego porty i magazyny.

— Nazwisko — powiedział Matteo.

Helen zaczęła płakać, ale nie z żalu. Zrozumiała, że ktoś zostawił ją samą.

— Salvatore Bellandi.

Matteo odsunął się, jakby dostał kolejny pocisk.

— Mój kuzyn?

— Obiecał mi, że nikogo więcej nie skrzywdzi. Powiedział, że chodzi tylko o interesy.

Nagle z korytarza dobiegł huk. Starszy mężczyzna upadł na kolano. W jego ramię wbił się odłamek szkła z rozbitej szyby.

Matteo wyciągnął broń, a jego ludzie zasłonili mnie własnymi ciałami.

— Wyprowadźcie Norę — rozkazał.

— Nie odejdę bez księgi — powiedziałam.

— Właśnie dlatego musisz odejść.

Na końcu korytarza pojawił się mężczyzna w ciemnym płaszczu. Nie był to Luca. Nie był też jednym z ludzi Matteo.

Helen zobaczyła go i wydała z siebie zduszony okrzyk.

— Salvatore…

Mężczyzna uśmiechnął się do niej.

— Zawsze byłaś zbyt ciekawska.

Matteo stanął przede mną.

— To koniec, Salvatore.

— Nie — odpowiedział tamten. — Koniec będzie wtedy, kiedy Nora Bennett podpisze dokument, który już czeka w jej mieszkaniu.

Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

— Jaki dokument?

Salvatore spojrzał na Matteo.

— Twój przyjaciel powinien ci powiedzieć, dlaczego właśnie jej krew była potrzebna. Bo jeśli nie powie, rano wszyscy dowiedzą się, co naprawdę stało się z jego ojcem…