Osłoniłam rannego żołnierza własnym ciałem, a nad ranem przed moim domem stanęli marines i pułkownik nagle pobladł

Kiedy otworzyłam drzwi o szóstej czterdzieści siedem rano, ośmiu żołnierzy piechoty morskiej stało na moim podjeździe w idealnym szeregu.

Jeszcze chwilę wcześniej spałam w dresie na kanapie, z policzkiem przyklejonym do poduszki i pustym kubkiem po kawie opartym o pilot. Przez noc nie zmrużyłam oka. W uszach wciąż słyszałam syreny, krzyki ludzi z parkingu i urywany oddech mężczyzny, którego osłoniłam własnym ciałem.

Spojrzałam przez wizjer.

Żołnierze nie wyglądali jak ludzie, którzy przyszli podziękować za przysługę.

Wyglądali jak ludzie, którzy przyjechali po kogoś.

Najwyższy z nich zrobił krok do przodu, gdy uchyliłam drzwi.

— Porucznik Emily Carter?

— Tak.

— Starszy sierżant Malik Harris. Jestem z dowództwa pułkownika Cole’a.

Serce podeszło mi do gardła.

— On żyje?

Twarz sierżanta złagodniała.

— Przeżył operację.

Oparłam dłoń o framugę. Dopiero wtedy poczułam, że kolana mam miękkie.

— Dzięki Bogu.

— Obudził się czterdzieści trzy minuty temu.

— I dlatego przyjechaliście tutaj?

Harris zerknął na pozostałych. Żaden się nie uśmiechał.

— Pierwszą rzeczą, o którą zapytał, była pani.

— O mnie?

— Chciał wiedzieć, czy porucznik, który zasłonił go przed napastnikami, przeżył noc.

Prawie parsknęłam śmiechem, ale nie było w tym nic zabawnego. To ja byłam cała, a on leżał w szpitalu z raną postrzałową i uszkodzoną nogą.

— Powiedziałam tylko, że zrobiłabym to samo dla każdego rannego żołnierza.

— Właśnie dlatego tu jesteśmy.

Na ulicę skręcił czarny samochód rządowy. Jego opony przejechały po mokrych liściach, a reflektory przecięły poranną mgłę. Marines wyprostowali się jednocześnie.

Wysiadło dwóch oficerów w płaszczach. Jeden trzymał cienką teczkę pod pachą, drugi miał na rękawie odznakę, której nie potrafiłam rozpoznać.

— Co się dzieje? — zapytałam.

Harris zszedł z ganku.

— Pułkownik Cole wykonał jeden telefon po przebudzeniu.

— Do kogo?

— Tego nie powiedział.

— A jednak wszyscy przyjechaliście pod mój dom.

— Nie wszyscy, porucznik Carter.

Oficer z teczką zatrzymał się kilka kroków ode mnie.

— Nazywam się generał Andrew Whitmore. To specjalna agentka Nora Blake.

Nie podałam im ręki.

— Jestem zmęczona. Jeśli chodzi o zeznania, policja już je ma.

— Nie przyjechaliśmy po kolejne zeznania — odpowiedziała Blake.

Jej głos był spokojny, lecz dłonie zaciskała na cienkiej teczce tak mocno, że pobielały jej palce.

— Wczoraj wieczorem, na parkingu, pułkownik Cole miał przy sobie coś, czego szukają ludzie, którzy go zaatakowali.

— Widziałam tylko jego dokument tożsamości.

— Tego właśnie się obawialiśmy.

Wtedy przypomniałam sobie chwilę przed przyjazdem karetki. Cole, blady jak papier, chwycił mnie za nadgarstek i powiedział, że coś jest w jego kurtce. Wyjęłam skórzane etui z wojskowym dokumentem, otworzyłam je i oddałam ratownikowi.

Ale gdy podnosiłam wtedy zakrwawioną kurtkę z ziemi, coś twardego uderzyło o beton.

Mały przedmiot wsunął się pod mój samochód.

Nie znalazłam go na miejscu. Znalazłam go dopiero po powrocie do domu.

Leżał teraz na kuchennym stole, owinięty w papierowy ręcznik.

Blake spojrzała ponad moim ramieniem, jakby potrafiła zobaczyć go przez ścianę.

— Porucznik Carter — powiedziała — czy podniosła pani wczoraj coś z parkingu?

W gardle zaschło mi tak nagle, że przez chwilę nie mogłam odpowiedzieć.

Harris odwrócił głowę w stronę mojego domu.

— Emily — odezwał się cicho. — Cokolwiek pani znalazła, proszę tego nie dotykać.

Specjalna agentka wyciągnęła rękę w stronę teczki.

A ja, stojąc boso na zimnym ganku, zrozumiałam, że wszyscy wiedzą o przedmiocie, którego nie powinno tam być…

CZĘŚĆ 2

…a wtedy generał Whitmore otworzył teczkę i wyjął z niej fotografię z monitoringu.

Na zdjęciu widniał mój samochód, mokry parking i ja klęcząca przy zakrwawionym mężczyźnie. Obraz był ziarnisty, lecz twarz Cole’a pozostawała wyraźna. W prawym dolnym rogu widać było dwóch napastników.

— To nagranie z kamery sklepu — powiedział generał. — Zostało zabezpieczone trzy minuty po ich ucieczce.

— Co ma z tym wspólnego rzecz, którą znalazłam?

— Tego jeszcze nie wiemy.

To „jeszcze” zabrzmiało gorzej niż oskarżenie.

Wpuściłam ich do środka. W kuchni pachniało zimną kawą i mokrym asfaltem, który wniósł na butach każdy z żołnierzy. Harris został przy drzwiach, a Blake podeszła do stołu.

Zdjęłam papierowy ręcznik.

Leżał na nim metalowy przedmiot wielkości paznokcia. Nie przypominał karty pamięci ani wojskowego sprzętu. Miał matową obudowę, pojedynczą czerwoną kreskę i maleńki otwór z boku.

— Znalazłam go pod samochodem — powiedziałam. — Nie wiedziałam, czym jest.

— I nie próbowała pani go uruchomić?

Spojrzałam na nią.

— Mam dwie zasady. Nie dotykam cudzej własności i nie uruchamiam rzeczy, które mogą wysadzić mi kuchnię.

Harris po raz pierwszy się uśmiechnął.

Blake nie.

Włożyła rękawiczki i umieściła przedmiot w przezroczystym woreczku.

— To moduł szyfrujący. Nie przechowuje zwykłych danych.

— Co przechowuje?

— Dostęp do danych.

Telefon generała zadzwonił. Odebrał, odwracając się do okna.

— Tak… Rozumiem… Nie, porucznik jest tutaj… Nie, przedmiot również.

Jego twarz stężała.

Kiedy się rozłączył, w kuchni zrobiło się duszno.

— Pułkownik Cole jest przytomny — powiedział. — Ale odmówił rozmowy z lekarzem, dopóki pani nie zostanie przywieziona do szpitala.

— Nie jestem jego rodziną.

— Wczoraj wieczorem była pani jedyną osobą, której zaufał.

— Znał mnie przez pięć minut.

— Czasem pięć minut wystarcza, żeby rozpoznać człowieka.

Nie chciałam, żeby te słowa na mnie działały. Mimo to wzięłam z krzesła płaszcz.

W szpitalu wojskowym panował poranny chaos. Wózki skrzypiały na korytarzu, pielęgniarki mówiły półgłosem, a na ścianach wisiały fotografie poległych żołnierzy. Przy windzie zatrzymał mnie lekarz w zielonym fartuchu.

— Pułkownik Cole stracił dużo krwi — powiedział. — Rana ominęła tętnicę o kilka milimetrów.

— Mogę go zobaczyć?

— Krótko.

Leżał na łóżku pod białym kocem. Bez munduru wyglądał młodziej, ale blizna nad brwią i stalowe spojrzenie pozostały takie same.

— Porucznik Carter — powiedział.

— Pułkowniku.

— Mówiłem im, żeby pani nie wciągali.

— Wciągnęli mnie, kiedy o świcie ustawili ośmiu marines pod moimi drzwiami.

Kącik jego ust drgnął.

— To miało być dyskretne.

— Pańskie poczucie dyskrecji wymaga leczenia bardziej niż noga.

Przez chwilę milczał. Monitor przy jego łóżku wybijał równy, nerwowy rytm.

— Ci ludzie nie ścigali mnie z powodu tego modułu — powiedział.

— W takim razie z jakiego powodu?

Cole spojrzał na drzwi, a potem ściszył głos.

— Bo ktoś w moim dowództwie sprzedaje informacje o transportach sprzętu. Przez ostatnie trzy miesiące ginęli ludzie, a raporty były zmieniane.

— Ma pan dowody?

— Miałem.

— A teraz?

— Teraz ma je ktoś, kto nie wie, że je ma.

— Ja?

— Nie tylko pani.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Blake weszła z woreczkiem, w którym znajdował się znaleziony przedmiot.

— Mamy problem — powiedziała. — Moduł został aktywowany, kiedy dotknęła go pani w domu.

— Przecież tylko go podniosłam.

— Właśnie.

Na ekranie stojącym przy łóżku pojawiła się lista nazwisk, dat i numerów transportów. Cole zobaczył pierwszy wiersz i nagle pobladł.

— To niemożliwe — wyszeptał.

— Co? — zapytałam.

Podniósł wzrok.

— Ktoś użył mojego osobistego kodu, żeby podpisać ostatni rozkaz.

— Kto ma ten kod?

Cole spojrzał na generała Whitmore’a.

A generał powiedział tylko:

— Wszyscy, którzy stali wczoraj przy tej operacji…

CZĘŚĆ 3

…w sali zapanowała cisza tak głęboka, że słyszałam własny oddech.

Generał Whitmore zamknął drzwi i polecił żołnierzom odejść pod ścianę. Blake podłączyła moduł do zabezpieczonego urządzenia, a na ekranie pojawiły się kolejne pliki.

Cole próbował się podnieść, lecz ból natychmiast ściągnął go z powrotem na poduszkę.

— Niech pani patrzy — powiedział do mnie. — Niech pani zapamięta wszystko.

Pierwszy plik zawierał skany rozkazów transportowych. Drugi pokazywał przelewy do firm zarejestrowanych na podstawione osoby. Trzeci był nagraniem rozmowy.

Blake nacisnęła przycisk.

Z głośnika dobiegł głos mężczyzny.

— Transport ruszy w czwartek o dwudziestej drugiej. Zmienimy eskortę na tę, którą zatwierdzi Cole.

Drugi głos zapytał:

— A jeśli pułkownik zacznie pytać?

— Nie zacznie. Jego podpis jest na wszystkim.

Cole zamknął oczy.

— To mój zastępca — powiedział.

— Generał Whitmore? — zapytałam.

— Nie. Pułkownik Daniel Voss.

Poczułam chłód w dłoniach. Wczoraj napastnik powiedział, że nie wiem, kogo chronię. Teraz rozumiałam, że Cole nie uciekał tylko przed dwoma ludźmi na parkingu. Uciekał przed własnym dowództwem.

Blake otworzyła następny plik. Tym razem pojawiło się nagranie z korytarza wojskowego magazynu. Voss przekazywał czarną walizkę cywilowi w granatowym płaszczu.

— Nagranie wykonano wczoraj o dziewiętnastej czterdzieści — powiedziała agentka. — Dwadzieścia minut przed postrzeleniem Cole’a.

— Dlaczego moduł trafił do mnie? — zapytałam.

Cole spojrzał na mnie z wyczerpaniem.

— Kiedy mnie zaatakowali, wyrwałem go z kieszeni jednego z nich. Wiedziałem, że zaraz przeszukają mnie ponownie. Wsunąłem go w podszewkę kurtki, ale podczas szamotaniny odpadł.

— A ja go podniosłam.

— I dlatego dane otworzyły się przy pani dotyku. Moduł zapamiętuje pierwszy kontakt po awaryjnym odłączeniu. Stała się pani świadkiem i nośnikiem dostępu.

— Brzmi jak bardzo zły zbieg okoliczności.

— To nie był zbieg okoliczności — odezwała się Blake. — Ludzie z parkingu wiedzieli, że Cole nie ma już modułu. Nie wiedzieli tylko, kto go znalazł.

Generał Whitmore wyjął telefon.

— Voss został zatrzymany przy bazie.

Cole spojrzał na niego ostro.

— Przez kogo?

— Przez ludzi, którym jeszcze ufam.

— A jeśli jest ich mniej, niż pan myśli?

W tej samej chwili telefon Blake’a zawibrował. Agentka odczytała wiadomość i straciła kolor twarzy.

— Co się stało? — zapytałam.

— Ktoś skopiował listę świadków.

— Jakich świadków?

Blake odwróciła ekran w moją stronę.

Na liście znajdowało się moje nazwisko, adres i numer służbowy.

Na dole widniała godzina: ósma trzydzieści.

— To niemożliwe — powiedział Whitmore. — O tej porze system był odłączony.

Cole chwycił mnie za rękę. Jego palce były lodowate.

— Emily, proszę posłuchać. Jeśli ktoś do pani zadzwoni, niech pani nie odpowiada. Jeśli ktoś przyjedzie, niech pani nie otwiera.

Wtedy telefon w mojej kieszeni zaczął dzwonić.

Numer był ukryty.

Wszyscy patrzyli na mnie.

Odebrałam.

Przez kilka sekund słyszałam tylko trzaski, a potem głos mężczyzny, który wypowiedział moje imię.

— Porucznik Carter, ma pani do wyboru dwie rzeczy. Odda pani moduł albo jutro ktoś zacznie odwiedzać ludzi, których pani kocha.

Spojrzałam na Cole’a. Na ekranie wciąż widniało moje nazwisko.

A potem mężczyzna dodał:

— Proszę nie martwić się o pułkownika. On nie dożyje wieczora…