CZĘŚĆ 4 — Mój syn zażądał milionów przy marmurowych schodach, a kiedy zaprosiłam go na kolację, jego uśmiech nagle zgasł

CZĘŚĆ 4

Henryk przez kilka sekund patrzył na milczący telefon.

— To niemożliwe — powiedział.

— Właśnie dlatego sprawdzimy to natychmiast — odparłam.

Była dwudziesta trzecia pięćdziesiąt. W domu pachniało zimnym sosem i rozbitym szkłem. Cida zamknęła drzwi jadalni, a policjantka poleciła wszystkim pozostać na miejscu.

— Czy pan zna tego człowieka? — zapytała Henryka.

— Nie wiem.

— Ale zna pan podpisy na umowach.

— Znam podpisy, które zostały podrobione.

Feliks podłączył zapasowy komputer do zabezpieczonego systemu. Po kilku minutach na ekranie pojawiły się skany dokumentów. Na każdym widniało nazwisko Henryka jako osoby zatwierdzającej przygotowanie umów.

— Ktoś użył mojego dostępu — powiedział.

— Kto miał hasło? — spytałam.

Henryk nie odpowiedział od razu.

Wtedy zrozumiałam, że już zna odpowiedź.

— Kajusz — wyszeptał. — Miał dostęp do mojego gabinetu.

Policjantka natychmiast zadzwoniła do prokuratora. Rozmowa trwała niecałe trzy minuty.

— Proszę się nie martwić — powiedziała po odłożeniu telefonu. — Wniosek o przeszukanie zostanie rozszerzony. Nikt nie podpisze żadnej sprzedaży.

Telefon znów zadzwonił.

Tym razem dzwonił prawnik Kajusza.

— Pani Barreto, mój klient jest gotów wszystko wyjaśnić, jeśli wycofa pani zawiadomienie.

— Nie ma pan prawa żądać ode mnie wycofania czegokolwiek.

— To pański syn.

— Wiem. Dlatego przez siedem lat uważałam, że każdą krzywdę muszę ukryć.

— Jeśli sprawa trafi do sądu, ucierpi reputacja firmy.

— Firma przetrwa prawdę. Nie przetrwałaby kolejnego kłamstwa.

— Proponuję ugodę.

— Proszę ją zaproponować prokuratorowi.

Rozłączyłam się.

Rano zabrano Kajusza z mieszkania jego narzeczonej. W chwili zatrzymania próbował dzwonić do trzech dyrektorów, dwóch wierzycieli i do mnie.

Nie odebrałam ani razu.

Dwa dni później w sali przesłuchań usłyszał nagranie z korytarza. Siedział naprzeciwko policjantki, a między nimi stał głośnik.

— Jeśli do jutra nie przelejesz czterech milionów, następny upadek skończy się inaczej — zabrzmiał jego własny głos.

Kajusz spuścił wzrok.

— To nie brzmi jak ja.

— Ale to pan powiedział — odpowiedziała policjantka.

Potem odtworzono wiadomości o lekach.

„Nie przeżyje drugi raz”.

Kajusz zakrył twarz dłońmi.

Po raz pierwszy usłyszał siebie nie jako syna, któremu wszystko wolno, lecz jako człowieka, który świadomie planował śmierć własnej matki.

Nie czułam triumfu.

Czułam pustkę.

Kiedy wróciłam do domu, weszłam na piętro. Pokój Kajusza był otwarty. Na półce zostało tylko zdjęcie z jego dzieciństwa: miał na nim siedem lat, krzywe zęby i papierową koronę.

Resztę zabrał komornik.

W szufladzie znalazłam jego dawny rysunek. Przedstawiał nas troje przed magazynem ojca. Nad dachem narysował ogromne słońce, a pod spodem napisał dziecięcym pismem: „Mama zawsze wraca”.

Usiadłam na pustym łóżku i po raz pierwszy pozwoliłam sobie płakać nie nad tym, co zrobił, ale nad tym, kim mógł zostać.

Sześć tygodni później sąd zatwierdził zabezpieczenie majątku. Środki pracowników ocalały. Magazyn pozostał własnością funduszu. Kajusz został oskarżony o przemoc, oszustwo, fałszowanie dokumentów i próbę podania mi niebezpiecznych leków.

Henryk udowodnił, że jego dostęp wykorzystano bez jego wiedzy. Mimo to zrezygnował z funkcji, bo nie zauważył pierwszych ostrzeżeń.

— Nie musi pan odchodzić — powiedziałam.

— Muszę zacząć od nowa. Pani już to zrobiła.

Część majątku przeznaczyłam na fundację pomagającą starszym osobom doświadczającym przemocy rodzinnej. Nie zrobiłam tego, żeby ukarać Kajusza.

Zrobiłam to, żeby żadna matka nie musiała wybierać między miłością a własnym życiem.

Trzy miesiące później zamieszkałam w mniejszym domu nad rzeką, w mieście oddalonym o godzinę drogi od dawnej rezydencji. Rano chodziłam na targ po pieczywo. Po południu podpisywałam dokumenty fundacji. Wieczorami Cida przychodziła na herbatę i narzekała, że nowe mieszkanie ma zbyt małą kuchnię.

— Za to nie ma schodów z marmuru — mówiła.

— I to jest jego największa zaleta.

Pewnego listopadowego poranka spadł pierwszy śnieg. Moja wnuczka, córka zmarłej siostry, narysowała dla mnie dom z żółtymi oknami.

— Tu będziesz bezpieczna — powiedziała.

— Jestem bezpieczna — odpowiedziałam.

— Zawsze?

Spojrzałam na nią.

— Od teraz tak.

Tego samego wieczoru dostałam wiadomość od Kajusza. Pisał z telefonu więziennego.

„Mamo, nie chcę twoich pieniędzy. Chcę tylko, żebyś przyszła. Możemy zacząć od początku”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam: „Nie mogę zacząć od początku za ciebie. Ty musisz zacząć od prawdy”.

Zablokowałam numer.

Nie czułam ulgi, jakiej się spodziewałam. Czułam coś spokojniejszego. Jakby wreszcie odłożono ciężar, który przez lata nosiłam pod żebrami.

Przed snem otworzyłam szufladę biurka. Leżała tam porcelanowa jaskółka, starannie naprawiona przez lokalnego rzemieślnika. Na jej skrzydle pozostała cienka, złota linia po pęknięciu.

Przypięłam ją do swetra i stanęłam przy oknie.

Za szybą śnieg przykrywał ścieżkę prowadzącą do domu.

Tym razem nie wracałam do nikogo.

Leciałam dalej.