CZĘŚĆ 4

Następnego ranka o szóstej czterdzieści trzy telefon Żanny zaczął dzwonić bez przerwy.

Dzwonił mecenas.

Potem bank.

Potem księgowa przedsiębiorstwa Wiktora.

Żanna siedziała w kuchni naszego mieszkania, wciąż w brokatowej sukience z urodzin, z rozmazanym tuszem pod oczami. Na stole stała nietknięta filiżanka herbaty. Obok niej leżała kartka z numerem rachunku funduszu.

— Kostia, odbierz — powiedziała do telefonu. — Natychmiast odbierz.

Kostia stał przy oknie.

— Nie chcę z tobą rozmawiać.

— Oni chcą ci wszystko zabrać. Dom, samochód, firmę. Musisz podpisać pełnomocnictwo.

— Nie podpiszę niczego.

— Jestem twoją matką.

— Właśnie dlatego powinienem był ci ufać. A ty wykorzystałaś to przez całe życie.

Żanna wstała tak szybko, że krzesło przewróciło się na podłogę. Drewniane oparcie uderzyło w kafelki.

— To ta kobieta cię przeciwko mnie nastawiła!

— Nie, mamo. To ty sama zostawiłaś mi swoje słowa.

O dziewiątej spotkaliśmy się w kancelarii przy placu Ratuszowym. Mecenas Malin miał podkrążone oczy i stos papierów ułożony obok zielonej lampy.

— Fundusz został utworzony przez Wiktora dla Kostii — wyjaśnił. — Żanna przez lata pobierała z niego pieniądze, przedstawiając się jako opiekunka. Po ukończeniu przez Kostię trzydziestu lat środki miały zostać przekazane jemu.

— Ile? — zapytał Kostia.

Mecenas przesunął ku niemu dokument.

Kostia przeczytał kwotę i usiadł.

— Dlaczego moje nazwisko jest tutaj? — zapytałam.

— Wiktor dopisał panią jako niezależnego powiernika. Przewidział, że Żanna będzie próbowała przejąć kontrolę nad synem. Jeśli Kostia odmówi podpisania dokumentów pod naciskiem, pani ma prawo zablokować wypłaty do czasu niezależnego audytu.

Poczułam ciężar papieru pod palcami.

— On mnie nawet nie znał.

— Znał panią z opowieści syna. I wiedział, że jako jedyna nie bała się pani mówić prawdy.

O dziesiątej trzydzieści Żanna przyjechała do kancelarii z własnym adwokatem. Mężczyzna miał teczkę z błyszczącej skóry i minę kogoś, kto przywykł do wygrywania przez podnoszenie głosu.

— Moja klientka twierdzi, że nagranie zostało uzyskane bez zgody — oznajmił.

— Może twierdzić, co chce — odparł mecenas Malin. — Oryginalna kaseta została znaleziona w jej własnym mieszkaniu. Ponadto istnieje podpisane oświadczenie oraz przelewy z funduszu.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Rozlałam kawę na jego garnitur, a on odwołał najważniejsze spotkanie dnia — wtedy mój szef nagle pobladł

Adwokat spojrzał na Żannę.

— Nie mówiła pani o przelewach.

— Bo nie musiałam!

— Musiała pani. I teraz nie będę pani reprezentował.

To był pierwszy moment, kiedy zobaczyłam, że Żanna nie potrafi już nikogo zastraszyć. Jej usta rozchyliły się, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Tydzień później odbyło się spotkanie w mieszkaniu Kosti. Na ścianie wisiały rodzinne fotografie. Na jednej Wiktor trzymał trzyletniego chłopca na rękach. Patrzył na niego z taką czułością, że nawet po ujawnieniu prawdy trudno było myśleć o nim jak o kimś obcym.

Kostia włączył nagranie.

Siedzieliśmy przy stole i słuchaliśmy głosu Żanny z restauracji.

„Arina jest zbyt dumna, żeby zostać sama. Kostia zawsze wybierze mnie. Wystarczy, że powiem mu, iż ona chce zniszczyć rodzinę”.

Kostia zatrzymał odtwarzacz.

— Mówiłaś to naprawdę — powiedział.

Żanna siedziała naprzeciwko, z rękami splecionymi na kolanach.

— Byłam zła.

— Powiedziałaś też, że jeśli nie będę cię słuchał, zrobisz z Ariny kobietę bez reputacji.

— Nie pamiętam.

— Ja pamiętam za ciebie.

To zdanie zabolało mnie bardziej niż krzyk. Pomyślałam o wszystkich wieczorach, kiedy wracałam z pracy i znajdowałam na wycieraczce anonimowe wiadomości. O telefonach od krewnych, którzy pytali, czy Kostia już wie, z kim żona „spotyka się po kryjomu”. O tym, jak prosiłam męża, żeby choć raz stanął po mojej stronie.

Tym razem stanął.

Nie przeciwko matce.

Po stronie faktów.

— Oddasz pieniądze funduszu — powiedział do Żanny. — I przestaniesz kontaktować się z Ariną.

— Wyrzucasz własną matkę?

— Nie. Przestaję pozwalać, żebyś wyrzucała z mojego życia każdego, kto nie poddaje się twojej kontroli.

Żanna zabrała z mieszkania tylko jedną walizkę. W sypialni została fotografia z jej pięćdziesiątych piątych urodzin, ta sama, na której wszyscy się uśmiechali. Rano znalazłam ją wsuniętą za lustro.

Wzięłam ją do ręki.

Nie podarłam.

Nie chciałam już niszczyć przeszłości. Wystarczyło, że przestałam w niej mieszkać.

Trzy miesiące później przeprowadziłam się do Gdańska. Wynajęłam małe mieszkanie nad piekarnią, więc każdego ranka budził mnie zapach chleba, a nie dźwięk telefonu Żanny.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Pozwoliłem nieznajomej kobiecie czuwać przy umierającym synu, a o świcie mój brat nagle przestał się uśmiechać

Znalazłam pracę w pracowni projektowej. Na biurku postawiłam ceramiczną filiżankę w kształcie granatowego domu, którą kupiłam na targu staroci. Nie była piękna. Miała krzywe okno i pęknięty komin. Ale kiedy na nią patrzyłam, przypominała mi, że dom nie musi wyglądać jak twierdza, żeby dawać schronienie.

Kostia przyjeżdżał co drugi weekend. Nie wróciliśmy do siebie od razu. Najpierw uczyliśmy się rozmawiać bez słów „nie rób scen” i „odpuść”.

Pewnego grudniowego popołudnia siedzieliśmy na podłodze w moim salonie, a jego córka z pierwszego małżeństwa, sześcioletnia Lena, rysowała przy stoliku.

— Ciociu Arino — powiedziała. — Narysowałam twój dom.

Podała mi kartkę. Był na niej dom z wielkimi oknami, czerwonym dachem i drzwiami pomalowanymi na żółto.

— Dlaczego drzwi są żółte? — zapytałam.

— Żeby każdy widział, że można wejść.

Kostia spuścił wzrok.

— Dzieci czasem wiedzą więcej niż dorośli — powiedział.

Za oknem spadł pierwszy śnieg. Płatki wirowały przy latarni, a w piekarni na dole ktoś przesuwał metalową blachę. Ten dźwięk był zwyczajny. Bezpieczny.

Wtedy dostałam wiadomość od Żanny.

„Spotkajmy się. Wiem, że wiele zepsułam. Chcę zacząć od nowa. Kostia potrzebuje matki, a ty męża”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam.

„Kostia potrzebuje prawdy, a ja potrzebuję spokoju. Nie będę już ratować cię przed skutkami twoich decyzji. Proszę, nie kontaktuj się ze mną”.

Usunęłam wiadomość i odłożyłam telefon ekranem do dołu.

Kostia spojrzał na mnie.

— Co napisała?

— Ostatnią próbę.

— A ty?

— Ostatnią odpowiedź.

Nie zapytał o więcej.