CZĘŚĆ 4 — Po piętnastu dniach mąż wrócił z moją przyjaciółką, a jedno pytanie sprawiło, że nagle przestał udawać spokój

CZĘŚĆ 4

…— Dokąd wyszły? — zapytałam.

Marta przycisnęła telefon do ucha.

— Na konto firmy, której wspólnikiem jest Álvaro.

W pokoju zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie wody z jego płaszcza na kafelki.

Álvaro nie ruszył się nawet o centymetr.

— To zaliczka — powiedział. — Pieniądze wrócą.

— Za co? — zapytałam.

— Za prawa do nowych podręczników.

— Których jeszcze nie sprzedałam?

— Które miały być sprzedane.

Marta spojrzała na ekran telefonu.

— Nie były żadną zaliczką. To przelew na spłatę prywatnego zadłużenia.

Álvaro odwrócił twarz.

Przez chwilę patrzyłam na niego i próbowałam dopasować tę postać do mężczyzny, który przez lata odkładał mi herbatę na biurku, gdy pracowałam do późna.

Nie pasował.

Nie dlatego, że zdradził mnie z Claudią. Zdrada była raną. To, co zrobił później, było planem.

Marta natychmiast zadzwoniła do banku. Zablokowano pozostałe rachunki firmowe i wstrzymano wypłatę kolejnej transzy. Pieniądze, które wyszły godzinę wcześniej, nie zniknęły całkowicie, bo przelew trafił na konto zabezpieczone przez bank na potrzeby innej umowy.

Álvaro usiadł ciężko na krześle.

— Nie możecie tego zrobić.

— Już zrobiliśmy — odpowiedziała Marta.

— To moje pieniądze.

— Nie. To środki wydawnictwa.

— Jestem mężem Eleny.

— Nie daje to panu prawa do podpisywania dokumentów w jej imieniu.

Claudia stała pod ścianą, ściskając pasek torebki.

— Powiedz im wszystko — powiedziałam.

Spojrzała na Álvaro.

— Powiedział, że Elena jest zmęczona i nie zauważy zmian. Miałam przekonać ją, żeby dała mu pełnomocnictwo. Potem mieliśmy sprzedać prawa do serii podręczników i obciążyć dom.

Álvaro poderwał się.

— Kłamiesz!

— Mam wiadomości — odpowiedziała Claudia. — I kopię umowy z Marbelli.

Wyjęła z torebki złożone kartki. Nie była to nagranie ani cudownie odnaleziony dowód. Była to zwykła umowa z jego podpisem, podpięta do rachunku za apartament.

Marta przeczytała pierwszą stronę.

— Tu jest klauzula dotycząca sprzedaży praw. I druga, dotycząca pożyczki zabezpieczonej mieszkaniem.

Poczułam ciężar w klatce piersiowej.

— Dom też miał być zabezpieczeniem?

Álvaro podszedł do mnie.

— Nie chciałem cię skrzywdzić.

— A czego chciałeś?

Przełknął ślinę.

— Spłacić długi.

— Jakie długi?

Nie odpowiedział od razu. Pilar odwróciła wzrok, a Claudia zamknęła oczy.

— Straciłem pieniądze na projekcie w Walencji — powiedział w końcu. — Potem próbowałem je odzyskać. Brałem kolejne pożyczki. Myślałem, że jeden duży kontrakt wszystko naprawi.

— I dlatego wymyśliłeś moją chorobę?

— Potrzebowałem czasu.

— Potrzebowałeś mojego podpisu.

— Bałem się, że mnie zostawisz.

Zaśmiałam się krótko, bez radości.

— Nie bałeś się, że mnie stracisz. Bałeś się, że przestaniesz mieć dostęp do tego, co zbudowałam.

Wtedy Álvaro uklęknął przy krześle, ale nie dotknął mojej ręki.

— Elena, oddam wszystko.

— Nie możesz oddać czegoś, czego już nie kontrolujesz.

Marta położyła przede mną dokument.

— Możemy rozwiązać wspólność majątkową, odzyskać środki i zgłosić fałszerstwo. Ale musisz zdecydować, czy chcesz, żeby Claudia podpisała zeznanie.

Spojrzałam na przyjaciółkę.

— Ona zrobiła coś strasznego.

Claudia skinęła głową.

— Wiem.

— Wykorzystałaś moje zaufanie.

— Wiem.

— Dlaczego przyszłaś do mnie dzisiaj?

Claudia wyjęła z kieszeni mały biały bilecik z numerem rejestracyjnym kliniki. Papier był zmięty od wielokrotnego składania.

— Bo kiedy Álvaro powiedział, że chce użyć twojej choroby przeciwko tobie, zrozumiałam, że następna będę ja. Nie chciałam już być jego narzędziem.

Nie mogłam jej wybaczyć tego wieczoru. Ale mogłam przyjąć prawdę.

— Podpiszesz wszystko? — zapytałam.

— Tak.

— Nawet jeśli stracisz jego ochronę?

— To nigdy nie była ochrona.

Pilar przekazała Marcie kopię prawdziwego raportu Claudii. Oryginał pozostał w klinice, a jej dane zostały zabezpieczone. Lekarz, którego nazwisko wykorzystano, potwierdził, że nigdy nie badał mnie i nie wystawił żadnego dokumentu.

Álvaro nie trafił tego dnia za kratki. Zamiast tego otrzymał zakaz dostępu do rachunków wydawnictwa, a firma, w której pracował, zawiesiła go po tym, jak Marta przekazała zarządowi dokumenty dotyczące przekierowanych pieniędzy. Stracił stanowisko, samochód służbowy i możliwość zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa.

To bolało go bardziej niż groźba rozwodu.

Dom w La Moraleja został zabezpieczony przed pożyczką. Wydawnictwo zachowało prawa do książek, bo przelew anulowano, zanim pieniądze opuściły rachunek zabezpieczający.

Claudia podpisała oświadczenie i rozpoczęła leczenie. Nie prosiła mnie o powrót do dawnej przyjaźni. Wiedziała, że pewnych rzeczy nie da się naprawić samym płaczem.

Álvaro przyszedł do kancelarii tydzień później. Miał przy sobie klucz do naszego domu i granatową teczkę.

— To są wszystkie dokumenty — powiedział.

— Zostaw je Marcie.

— Chciałem zobaczyć cię bez niej.

— Już widziałeś mnie bez ochrony. To wtedy próbowałeś mnie wykorzystać.

Zbladł.

— Nadal cię kocham.

— Być może. Ale miłość, która potrzebuje fałszywej choroby i podrobionego podpisu, nie jest uczuciem, przy którym mogę zostać.

Położył klucz na stole.

— Co z nami?

— Z nami została prawda. Resztę rozdzielimy dokumentami.

Kiedy wyszedł, nie poczułam zwycięstwa. Czułam zmęczenie, żal i coś jeszcze — ciężar, który przez tygodnie nosiłam pod żebrami, nagle przestał należeć do mnie.

Wieczorem wróciłam do wydawnictwa. Na biurku leżała czerwona teczka po ojcu. Mosiężna etykieta była porysowana, a w środku znajdowały się rachunki z Marbelli, kopia fałszywego raportu i umowa z podpisem Álvaro.

Dodałam do nich prawdziwy wynik z kliniki Claudii, nie po to, żeby ją upokorzyć, lecz żeby nikt już nigdy nie użył jej choroby jako broni.

Pilar zadzwoniła następnego ranka.

— Pani Elena, lekarz chce zapytać, czy może zachować kopię dokumentów do wewnętrznego postępowania.

— Niech zachowa wszystko — powiedziałam. — Oprócz jednego.

— Czego?

— Mojego nazwiska. Ono nie będzie już należało do żadnej cudzej historii.

Odłożyłam słuchawkę i otworzyłam pierwszą stronę nowego podręcznika, nad którym pracowaliśmy od miesięcy. W miejscu na nazwisko autora widniało moje.

Pod nim, ołówkiem, ktoś z redakcji dopisał krótką uwagę: „Nie zmieniaj ani jednego słowa”.

Przesunęłam palcem po zdaniu, które miało trafić do tysięcy dzieci.

„Zanim uwierzysz w cudzą wersję, sprawdź, kto trzyma dokument.”