Ojciec kazał mi uciekać z siostrą przed własną matką, a gdy odebrałam tajemniczą wiadomość, sprzedawca nagle zbladł

O drugiej w nocy telefon zawibrował tak gwałtownie, że spadł z szafki i uderzył o podłogę.

Na ekranie widniała wiadomość od taty.

„Zabierz Ivy i uciekaj. Nie ufaj matce”.

Przeczytałam ją raz. Potem drugi. Zimno przeszło mi po palcach, chociaż w pokoju było duszno od kaloryfera. Tata Adrian nigdy nie pisał dramatycznych wiadomości. Sprawdzał zamki przed snem, pamiętał o każdej wizycie u lekarza i wysyłał mi krótkie „wylądowałem”, nawet gdy był tylko godzinę drogi od domu.

Jeśli kazał nam uciekać, musiało wydarzyć się coś strasznego.

Wciągnęłam bluzę, wsunęłam adidasy i chwyciłam plecak. Na korytarzu wszystko wyglądało dokładnie tak jak trzy minuty wcześniej. Rodzinne zdjęcia na białej ścianie. Zegar tykający nad komodą. Światło telewizora migające na parterze.

Mama siedziała w salonie.

Słyszałam brzęk kieliszka, kiedy odkładała go na stolik. Oglądała dokument o morderstwie. Jej spokojny śmiech zabrzmiał nienaturalnie, jakby dochodził z innego domu.

Przez kilka miesięcy zauważałam drobiazgi, których nie umiałam połączyć. Telefon mamy zawsze leżał ekranem do dołu. Jej komputer miał nowe hasło. Kolacje służbowe nie zgadzały się z późniejszymi opowieściami. Tata coraz częściej milczał przy śniadaniu i uśmiechał się dopiero wtedy, gdy do kuchni wchodziła Ivy.

Tłumaczyłam to sobie zwyczajnymi problemami dorosłych.

Teraz przestałam.

Wślizgnęłam się do pokoju siostry. Ivy spała z okularami odłożonymi na książkę, a jej włosy przykleiły się do policzka. Potrząsnęłam ją za ramię.

— Ivy. Obudź się.

— Co się stało? — mruknęła.

— Ubierz się. Musimy wyjść.

— Dokąd?

— Nie wiem. Tata kazał nam uciekać.

Sen natychmiast zniknął z jej twarzy. Podałam jej bluzę, inhalator i plecak. Plastikowa obudowa inhalatora stuknęła o butelkę wody, gdy wkładałam ją do środka. Ten mały dźwięk nagle wydał mi się głośniejszy niż telewizor na dole.

— Czy mamie coś grozi? — szepnęła Ivy.

— Nie wiem.

— Tacie?

— Tego też nie wiem.

Najbardziej przeraziła ją właśnie ta odpowiedź.

Otworzyłam okno. Zawias jęknął cicho, a nocne powietrze pachniało mokrą ziemią. Zeszłam na parapet i spojrzałam na ogród. Zwykle ta wysokość nie robiła na mnie wrażenia. Tym razem ciemność pod oknem wyglądała jak rozlana czarna woda.

— Schodź za mną — powiedziałam.

Ivy wysunęła nogę na zewnątrz.

Wtedy za naszymi plecami skrzypnęła deska podłogowa.

Ciężki krok.

Potem drugi.

Telewizor nadal grał na dole, ale kieliszek mamy już nie brzęczał. Ktoś wszedł na schody. Powoli. Bez pośpiechu. Jakby dokładnie wiedział, gdzie jesteśmy.

Chwyciłam Ivy za nadgarstek.

— Skacz.

Spadłam w wilgotną ściółkę, przewróciłam się na bok i złapałam siostrę, gdy zeskoczyła za mną. W oknie pojawił się cień. Nie zobaczyłam twarzy, tylko dłoń przesuwającą się po framudze.

Pobiegłyśmy przez ogród.

Trzy ulice dalej weszłyśmy do całodobowego sklepu. Nad chłodziarkami buczały jarzeniówki, a kasjer za grubą szybą ledwie podniósł wzrok. Ivy trzęsła się tak mocno, że zęby uderzały o siebie.

Telefon zawibrował.

Mama.

„Gdzie jesteście?”

„Słyszałam coś na górze”.

„Natychmiast wracajcie”.

Odebrałam dopiero przy piątym połączeniu i włączyłam głośnik.

— Lyra, kochanie — powiedziała miękkim głosem. — Twój ojciec nie czuje się dobrze. Wyobraża sobie różne rzeczy.

— Chcę z nim porozmawiać.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Powiedz mi, gdzie jesteście — odparła mama.

To nie było pytanie.

Rozłączyłam się. W tej samej chwili ekran rozbłysnął ponownie. Nieznany numer.

„Nazywam się Rowan Blake. Twój ojciec poprosił mnie, żebym skontaktował się z tobą, jeśli coś mu się stanie”.

Ivy ścisnęła mój rękaw.

Druga wiadomość pojawiła się natychmiast.

„Nie wracajcie do domu. Idźcie za ladę i nie pokazujcie się nikomu”.

Spojrzałam przez szybę na pusty parking. Wtedy przed sklepem zatrzymał się samochód mamy, a jego reflektory przecięły noc. Zza lady kasjer wyszedł z kluczem w dłoni i wskazał mi małe drzwi na zaplecze…

CZĘŚĆ 2

…a ja pociągnęłam Ivy za sobą, zanim ktokolwiek zdążył zapytać, dokąd idziemy.

Na zapleczu pachniało kartonem, kawą i środkiem do mycia podłogi. Kasjer zamknął drzwi, ale nie przekręcił klucza. Jego palce drżały.

— Znasz moją matkę? — zapytałam.

— Widziałem ją kilka razy — odpowiedział. — Ale nie o nią chodzi. Ten człowiek napisał do mnie godzinę temu.

— Rowan?

Mężczyzna skinął głową.

— Powiedział, żebym was ukrył, gdybyście przyszły.

Za szybą wejściową samochód mamy przesunął się powoli wzdłuż budynku. Nie zaparkowała przy drzwiach. Zatrzymała się z boku, tam, gdzie kamera nad wejściem nie obejmowała chodnika.

Wstrzymałam oddech.

— Skąd wiedziała, że tu jesteśmy? — szepnęła Ivy.

Nie odpowiedziałam. Telefon miałam wyłączony, podobnie jak ona. Żadna z nas nie zadzwoniła do nikogo.

Ktoś nacisnął klamkę od strony sklepu.

Kasjer podniósł palec do ust.

— Jeśli zapyta, powiem, że was nie widziałem.

— A jeśli wejdzie?

— Wtedy będziecie uciekać tylnym wyjściem.

Drzwi samochodu trzasnęły. Po chwili usłyszałyśmy obcasy mamy na chodniku. Zatrzymały się tuż przy szybie. Ivy wsunęła dłoń w moją. Jej skóra była lodowata.

Mama weszła do sklepu sama.

— Dobry wieczór — powiedziała do kasjera.

— Dobry.

— Szukam córek. Starsza ma siedemnaście lat, młodsza choruje na astmę. Mogły wejść tutaj w panice.

— Nikogo nie widziałem.

— Proszę sprawdzić kamery.

— Nie muszę. Nie ma ich na sali.

W głosie mamy pojawiła się stal.

— Jest pan pewien?

— Tak.

Przez szparę przy zawiasie widziałam jej but. Ciemna skóra, mokra podeszwa, mała rysa przy obcasie. Mama zawsze pilnowała swoich rzeczy jak skarbów. Teraz chodziła po sklepie, jakby szukała czegoś, co należało do niej.

— Lyra! — zawołała. — Jeśli mnie słyszysz, wyjdź. Twój ojciec miał wypadek.

Ivy zakryła usta.

Spojrzałam na nią. Nie wiedziałam, czy to kłamstwo, czy prawda.

Po kilku minutach mama wyszła. Samochód odjechał, ale kasjer nie otworzył drzwi.

— Musimy zadzwonić do Rowana — powiedziałam.

— Nie z tego telefonu.

Wyciągnął spod lady stary aparat z pękniętą obudową. Wybrałam numer, który przysłał nieznajomy. Odebrał po pierwszym sygnale.

— Lyra?

— Gdzie jest mój tata?

— W bezpiecznym miejscu, ale nie mogę podać adresu.

— Czy żyje?

— Tak.

Kolana ugięły się pode mną. Oparłam się o metalową półkę.

— Dlaczego kazał nam uciekać przed mamą?

Rowan milczał tak długo, że usłyszałam syczenie lodówki na sali.

— Twój ojciec odkrył, że ktoś od miesięcy pobiera pieniądze z funduszu przeznaczonego na leczenie Ivy.

Ivy spojrzała na mnie z przerażeniem.

— Jakiego funduszu? — zapytałam.

— Tego, który założył po wypadku, kiedy miała pięć lat. Pieniądze miały zabezpieczyć jej leczenie do osiemnastych urodzin.

— Kto je pobierał?

— Tego jeszcze nie możemy powiedzieć. Mamy dokumenty, ale brakuje jednej rzeczy. Podpisu osoby, która zatwierdzała przelewy.

Nagle na sali rozległ się dzwonek wejściowy.

Kasjer pobladł.

— Ona wróciła — wyszeptał.

Rowan odezwał się w słuchawce:

— Lyra, słuchaj uważnie. Nie pozwól, żeby twoja matka zobaczyła twoją siostrę. Jeśli wejdzie na zaplecze, uciekajcie przez magazyn. Za budynkiem czeka srebrny samochód.

— A mój tata?

— O świcie spotkamy się wszyscy w klinice. Tam poznasz całą prawdę.

Drzwi zaplecza zaczęły się poruszać.

Raz.

Drugi.

Mama nacisnęła klamkę i powiedziała spokojnie:

— Wiem, że tam jesteście. Otwórz, Lyra…

CZĘŚĆ 3

…a po drugiej stronie drzwi usłyszałam cichy zgrzyt metalowego pręta.

Kasjer wskazał nam tylne wyjście. Przebiegłyśmy przez magazyn między stosami skrzynek, podczas gdy mama uderzyła w drzwi.

— Lyra, nie zmuszaj mnie, żebym je wyłamała!

Wypadłyśmy na tył budynku. Srebrny samochód stał przy ogrodzeniu, a Rowan wysiadł, zanim zdążyłyśmy do niego dobiec. Miał mokre włosy, ciemny płaszcz i bliznę przecinającą brew.

— Wsiadajcie — rozkazał.

— Najpierw powiedz, gdzie jest tata.

— Żyje. Czeka w klinice.

— Chcę go zobaczyć.

— Zobaczysz, ale musimy ruszać.

Za naszymi plecami otworzyły się drzwi magazynu. Mama pojawiła się w świetle lampy. Nie krzyczała. To było gorsze.

— Rowan — powiedziała.

Mężczyzna znieruchomiał.

— Pani Vale.

— Czyli jednak to ty go znalazłeś.

Ivy zaczęła kaszleć. Rowan otworzył tylne drzwi samochodu i wciągnął nas do środka. Ruszyliśmy, zanim mama zdążyła zrobić krok.

W klinice tata siedział w małym gabinecie przy stole zawalonym papierami. Miał rozcięty łuk brwiowy i opatrunek na nadgarstku. Kiedy mnie zobaczył, wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Lyra.

Rzuciłam mu się na szyję.

— Co się stało?

— Próbowałem zabrać dokumenty z domu. Twoja matka mnie przyłapała.

— Dlaczego nic nam nie powiedziałeś?

— Bo przez trzy miesiące sprawdzała każdy mój telefon, każdy rachunek i każdą trasę do pracy. Bałem się, że jeśli dowie się, co odkryłem, skrzywdzi Ivy albo wywiezie ją z kraju.

Ivy stanęła obok niego.

— Jaki fundusz?

Tata zamknął oczy.

— Po twoim wypadku, skarbie, lekarze powiedzieli, że możesz potrzebować kosztownego leczenia. Założyłem rachunek powierniczy. Twoja matka miała dostęp tylko do wypłat medycznych.

Rowan położył na stole plik dokumentów.

— Z rachunku zniknęło ponad sto tysięcy złotych — powiedział. — Przelewy szły do firmy konsultingowej należącej do Marcina Radeckiego.

— Kto to jest? — spytałam.

Tata spojrzał na mnie z bólem.

— Człowiek, któremu twoja matka była winna pieniądze.

Wtedy do gabinetu weszła drobna kobieta w granatowym swetrze. Rozpoznałam ją po chwili. Pani Elżbieta, księgowa mamy, która od lat przynosiła nam świąteczne ciastka.

— Nie mogę już milczeć — powiedziała.

Mama pojawiła się za nią, eskortowana przez pracownika ochrony kliniki. Jej twarz była blada, ale głos nadal miała opanowany.

— Elżbieta, zastanów się, co robisz.

— Zastanawiałam się przez pół roku — odpowiedziała księgowa. — To ja przygotowywałam przelewy. Pani podpisywała każdy z nich.

Mama prychnęła.

— Podrobiłaś podpis.

Elżbieta wyjęła z torebki jeden dokument.

— Nie. Podpisała pani sama. Na odwrocie zostawiła pani notatkę dla banku: „Przekazano zgodnie z ustaleniami M.R.”. Nie wiedziała pani, że kopia trafiła do mnie.

Mama spojrzała na kartkę. Jej ręka drgnęła.

— To nie znaczy, że ukradłam pieniądze.

— Pieniądze Ivy poszły na spłatę twojego długu — powiedział tata.

— Chciałam je oddać.

— Kiedy? Po jej osiemnastych urodzinach? Gdy rachunek byłby pusty?

Mama odwróciła się do nas.

— Nie rozumiecie, co zrobiłabym dla tej rodziny.

— Wiem, co zrobiłaś mojej siostrze — odpowiedziałam.

W gabinecie zapadła cisza. Na stole leżał dokument z jej podpisem. Wszystko było jasne.

Wtedy telefon Rowana zadzwonił.

Odebrał, słuchał kilka sekund i spojrzał na tatę.

— To nie koniec — powiedział. — Marcin Radecki właśnie pojawił się w domu. Pyta o dziewczynki i twierdzi, że ma prawo zabrać Ivy…