CZĘŚĆ 4 — Ojciec kazał mi uciekać z siostrą przed własną matką, a gdy odebrałam tajemniczą wiadomość, sprzedawca nagle zbladł

CZĘŚĆ 4

…bo twoja matka podpisała mu pełnomocnictwo do opieki nad nią.

Ivy pobladła.

Tata oparł dłonie na stole.

— Jakie pełnomocnictwo?

Rowan rozłączył się i natychmiast zadzwonił gdzie indziej. Elżbieta przysunęła się do mnie, jakby mogła zasłonić mnie własnym ramieniem.

Mama nie patrzyła już na dokument. Patrzyła na Ivy.

— To miało być zabezpieczenie — powiedziała.

— Dla kogo? — zapytałam.

— Dla nas wszystkich.

— Sprzedałaś mu prawo do decydowania o Ivy?

— Nie sprzedałam!

Jej głos pękł, ale nie wzbudził we mnie litości. Zbyt długo słyszałam w nim miękkość używaną jak narzędzie.

Rowan schował telefon do kieszeni.

— Radecki ma kopię pełnomocnictwa. Twierdzi, że matka dziewczynek zrzekła się części praw rodzicielskich w zamian za spłatę długu.

— To niemożliwe — powiedział tata.

— Możliwe. Podpis jest poświadczony.

Mama zacisnęła palce na krawędzi stołu.

— Nie miałam wyboru.

— Zawsze miałaś wybór — odparł tata. — Tylko za każdym razem wybierałaś siebie.

W tym momencie do kliniki weszła starsza kobieta z laską. Za nią szedł młody mężczyzna w jasnym płaszczu. Rozpoznałam go z fotografii stojącej w gabinecie taty.

To był wujek Leon, brat mamy, którego według niej nie widzieliśmy od piętnastu lat.

Mama odwróciła się gwałtownie.

— Co ty tu robisz?

— Naprawiam coś, co zbyt długo udawałem, że mnie nie dotyczy — powiedział.

Leon podszedł do stołu i położył na nim granatową teczkę. Na jej grzbiecie widniała naklejka z datą wypadku Ivy.

— Po wypadku siostrzenicy to ja wpłaciłem pierwszą dużą sumę na rachunek — wyjaśnił. — Adrian później ją uzupełniał. Twoja matka wiedziała, że pieniądze pochodzą ode mnie, dlatego zgodziła się na warunek: żadna wypłata nie mogła trafić na prywatne konto.

Tata spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?

— Bo siostra zagroziła, że jeśli się odezwę, odetnie mnie od dzieci. Bałem się, że ją stracicie.

Ivy odezwała się cicho:

— Przez piętnaście lat myślałam, że wujek Leon nas nie chce.

— Chciałem was każdego dnia — powiedział. — Tylko pozwoliłem, żeby strach mówił za mnie.

Mama cofnęła się o krok.

— To nie zmienia tego, że potrzebowałam pieniędzy.

— Potrzebowałaś ich, bo zadłużyłaś się u Radeckiego — odpowiedział Leon. — Ale nie na leczenie. Na kupno udziałów w jego firmie.

Tata spojrzał na mamę.

— Chciałaś zostać wspólniczką człowieka, który cię szantażował?

— Chciałam odzyskać kontrolę!

— Nad czym?

Mama zacisnęła szczękę.

— Nad własnym życiem.

Wtedy zrozumiałam, że pieniądze nie zniknęły przez przypadek. Mama nie działała pod wpływem jednej chwili. Od miesięcy próbowała kupić sobie miejsce przy stole, do którego Radecki nigdy nie zamierzał jej dopuścić. A kiedy zaczęło brakować pieniędzy, sięgnęła po rachunek Ivy.

Rowan otrzymał kolejną wiadomość.

— Radecki jest przed budynkiem. Ma dwóch ludzi. Nie mogą wejść, ale dzwonią do ochrony i twierdzą, że jesteście przetrzymywane.

Mama zamknęła oczy.

— Jeśli mu nie oddam dokumentów, skrzywdzi was.

— Jakich dokumentów? — spytałam.

Nie odpowiedziała.

Leon otworzył teczkę. W środku znajdowała się kopia umowy sprzedaży udziałów, którą mama podpisała kilka dni wcześniej. Na dole widniała kwota i jej podpis. Ale obok znajdowała się druga kartka: oświadczenie, że cała transakcja została sfinansowana z pieniędzy przeznaczonych na leczenie Ivy.

— On chciał mieć dowód — powiedział Leon. — Gdybyś zaczęła mówić, mógłby oskarżyć cię o przywłaszczenie. Dlatego tak bardzo potrzebował, żeby dziewczynki wróciły do domu.

Mama spojrzała na mnie.

— Lyra, proszę. Nie rozumiesz, co się stanie, jeśli to ujawnimy.

— Rozumiem aż za dobrze.

— Trafię do więzienia.

— Możliwe.

Jej twarz skurczyła się z bólu.

— Jestem twoją matką.

— A Ivy nie była twoim portfelem.

Te słowa uderzyły mocniej niż krzyk. Ivy stanęła obok mnie, nadal ściskając inhalator.

— Mamo — powiedziała — czy naprawdę podpisałaś ten papier?

Mama zaczęła płakać. Nie teatralnie. Bez zasłaniania twarzy i bez szukania czyjegoś ramienia. Łzy spływały jej po policzkach, a ona patrzyła na córkę, jakby dopiero teraz zobaczyła osobę, której pieniądze zabierała.

— Tak — wyszeptała.

Ivy odsunęła się.

To wystarczyło.

Nie potrzebowaliśmy kolejnych wyjaśnień.

Następnego ranka Radecki został zatrzymany przy wejściu do kliniki przez funkcjonariuszy wezwanych przez Rowana. Nie było pościgu ani sceny rodem z filmu. Próbował tylko przejść obok ochroniarza z teczką pod pachą, jakby odpowiedni podpis mógł zmienić właściciela dziecka.

Nie zmienił.

Dokumenty trafiły do prokuratury, a rachunek Ivy został zablokowany do czasu rozliczenia wszystkich przelewów. Leon opłacił jej dalsze leczenie, lecz zrobił coś jeszcze: przekazał tacie pełnomocnictwo do zarządzania funduszem, a sobie zostawił obowiązek comiesięcznej kontroli.

— Nie chcę już, żeby ktokolwiek bał się mówić — powiedział.

Tata nie wrócił od razu do domu. Wynajął małe mieszkanie niedaleko kliniki, bo tam Ivy miała rehabilitację, a ja nie byłam gotowa wejść do naszego ogrodu i udawać, że noc ucieczki nigdy się nie wydarzyła.

Mama została w domu sama z dokumentami, które próbowała ukryć. Nie prosiła o przebaczenie. Wiedziała, że żadna prośba nie cofnie wiadomości, którą wysłała do Radeckiego, ani podpisu na rachunku Ivy.

Kilka dni później spotkałam ją w gabinecie, żeby zabrać rzeczy siostry.

Na stole leżał jej telefon.

— Czy tata naprawdę kazał ci uciekać? — zapytała.

— Tak.

— A ty mu uwierzyłaś.

— Uwierzyłam temu, co przeczytałam. To ty sprawiłaś, że musiałam wybierać między rodzicami.

Mama wzięła do ręki inhalator Ivy, znaleziony wcześniej pod kanapą.

— Nie chciałam jej skrzywdzić.

— Wiem. Chciałaś tylko, żeby jej krzywda była mniejsza niż twoja.

Popatrzyła na mnie długo.

— Czy kiedyś mi wybaczysz?

Nie odpowiedziałam od razu.

— Nie wiem. Ale jeśli chcesz, żeby Ivy kiedykolwiek ci zaufała, przestań opowiadać, że nie miałaś wyboru.

Mama skinęła głową. Po raz pierwszy nie próbowała się bronić.

Wychodząc, zauważyłam na półce rodzinne zdjęcie. Byliśmy na nim wszyscy: tata, mama, ja i Ivy z różowym gipsem na nodze. Mama trzymała wtedy parasol, a tata poprawiał siostrze kaptur.

Nie zabrałam fotografii.

Zabrałam tylko książkę Ivy, tę samą, która leżała przy jej łóżku tamtej nocy. Między stronami znalazłam mały, zmięty rachunek ze sklepu całodobowego. Kasjer dopisał na nim numer do siebie i jedno zdanie: „Jeśli znów usłyszysz kroki, dzwoń”.

Ivy przeczytała je później i uśmiechnęła się smutno.

— On naprawdę nam pomógł.

— Tak.

— A wujek Leon też zostanie?

— Jeśli będziesz chciała.

— Chcę.

Tego wieczoru zadzwonił telefon. To była mama.

Odebrałam dopiero po chwili.

— Lyra — powiedziała — znalazłam jeszcze jeden dokument.

Serce ścisnęło mi się boleśnie.

— Jaki?

— Listę wszystkich wypłat. Nie tylko z funduszu Ivy. Adrian też miał konto, o którym nie wiedział.

Spojrzałam na tatę. Zbladł.

— Co jest na tej liście? — zapytałam.

Mama przełknęła ślinę.

— Pieniądze przelewał ktoś jeszcze. Ktoś, kogo znacie.

Za moimi plecami Ivy ścisnęła książkę tak mocno, że zagięła okładkę.

Nie wiedzieliśmy, czy mama mówi prawdę, czy po raz ostatni próbuje odzyskać kontrolę. Ale następnego dnia oddała listę Rowanowi i podpisała oświadczenie obciążające również siebie.

Na pierwszej stronie widniało nazwisko, którego nikt z nas się nie spodziewał.

Leon.

Wszyscy spojrzeliśmy na niego.

Wujek nie zaprzeczył.

— Te przelewy były moje — powiedział. — Ale nie ukradłem pieniędzy. Przekazywałem je komuś, kto miał uratować życie dziecka. Wasza matka zatrzymała część dla siebie.

Tata usiadł ciężko na krześle.

— Dlaczego nie powiedziałeś?

Leon popatrzył na Ivy.

— Bo prosiła mnie o pomoc. A potem bałem się, że prawda rozbije waszą rodzinę.

Ivy zamknęła książkę.

— Ona już była rozbita — powiedziała. — Tylko nikt nie chciał spojrzeć na podłogę.

Na stole nadal leżał rachunek ze sklepu. Zgięta kartka, kilka słów i numer zapisany pośpiesznie długopisem.

Tata wziął ją do ręki, a Ivy położyła obok niej inhalator.

Dwa małe przedmioty z jednej nocy.

Jeden przypominał, jak uciekliśmy.

Drugi — dlaczego musieliśmy to zrobić.