CZĘŚĆ 4 — Oddałam mężowi nerkę, a trzy dni później usłyszałam jego obietnicę — wtedy jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

…Dmitrij zakończył rozmowę i przez chwilę patrzył na mnie tak, jakby szukał właściwych słów.

— Kto podpisał dokument? — zapytałam.

— Firma deweloperska ma umowę warunkową. Podpisano ją dziś rano.

Andrzej zrobił krok w jego stronę.

— To niemożliwe.

— Właśnie dlatego jest groźne — odpowiedział Dmitrij. — Umowa została zawarta na podstawie pełnomocnictwa, którego nikt z nas wcześniej nie widział.

Marczak zabrał dokument i zaczął go czytać. Irena stała pod ścianą, blada jak papier. Marta siedziała nieruchomo, z dłońmi splecionymi na kolanach.

— Na pełnomocnictwie jest podpis Natalii — powiedział śledczy.

— Fałszywy — odpowiedziałam.

— Nie tylko podpis — dodał Dmitrij. — Jest tam również pieczęć kancelarii, ale numer sprawy nie istnieje.

Andrzej zacisnął szczękę.

— Ktoś próbuje mnie wrobić.

— Kto? — zapytałam.

Spojrzał na mnie z irytacją.

— Nie wiem.

Irena nagle się roześmiała. Krótko, nerwowo, bez cienia radości.

— Wiesz.

Andrzej odwrócił się do niej.

— Przestań.

— Powiedziałeś mi, że wszystko załatwi twój wspólnik. Ten, który miał kupić dom przez podstawioną firmę.

Marczak podniósł głowę.

— Nazwisko.

Irena przełknęła ślinę.

— Roman Bielak. Andrzej mówił, że Roman ma ludzi w urzędzie i w kancelarii. Że jeśli Natalia umrze albo zniknie na kilka tygodni, wszystko przejdzie bez problemu.

Andrzej rzucił się w jej stronę, ale funkcjonariusz zagrodził mu drogę.

— Nie dotykaj jej — powiedział spokojnie.

Dopiero wtedy zrozumiałam, że pożar nie był wyłącznie desperackim pomysłem zazdrosnego męża. Był pierwszym ruchem większego planu. Dom miał zostać zniszczony, wartość działki miała spaść, a potem ktoś miał kupić teren za ułamek ceny. Andrzej chciał zatrzymać pieniądze. Roman chciał przejąć ziemię. Irena miała dostać mieszkanie.

A ja miałam zniknąć z dokumentów razem z własnym podpisem.

— Czy wiedziałeś, że dom jest ubezpieczony na wysoką kwotę? — zapytałam Andrzeja.

Nie odpowiedział.

Dmitrij spojrzał na mnie.

— Natalia, jest jeszcze jedna rzecz. Przed operacją prosiłaś mnie o sprawdzenie polisy, pamiętasz?

Pamiętałam. Wtedy wydawało mi się, że chodzi o zwykłe uporządkowanie spraw. Nie powiedziałam nikomu, że sześć tygodni przed przeszczepem przepisałam cały dom do osobnego majątku, ponieważ pieniądze na jego zakup pochodziły ze sprzedaży mieszkania mojej matki.

Andrzej nigdy nie znał szczegółów. Sądził, że skoro przez lata płacił za remonty, dom należy do nas obojga.

— Zmieniłam polisę — powiedziałam. — Właścicielem i jedynym beneficjentem jestem ja.

Jego twarz stężała.

— Nie mogłaś tego zrobić bez mojej zgody.

— Mogłam. I zrobiłam.

— Przecież oddałem na ten dom całe życie!

— Nie. Oddałeś na niego pieniądze z konta, które prowadziłeś pod własnym nazwiskiem. Rachunki mam w teczce Dmitrija.

Dmitrij położył przed nim plik wydruków.

— Pieniądze na zakup pochodziły ze sprzedaży mieszkania należącego do Natalii. Remonty były finansowane częściowo z dochodów wspólnych, ale nie dawało to panu prawa do podpisania darowizny ani sprzedaży.

Andrzej spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Przez dwadzieścia dwa lata byłaś moją żoną.

— A ty przez dwadzieścia dwa lata myliłeś żonę z własnością.

Marczak zabrał Andrzeja i Irenę na przesłuchanie. Roman Bielak próbował uciec tego samego popołudnia, ale znalazł się na parkingu firmy deweloperskiej, zanim zdążył odjechać. Nie musiałam oglądać jego zatrzymania. Wystarczyły dokumenty i podpisy, których nie dało się już wymazać.

Najtrudniejszy moment przyszedł później, gdy pojechałam z Oksaną pod spalony dom.

W salonie nie było już sufitu. Deszcz wpadał przez wypalone okna, a porcelanowa szkatułka po matce leżała w popiele. W środku znajdowała się jedna rzecz, której szukałam od rana — mały mosiężny dzwoneczek od kluczy.

Był sczerniały, ale cały.

Podniosłam go z podłogi.

Oksana przyglądała mi się z boku.

— Chcesz tu wrócić?

— Nie do tego domu.

— A co z nim zrobisz?

— Nie wiem jeszcze.

Prawda była taka, że przez wiele lat budynek oznaczał dla mnie rodzinę. Każda cegła przypominała o wspólnych świętach, narodzinach córki i wieczorach, kiedy Andrzej udawał, że słucha. Pożar odebrał mi ściany, ale wcześniej coś innego odebrało temu miejscu znaczenie.

Tydzień później spotkałam Andrzeja w klinice, gdzie nadal dochodził do siebie po operacji. Nie poszłam tam z poczucia winy. Poszłam, bo chciałam usłyszeć jego głos bez telefonicznej słuchawki między nami.

Siedział na łóżku. Wyglądał starzej niż wtedy, gdy go zostawiłam. Na stoliku stał kubek z niedopitą herbatą, a jego ręce drżały.

— Lekarze mówią, że nerka działa — powiedział.

— Cieszę się.

— Chcesz, żebym ci podziękował?

— Nie. Chcę, żebyś zrozumiał, za co odpowiadasz.

Opuścił wzrok.

— Roman naciskał. Miał długi. Powiedział, że jeśli nie sprzedam działki, stracę wszystko.

— Więc postanowiłeś zabrać wszystko mnie.

— Myślałem, że dom i tak kiedyś będzie twój albo mój. Byliśmy małżeństwem.

— Nie używaj słowa „my”, kiedy mówisz o planie, w którym miałam nie przeżyć.

Odwrócił twarz.

— Nie chciałem cię zabić.

— Przygotowałeś pożar, wyszedłeś ze szpitala w środku nocy i podpisałeś dokument, który miał usunąć mnie z własności. Co według ciebie miało się stać, gdybym wróciła do płonącego domu?

Jego usta drgnęły.

— Chciałem tylko, żebyś wyjechała.

— A Irena mówiła, że powiedziałeś jej, iż po operacji będę zbyt słaba, żeby ktokolwiek mnie znalazł.

Nie odpowiedział.

Tym razem cisza nie była tajemnicą. Była przyznaniem się do wszystkiego, czego nie odważył się wypowiedzieć.

— Oddałam ci nerkę, bo wierzyłam, że twoje życie jest związane z moim — powiedziałam. — Pomyliłam wspólną przeszłość z obowiązkiem dalszego cierpienia.

— Natalia…

— Nie proś mnie o wybaczenie. Nie umiałbyś go udźwignąć.

Wstałam.

— Co z domem? — zapytał.

— Sprzedam działkę, kiedy wszystko zostanie prawnie zabezpieczone. Część pieniędzy przeznaczę na odbudowę domu opieki, w którym moja matka spędziła ostatnie lata. Resztę zatrzymam.

— A ja?

— Ty będziesz miał to, co próbowałeś mi zostawić: konsekwencje swoich podpisów.

Nie powiedziałam tego z triumfem. Tylko ze zmęczeniem.

Marta zeznawała jeszcze tego samego dnia. Jej brat dostał ochronę i pracę u innej firmy. Irena przyznała się do udziału w planie i zwróciła pieniądze, które Andrzej obiecał jej za sprzedaż domu. Roman stracił kontrakt, gdy deweloper wycofał się po ujawnieniu fałszerstw.

Andrzej nie dostał domu.

Nie dostał pieniędzy z ubezpieczenia.

Nie dostał nawet Ireny, która po wszystkim wyprowadziła się z miasta, zabierając ze sobą tylko walizkę i kopię jego wiadomości.

Ja natomiast długo nie mogłam wejść na teren posesji bez bólu pod żebrami. Nie przez ranę. Przez wspomnienia.

Pewnego ranka pojechałam tam sama. Firma rozbiórkowa kończyła usuwać zwęglone belki. Jeden z robotników podał mi metalową puszkę znalezioną pod schodami.

W środku leżały moje stare klucze.

Przy nich wisiał sczerniały mosiężny dzwoneczek.

Przyłożyłam go do dłoni i potrząsnęłam.

Nie wydał żadnego dźwięku.

Więc zaniosłam go do zakładu zegarmistrzowskiego, gdzie starszy mężczyzna wymienił maleńki mechanizm. Kiedy oddał mi go po naprawie, dzwoneczek zabrzmiał czysto i jasno.

Nie przypominał już powrotu do domu.

Przypominał mi, że moje nazwisko nadal istnieje na dokumentach, których nikt nie zdołał spalić.

A na pustej działce, pośród osmalonych cegieł, pierwszy raz usłyszałam jego głos bez Andrzeja w tle.